เจ้าได้ตักตวงและตัดวงจรชีวิตของป่าไปหมดสิ้นแล้ว แต่กลับแอบอ้างความเจริญที่ไม่มีทางเจริญ แม้บัดนี้เจ้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงนับถอยหลังด้วยซ้ำไป โอ้มนุษย์หนอ..ข้ามิอาจสงสารเจ้าได้หากเจ้าหลับใหล และดิ้นรนอยู่ในความฝัน

ผมชื่นชมกิจกรรมที่ครูบาสุทธินันท์จัดเดินป่าในพื้นที่ที่เป็นของน้องดอกแก้ว เมื่อคราวที่มีการรวมพลคนชาวบล็อกที่อาศรม  มีเหตุผลหลายประการที่ผมสนับสนุนกิจกรรมนี้ครับ  ทั้งนี้เพราะว่าผมเองก็ชื่นชอบป่า  ก็ไม่ได้ชอบมาแต่กำเนิดเกิดกายมาแต่อย่างใด บ้านเกิดก็ไม่ได้อยู่ติดป่าติดเขาแต่อย่างใด  เมื่อมีโอกาสไปชายทะเลผมก็ชอบลมทะเลแรงๆ พัดเข้ามาหาตัวเรา  แต่เมื่อถามว่าทะเลกับภูเขาชอบที่จะอยู่ที่ไหน  ผมตอบทันทีได้เลยว่าชอบอยู่ที่ภูเขามากกว่า  แต่ถ้าหากภูเขาติดทะเลก็ชอบครับ 

ป่าดงหลวงเดือนกรกฎาคม

การพาคณะมาเดินป่า แม้จะไม่ใช่ระยะทางยาวไกลมากนักก็ตาม แต่ก็ช่วยให้คนเราได้มีโอกาสสัมผัสต้นไม้ ใบหญ้า  เป็นการปลีกกายออกจากตึกราม บ้านช่องและควันรถ มาซึมซับกลิ่นป่า สาบป่าบ้าง ย่อมช่วยให้“จิตใจพักผ่อนไปกับธรรมชาติ”  

การเดินทางเข้าไปในป่าบ้างนั้น เป็นการพากาย พาใจออกห่างจากเสียงเทคโนโลยี่ทั้งปวงที่เราคลุกคลีกับมันมาตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน การเข้าป่าด้วยเหตุผลนี้ ช่วยให้เราเข้าหาความสงบแม้เพียงชั่วครูชั่วยามก็มีประโยชน์เหลือหลาย หากท่านที่แสวงหาความสงบก็จะพบ“ความสงบในสงบ” นั้นเทียว 

การหาจังหวะชีวิตเข้าไปเยี่ยมเยือนป่าเขาตามธรรมชาติที่ใดก็ตามที่ท่านชอบพอ เช่น ไปดูสัตว์ป่าและนอนที่เขาใหญ่  ไปสัมผัสดอยสูงอินทนนท์  ไปฟังเสียงเพรียกของนกป่าที่อุทยานแม่วงก์ รอยต่อนครสวรรค์กับกำแพงเพชร ไปดูพันธุ์ไม้ป่านานาชนิดในอุทยานแห่งชาติมากมายทุกภาคของประเทศไทย ไปเถอะครับ  ออกไปจากผลประโยชน์รอบกายเสียบ้างถือว่า“การไปสัมผัสป่าแบบนี้เป็นมงคลยิ่งนัก”แล 

น้ำท่วมนา

เราลองไปนั่งดูน้ำตก ฟังเสียงน้ำไหล ผสมกับเสียงสรรพสิ่ง สัมผัสความเย็นฉ่ำ และทำใจให้สงบจรดจ่ออยู่กับปัจจุบันตรงนั้นเถอะ ให้เวลาผ่านเราไปก่อน หยุด นิ่ง วางทุกอย่างลง ปล่อยกล้ามเนื้อทุกส่วน ผ่อน ผ่อน และ คลาย คลาย ออกไปทั้งหมด ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แทรกใจเราเข้ากับธรรมชาติรอบกายนั้น “แล้วเราจะสัมผัสความสุขยิ่งกว่าความสุข” อีก 

เข้าป่ากันเถอะ ทำให้เราเรียนรู้สิ่งมีชีวิตเล็กๆ จนใหญ่ๆ การพึ่งพาอาศัยกันและกัน โอนอ่อนผ่อนแก่กัน ไม่รังเกียจเดียดฉันท์ มีแต่ให้แก่กันและกัน เอื้อแก่กัน ไม่มีอิจฉาริษยา ไม่มีความเป็นเจ้าของ มีแต่ความเป็นส่วนรวม ไม่มีเขาไม่มีเรา ต่างคละเคล้ากันไปอย่างสมดุล เราจะเรียนรู้กฎของธรรมชาติ ความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่มนุษย์มิอาจเอาชนะได้   

มนุษย์กล่าวอ้างว่าบังคับธรรมชาติได้ แต่จริงๆ มนุษย์เพียงจัดการธรรมชาติได้เฉพาะช่วงเวลาเท่านั้น  เพราะธรรมชาติคือความเป็นหนึ่งของทั้งหมด แต่มนุษย์ต่างหากที่แบ่งแยก  เราจะต้องเรียนรู้โลกจากป่า ต้องเรียนรู้สังคมมนุษย์จากป่า เรียนรู้ตัวเราเอง  เพราะความจริงแท้แน่นอนนั้นคือ ธรรมชาติ และธรรมชาติคือธรรม 

จุดเริ่มต้นของชีวิตที่ยิ่งใหญ่นอกจากทะเลแล้วก็คือป่า

การขยายตัวของป่าคือการขยายชีวิต และโอบอุ้มหุ้มห่อชีวิตให้อยู่เย็นเป็นสุข

 ยามที่เจ้าขาดแคลนเจ้าก็เข้ามาหาป่า

ยามที่เจ้าเจ็บป่วยป่าไม้เยียวยาให้เจ้า

ยามที่เจ้าหนาวเหน็บก็มาเอาสิ่งปกปิดไป

ยามที่เจ้าหิวโหย ป่าไม้ก็ให้เจ้าอิ่มเอม

ยามที่เจ้ากระหาย ป่าไม้ดูแลเจ้าให้สดชื่น 

แต่ยามเมื่อเจ้าขับเคลื่อนไปสู่ยุคความศิวิไลย์ไร้สาย เจ้ากลับหลงไหล และมืดบอดปล่อยให้ป่าไม้ผุพังไปด้วยความหยิ่ง ยะโส ของเจ้า  เจ้ากลับทำลาย รุกล้ำ เข่นฆ่าด้วยความกระหายในผลประโยชน์ที่มิอาจมีสิ่งใดขวางกั้นเจ้าได้ 

 เจ้าได้ตักตวงและตัดวงจรชีวิตของป่าไปหมดสิ้นแล้ว แต่กลับแอบอ้างความเจริญที่ไม่มีทางเจริญ แม้บัดนี้...เจ้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงนับถอยหลังด้วยซ้ำไป โอ้มนุษย์หนอ..ข้ามิอาจสงสารเจ้าได้หากเจ้าหลับใหล และดิ้นรนอยู่ในความฝัน