หัวเราะเสียงดัง กันลั่นบ้านพ่อ แบบไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน
์
เมื่อวาน ฉันไปถึงบ้านพ่อครูบา เป็นคนแรก เพราะ คนประสานงานอย่างน้องขจิตก็มาถึงหลังฉันครึ่ง
ชั่วโมงได้
<p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span style="background-color: #ffcc99">เป็นครั้งแรกที่มานี่ ฉันก็ประทับใจมาก ตอนเย็นๆ เรารวมพลกันได้</span></span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #ffcc99"> มี ครูอ้อย พี่สะมะนึกะ น้องขวัญ น้องขจิต ครอบครัวครูเสือ และฉัน พ่อครูบา ก็พาเดินชมรอบสถานที่ ( บางส่วน )</span> </span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ไปดู รังผึ้ง เดินกันหลายคน แต่ผึ้งเกาะแต่กับ พี่สะมะนึกะ คนเดียว</span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"> ครูอ้อย หัวเราะใหญ่ </span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">รังผึ้ง มีหลายต้นมาก อยู่หลังที่เลี้ยง นกกระจอกเทศ กับหมูเหมยซาน( เป็นหมูครอบครัวใหญ่ มีลูกตัวเล็กๆหลายตัว )</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ลงไปชม เตาถ่านเก่าที่วางเห็ดรอบๆ ภายใน เหมือนถ้ำ พื้นโรยด้วยถ่านชื้น...เห็ดนางฟ้า</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>วัวน้อยผ่านมาจะเข้าคอกพ่อครูบาแวะ</span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">เล่นกับวัวน้อย ฉันกับครูอ้อยก็ถือโอกาสไปลูบหลัง ไหล่ ลูบคอวัว ด้วย<span> </span><span> </span>ถ้าไม่มีพ่อครูบาอยู่ ก็ไม่กล้าหรอก <span> </span>กลัวถูกชน ....</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ไปดูอาคาร คอมพิวเตอร์ในอนาคต</span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">ที่ไว้บริการชุมชน คนทั่วไปที่จะเข้ามาอบรมที่นี่<span> </span>ไปดูโรงอัดอิฐชนบท<span> </span>โรงเพาะเชื้อเห็ด ไปชมสวนมะละกอ( ลูกใหญ่ ดก มาก )<span> </span><span> </span>พริก<span> </span><span> </span>ต้นกล้วย ฯลฯ</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span style="background-color: #ffff00">พ่อครูบา ยิ้ม อารมณ์ดีตลอดเวลา...</span></span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span style="background-color: #00ff00">เวลาที่เราเจอเพื่อนใน </span></span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #00ff00">Blogที่ทยอยกันมา เราก็จะ ( รีบ- ไม่กระดิกหาง ) ไปรับ และมาคุยกันเสียงดัง<span> </span>หัวเราะเสียงดัง กันลั่นบ้านพ่อ แบบไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน</span></span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span style="background-color: #00ffff">จริงๆ เราก็ไม่เคยรู้จักตัวจริงของแต่ละคนหรอก แต่อะไรล่ะที่ทำให้ ชาว</span></span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #00ffff">Blog….</span><span><span style="background-color: #00ffff">เมื่อเจอกัน เหมือนรู้จักกันนานสิบปี.....ฉันรู้สึกอย่างนั้น</span><span><span style="background-color: #00ffff"> </span> </span></span></span></p>
จริงค่ะ...ไม่น่าเชื่อจนต้องแอบถามว่า...เคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า...กับหลายๆคน...มิตรภาพมิห่างไกลประทับใจคุณดอกแก้วเช่นกันค่ะ
ดีใจด้วยจริง ๆ ค่ะ เห็นคุณดอกแก้วดูมีความสุขแล้วชื่นใจแทนค่ะ
แม้ว่าจะไม่ได้ไปด้วย แต่ปรากฏการณ์ครั้งนี้ยืนยันอะไรบางอย่างกับตัวผมเอง ต่อสังคม GotoKnow
เมตตา
แน่ะ ว่างมาเขียนแล้วหรือคะ.....มิใช่ฟัง เด็กๆร้องเพลงกันหรือคะ....
ต้องยกนิ้วเยี่ยมยอดให้ ทีมใต้ ทีมเหนือคะ...
มาด้วยใจจริงๆ
Ranee
ต้องจองตัว คุณราณี เป็นนัดคราวหน้า นะคะ
Thawat
สวัสดีคะ รูปนี้น่ารัก น่าชังจังคะ.....
คะ คิดว่า เป็นปรากฎการณ์ที่ดีคะ ...จัดเล็กๆ
แ ต่ยิ่งใหญ่ในใจ คะ ต้องขอบคุณเจ้าภาพเป็นอย่างสูง
Bright Lily
กองเชียร์ น่ารักจังคะ
ประทับใจตรงนี้ค่ะ
จริงๆ เราก็ไม่เคยรู้จักตัวจริงของแต่ละคนหรอก แต่อะไรล่ะที่ทำให้ ชาวBlog….เมื่อเจอกัน เหมือนรู้จักกันนานสิบปี.....ฉันรู้สึกอย่างนั้น
นั่นสิคะ นี่แหละเสน่ห์ของ GotoKnow นอกจากนั้น คนอยู่ไกลที่มีตัวแทนคนที่เรารู้จักตัวเป็นๆเช่นคุณจิ๊บ คุณแป๊ดไปอยู่ที่นั่น ก็รู้สึกเหมือนเราได้ไปด้วยเลยค่ะ ตื่นเต้นแทนว่าได้พบเจอคนที่เราก็อยากเจอ มหัศจรรย์จริงๆถึง "สายใยแห่งจิต"ที่ส่งโยงใยถึงกันของพวกเรา
ผมว่า จิตคน มันไปไกลกว่าที่เราคิดจริงๆนะครับ
โอ๋-อโณ
คนอยู่ไกลที่มีตัวแทนคนที่เรารู้จักตัว
เป็นๆเช่นคุณจิ๊บ คุณแป๊ดไปอยู่ที่นั่น ก็รู้สึกเหมือนเราได้ไปด้วยเลยค่ะ
...........................................
