แต่ละสาขาวิชา มันแตกตัวไปจนไกลแสนไกล ลงลึกถึงระดับ ไมโคร นาโน พิโก เฟมโต อัตโต อะไรต่อมิอะไรต่อไปในอนาคต ทั้งๆที่รากของแก่นวิชามาจากรากเดียวกัน
ได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนความเห็นกับพี่ชายอีกท่านครับ ตรงเป้าเลย เรื่องวิชาในโลกนี้มีเพียงวิชาเดียวคือ ปรัชญาที่เกิดขึ้นมาในแรกเริ่มเดิมที แล้วมีการแตกแขนงออกเป็นหลายๆ สาขา ในเวลาต่อมา ดังที่พี่ชายผมได้กล่าวไว้ ดังนี้
อิอิ...กำลังวัดไข้(ใคร่)ใจของตัวเองอยู่ครับ...
ที่จริงทุกวิชามาจากรากเหง้าเดียวกันอ่ะครับ...น้องเม้ง...วิชาปรัชญาของอริสโตเติ้ลอ่ะครับ...
แต่พอแตกแขนงแยกย่อยออกมาเรื่อย ๆ ... คนเรียนกลับหาต้นตอไม่เจอ...ไม่รู้เรียนไปทำไม...80 % ไม่ได้ใช้จริงกับชีวิต...
ที่สำคัญยิ่งเรียนยิ่งเห็นตัวตนเด่นชัดขึ้น...ตัวกูของกูก่อรูปจนหนามากไม่อาจกระทบได้แม้แต่เฉียดเฉี่ยว...55555
พี่เชื่อว่าน้องของพี่เรียนรู้เพื่อรอบรู้...เรียนรู้เพื่อปลดปลง...ปล่อยวาง... แล้วอย่าลืมหันกลับมาช่วยดึงพี่ออกจากวังวนชีวิตด้วยนะครับ...5555555
อ่านเพิ่มได้ที่บทความ ว่าด้วย ข้อยกเว้น การละเมิดลิขสิทธิ์ ที่ควรทราบ ตอนอวสาน
----------------------------------------------------------------------------------
มาถึงตอนนี้ แต่ละสาขาวิชา มันแตกตัวไปจนไกลแสนไกล ลงลึกถึงระดับ ไมโคร นาโน พิโก เฟมโต อัตโต อะไรต่อมิอะไรต่อไปในอนาคต ทั้งๆที่รากของแก่นวิชามาจากรากเดียวกัน
จนมาถึงตอนนี้เรามาเจอกับคำว่า บูรณาการ หลังจากที่ลืมรากเหง้าที่มาของต้นตอเดิม จนแทนจะทำงานร่วมกันระหว่างสาขา สหสาขา กันแทบจะไม่ได้ คุยกันคนละภาษา เกิดกำแพงระหว่างกัน ยิ่งพูดกันถกกัน ก็ยิ่งทำให้แพงงอกสูงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ตัวบูรณาการมันเกิดมาตั้งแต่ตอนแรกอยู่แล้วครับ
แต่ด้วยปัญหาที่เกิดขึ้น หรือปัญหาวิจัย ในสิ่งที่สาขาย่อยทำมันไม่สามารถแก้ได้ด้วยสาขาใดสาขาหนึ่งแล้วซิครับ เอาหล่ะคราวนี้ก็สนุก เพราะสาขานี้ก็ต้องใช้ความรู้ของอีกสาขา จะศึกษาคนเดียวหรือครับ ตัวข่อยของข่อย ศึกษาแต่ข่อย รู้เพียงข่อย ก็ไม่ได้ซิครับ เพราะเป็นไปไม่ได้ เลยต้องหันหน้าเข้าหาคำว่าบูรณาการอยู่ดีครับ
อย่างมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนอยู่ตอนนี้ มหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก อายุก็ 620 กว่าปีแล้ว นานมาเลยทีเดียวครับ ตอนแรกคณะพวกวิทยาศาสตร์ทั้งหมดก็ไปอยู่ในคณะปรัชญาหมดเลยครับ เพิ่งมาดังแยกวงตอนหลังจากที่สาขามันใหญ่ขึ้นและลงรายละเอียดมาขึ้น ทำให้คณะสาขาย่อยมันโตจนต้องแยกออกมา เป็นสาขาย่อย จนคนรุ่นหลังแยกไม่ออกว่าที่มามันมาอย่างไร คณิตศาสตร์ เคมี ชีววิวทยา ฟิสิกส์ อะไรต่อมิอะไรก็อยู่ในคณะปรัชญาครับ
พอเวลาผ่านไปนาน นับร้อยปี........
