มิตรไมตรีไม่มีพรมแดน ไม่เกี่ยงว่าท่านเป็นใคร แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ทำให้ครูอ้อยได้สัมผัสชีวิตการทำงาน และสัมผัสวาจากับคุณหมอ
ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่  ครูอ้อยกลัวคุณหมอเป็นชีวิตจิตใจ  อาจจะเป็นเพราะคุณหมอ  เป็นคนพูดน้อย  เอาจริงเอาจัง  จึงไม่ค่อยพูดเล่นกับคนไข้เท่าไรนัก  
แต่แล้วครูอ้อยก็กลัวคุณหมอทุกที   ยิ่งเวลาที่มีอาการหนัก  แล้วปล่อยไว้  ไม่ยอมไปหาหมอในเร็ววัน  ปล่อยให้อาการไม่ดีแล้ว...จึงไปหาหมอ  ครูอ้อยจะสำนึกผิดและกลัวหมอจนพูดผิดถูกก็มี 
มีอยู่ระยะหนึ่งที่ครูอ้อยต้องไปหาหมอบ่อยมาก  เมื่อครั้งรักษาโรคปวดหลัง  และต้องบำบัดรักษาอย่างใกล้ชิด  จึงเริ่มพูดคุยกับคุณหมอบ้าง  
จวบจนมารู้จักคุณหมอแบบแทบจะทุกวันที่ได้พูดคุยกับคุณหมอ   ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง   ชื่อโรงพยาบาล GotoKnow 
ครูอ้อยได้พบคุณหมอทุกวันก็ว่าได้  หมุนเวียนกันพูดคุย  อย่างไม่ถือตัว    คุณหมอบางท่านก็มีการพูดจาที่น่ารัก  ครูอ้อยอยากพูดคุยจัง    แต่ไม่กล้า..
มาเดี่ยวนี้  ครูอ้อยรู้จักคุณหมอที่โรงพยาบาลนี้  ตั้ง  8 ท่าน   หากตกหล่นท่านใด  แจ้งด้วยนะคะ  เผื่อครูอ้อยพลาดไปค่ะ
 P  P  P  P
 P  P  P  P
ความรู้สึกคือ...ดีใจ  ภูมิใจ  สุขใจ  ที่ได้รู้จัก  ได้พูดคุย  ถึงระดับสนทนากับคุณหมอ   อย่างชื่นชอบหลายท่าน 
แบบไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า  จะได้มีมิตรรักใน GotoKnow ที่เป็นถึงคุณหมอ   มิตรภาพนี้ไร้พรมแดน   ไม่มีอะไรมากีดกั้นมิตรภาพของเราได้  คงไม่ต้องเอ่ยนามนะคะ..
ท่านทั้งหลายก็คงรู้จักทั้ง 8 ท่านนี้ดีแล้ว  
มีอยู่ท่านหนึ่งที่เคยพูดจากับครูอ้อยมามาก   และตอนนี้บอกได้ว่าเลยว่า..." คิดถึง" ท่านมากค่ะ