มิน่าล่ะคะ...เวลากอด คุณจิ๊บ คุณแป๊ด แค่เบาๆ นี่รู้สึกแรงคะ.....แรงใจ เบื้องหลัง...
นาย เต็มศักดิ์ พึ่งรัศมี
จิตไปกับ G2K ใช่มั้ยคะ
บางทราย
คะน่าสนใจ....การที่เรารู้จัก ความคิดผ่าน งาน ผ่านข้อเขียน ทำให้เรามีข้อมูลของเพื่อน ที่พัฒนามาเรื่อยๆ
ความรู้ ความคิด ของแต่ละคน น่าสนใจคะ.....มันเหมือน เรารู้จัก หัวใจ ก่อน ตัว
ร่างกาย กายภาพ เป็นอีกเรื่อง แต่ แนวคิด ความคิด
ของแต่ละคน เป็นเรื่องที่ลึกซึ้งกว่า
หรือเปล่า....หน่อยมั่ว แล้วพี่
หลายคนย้ำว่า ผมน่าจะมีโอกาสได้เจอกับคุณดอกแก้วที่บ้านพ่อครูบา จะได้คุยและแลกเปลี่ยนแนวคิดกัน เพราะสไตน์งานมีความละม้ายคล้ายคลึงกันอยู่ไม่น้อย...
ผมปลอบใจตนเองว่า ไม่นานหรอก ผมจะเป็นผู้ไปเยือนที่นั่นเอง ...
ขออนุญาตสนับสนุนความรู้สึกเช่นนั้นด้วย
..จริงๆ เราก็ไม่เคยรู้จักตัวจริงของแต่ละคนหรอก แต่อะไรล่ะที่ทำให้ ชาวBlog….เมื่อเจอกัน เหมือนรู้จักกันนานสิบปี.....ฉันรู้สึกอย่างนั้น
แผ่นดิน
คุณแผ่นดิน ไปออกค่ายนักศึกษาที่ เม็กดำ หรือคะ
เ ห็น น้องหนิง เล่าเรื่องกิจกรรมที่นั่น...
น่าสนใจ พี่หน่อย ไปถึงแต่เช้าที่บ้านพ่อครูบา
น้องหนิงยังชวนไปเยี่ยมค่าย ก็ว่าจะไปแล้ว....แต่เราก็ต้องรอรับ ชาวบล็อกที่จะทยอยมา.....
การรอเพื่อนๆ ก็สนุกดีนะคะ...ตื่นเต้น อยากคุย
อยากแลกเปลี่ยน....ไม่เหมือนงานอื่นๆที่เราไปไม่รู้จัก
ใครและก็เริ่มต้นใหม่
แต่งานนี้ เราไม่รู้จัก แต่ รู้จัก........
พี่หน่อย บอกแฟนว่า จะไปงานพบปะชาวบล็อก
แฟนถามว่า
"ไม่รู้จักใคร ไป ทำไม"
"....ก็ทำไม จะไม่รู้จัก ก็เจอกันทุกวันในบล็อก " ......ก็บอกแฟนแบบนี้คะ แฟนก็หัวเราะคะ
ใช่ครับ..เจอกันทุกวันในบล็อก..มิตรภาพก็มีให้กันทุกวัน…
นาย ขจิต ฝอยทอง
กลายเป็นหนังสือหายากแล้วคะ เพราะ พิมพ์ครั้งเดียว และไม่มีวางขายที่ไหนแล้วคะ
คนแปล นี่ก็ไปบังคับให้ พี่อ้อย คนสวย แห่ง โลกสีเขียวแปลคะ นานแล้ว ก่อน พี่เขาจะแต่งงาน
บอกว่า
" ต้องแปลให้เด็กรักป่าก่อนแต่งนะ..." พี่อ้อย
ก็น่ารักสุดๆ แปลให้เด็กรักป่าอย่างรวดเร็ว
ส่วนพี่นกนิรมล ก็งานหนักคะ ยังเจียดเวลามาอ่านบันทึก ของเด็กรักป่า เกือบ 500 เล่ม
แล้วก็แยกประเภท แยกหัวข้อ เรียบเรียง เป็นหลักสูตรการเรียนรู้ศิลปะและสิ่งแวดล้อม
จากบันทึกของเด็กๆ
พี่ๆ น่ารัก และตั้งใจกับ หนังสือเล่มนี้มากคะ
เ วลา อ่านหนังสือ เล่มนี้ ใบหน้า พี่ๆ ลอยมาเลยคะ
...........................................
น้องขจิต...นี่ เมื่อวาน กับวันนี้ พี่ เข้าระบบไม่ได้อ่ะ
ทำไงดีอ่ะ..ไม่ได้ลงบันทึกเลย จะร้องไห้แล้ว...
แผ่นดิน
จริงๆ คุยกับ เพื่อน พ ี่น้อง ในบล็อก ทุกวัน นี่
เหมือนญาติเลยคะ.....แต่ญาติเราก็ไม่คุยกันทุกวันนะคะ