คุณคิดลองคิดดูครับว่านักคณิตศาสตร์ที่ขลุกอยู่กับคณิตศาสตร์อย่างเดียว ไปคุยกับนักชีววิทยาที่อยู่กับการทดลองและสิ่งมีชีวิต ที่จะพูดคุยกันได้รู้เรื่องในช่วงเวลาแรกๆ คงยากมากๆ ครับ โดยเฉพาะ นักคณิตศาสตร์ที่เกลียดการท่องจำโดยเฉพาะวิชาชีววิทยา และนักชีววิทยาที่เกลียดคณิตศาสตร์จึงต้องหันไปเรียนวิชานี้ คุณลองจินตนาการดูครับ หากสองคนนี้สองสาขานี้ต้องมาทำงานร่วมกัน นี่ขนาดอยู่ในสายวิทยาศาสตร์ด้วยกันนะครับ
แล้ววิทยาศาสตร์กับสังคมศาสตร์หล่ะครับ จะมีกำแพงสูงขนาดไหน ดังนั้น หากเป้าหมายของการไปถึงไม่ว่าสาขาไหน มองไปที่ตัวปรัชญาเดียวกันแล้ว ทุกอย่างก็คงง่ายขึ้น แม้ว่าจะมองต่างๆกัน แต่เป้าเดียวกัน ทำวิจัยต่างๆ กันแต่เป้าเดียวกัน ปรับใช้ในส่วนที่เชื่อมโยงกันได้ ให้และรับอย่างสอดคล้อง ไม่ต้องเพิ่มความสูงของกำแพง
ดูตัวอย่างอากาศ ลมร้อน ที่ลอยขึ้นไปจากภาคใต้ กับมาเลย์ หรือไทยกับกัมพูชา ลาว จีน พม่า ที่ลอยสูงขึ้น ในที่สุดมันก็รวมกันอยู่ดี คลุกๆ รวมๆ กันอยู่ดี ไม่เห็นว่ามันจะแบ่งเขตแดนกำแพงแต่อย่างใดเลย
ไฉน คนเราต้องตั้งกำแพงระหว่างกัน (มีเพื่อนบ้านที่ดี (ต่างสาขาวิชา) ไม่ต้องสร้างรั้วบ้าน)
คุณหล่ะครับ ต้องทำงานร่วมกับสาขาต่างๆ ไหมครับ ผมว่าในครอบครัวเราก็คือปรัชญาแล้วครับ สหสาขา บูรณาการกันแล้วครับ
ขอบคุณมากครับ เชิญแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะครับผม
สมพร ช่วยอารีย์
สวัสดีค่ะคุณเม้ง
" มาถึงตอนนี้ แต่ละสาขาวิชา มันแตกตัวไปจนไกลแสนไกล ลงลึกถึงระดับ ไมโคร นาโน พิโก เฟมโต อัตโต..จนเกิด อัตตา "
ไม่มีอัตตา..ก็ไม่มีกำแพงค่ะ ^ ^
น่านคุณเบิร์ดมาแล้ว อิๆๆ
ใช่แล้ว ใช่เลย ใช่แน่ๆ ครับ ..
ที่กำลังย่ำแย่ก็เพราะยิ่งเรียน ยิ่งโยง ยิ่งต่อกันไม่ติดครับ .. ศาสตร์ข้าต้องแน่กว่า ศาสตร์ข้าใครอย่าแตะ ฯลฯ
สวัสดีครับพี่ท่าน
อ่านะ...มีน้องอันเป็นที่รักของทุกคนก็ดีแบบนี้แหละ....
พี่เคยชื่นชมอาจารย์
ว่าเป็นสุดยอดบุคคลแห่งการเรียนรู้....ปราชญ์ชาวเมืองใต้...พี่ชายอันเป็นที่ชอบๆ...ของผมแล้ว
วันนี้ผมมีน้องชายสุดยอดบุคคลแห่งการรอบรู้...
วันนึงข้างหน้า…น้องพี่ต้องมีประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกให้ลูกของพี่ได้เห็นตัวอย่างบุคคลที่ยิ่งใหญ่(กับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง…อิอิ)<p> </p><p>ที่น้องกำลังทำอยู่นี่แหละ...เป็นการบูรณาการ(ซึ่งเท่าที่พี่เห็นคนในวงราชการอ้างคำนี้มาเป็นพัน ๆ ครั้ง…แต่ดูเหมือนปากกับใจไปคนละทาง…555…เอ…หรือว่าเขาไม่เข้าใจเหมือนกับเรา…ที่จริงอ่ะเราไม่เข้าใจเขามากกว่า…อิอิ)</p><p> </p><p>คงมีความพยายามอีกหลายครั้งครับน้องเม้ง…ที่จะเชื่อมโยงต้นตอกับปลายยอดของการเรียนรู้…ตราบใดที่ยังมีบุคคลแห่งการเรียนรู้อยู่…เรื่องนี้ก็จะถูกหยิบยกมากล่าวถึง…</p><p> </p><p>คล้าย ๆ กับเรื่องที่พี่เคยปุจฉากับพระธุดงค์รูปหนึ่ง…ว่าพุทธศาสนาจะเสื่อมถอยไปจนสิ้นพุทธกาลจริงหรือไม่(แค่กึ่งพุทธกาลก็แย่แล้ว…555)ท่านวิสัชนาว่า พุทธศาสนาไม่มีวันหมดไปจากโลกหรอกโยม...ตราบใดที่มนุษย์ยังมีทุกข์เป็นเพื่อนมีกิเลสอาสวะเป็นที่พักพิงอยู่ชั่วกาล…</p>
สวัสดีครับพี่สอน