โดยเฉพาะกลุ่มที่แสดงหมีแพนด้า ได้รับคะแนนประทับใจไปเต็มๆ จัดแสดงได้สนุกมาก ถ้าหมีแพนด้าตัวจริงมาเห็นคงเขินแย่

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> </p>

..ไม่เคยคิดเคยฝันว่าวันหนึ่งหมีแพนด้าจะมาเต้นแร้งเต้นกาที่นี่! แต่มันก็เป็นไปแล้ว..คืนนี้เราจัดพิธีอำลาค่ายคุณอำนวยเครือซิเมนต์ไทย พ่อหมอเตรียมมาทำพิธีบายศรีตั้งแต่ช่วงแดดร่มลมตก พวกชาวค่ายแต่ละกลุ่มกลับจากการดูงานนอกสถานที่ มาชุลมุนวุ่นวายอยู่กับการแข่งกันทำอาหาร กลเม็ดเด็ดพรายที่คุณแม่สอนไว้กี่ตำหรับงัดออกมาไว้ลายเสน่ห์ปลายจวัก กิจกรรมนี้ดูจะโดนใจชาวค่ายมาก ส่วนจะอร่อยไม่อร่อยเดี๋ยวก็รู้ กรรมการกลางจัดประกวดกติกามีอยู่ว่า คุณค่าอาหาร การใช้วัสดุที่เหมาะสม รสมือ การจัดแต่งให้ดูดี และต้องมาอธิบายด้วยว่า ปรุงอย่างไร ดีอย่างไร การแข่งขันบางทีก็ช่วยเค้นความรู้ความสามารถออกมาจนหยดติ๋งๆ ผมแอบไปดูกลุ่มโน้นกลุ่มนี้ก็แทบอิ่มทิพย์ เพราะบางกลุ่มก็ติดสินบนด้วยการแนะนำให้ลองชิม เผลอชิมไปชมไปก็จะไปเหลืออะไรละ อิ่มใจสิครับ

 ในการออกแบบค่ายครั้งนี้ เน้นไปที่การจัดการความรู้แบบธรรมชาติ เราถือว่าจารีตประเพณีเป็นเสาหลักหนึ่งที่ควรจะแนะนำเข้ามาในค่ายนี้  เสียงเจื้อยแจ้วในภาษาอีสานจึงทำหน้าที่ร่ายเรียกขวัญ เรียกความดีงามทั้งหลายให้มาเป็นเครื่องค้ำจุนกำลังใจให้คนดี มีความภาคภูมิใจที่ได้ประพฤติอยู่ในธรรม มาเย้อ!!ขวัญเอ๊ย มาเย๊อ!ขวัญเอย คืนนี้อวยพรลูกหลานซะจุใจ  

อาหารเย็นมื้อค่ำฝีมือชาวค่ายจัดเรียงร่ายแบบบุฟเฟ่ต์ พวกเราเดินชิมเดินชมอมยิ้มบรรยากาศชื่นมื่น มาตื่นตาด้วยวงดนตรีเพื่อชีวิตวงกระป่อง มาช่วยขยับความคึกคักขึ้นมาได้อย่างสนุก หนูนิด หนูทิพย์ หนู  แห่งมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มากดผู้ฟังด้วยเพลง”อยากมอบความรักให้คนทั้งโลก” เพลง “รักแม่” เล่นเอาอาจารย์อุทัย อันพิมพ์ ต้องงัดเอาเพลง”เพื่อแม้” มาแชร์ความสนุกผ่านเสียงเพลงให้ได้เฮกันสะเทือนป่า 

คณะทั้งหมดเคลื่อนย้ายเข้ามาในห้อง ทุกกลุ่มสรุปผลการอออกแบบกระบวนการผ่านจินตนาการ ในรูปของสื่อผสมระหว่างภาพเคลื่อนไหวกับเสียงพากย์สดๆ โดยเฉพาะกลุ่มที่แสดงหมีแพนด้า ได้รับคะแนนประทับใจไปเต็มๆ จัดแสดงได้สนุกมาก ถ้าหมีแพนด้าตัวจริงมาเห็นคงเขินแย่ นับเป็นความก้าวหน้าที่ยกระดับขึ้นมาอย่างน่าสนใจ กว่าจะจบลงได้เป็นเวลาเที่ยงคืนเศษ ทุกคนแยกย้ายกันไปนอนอมยิ้มและหลับฝันดี พรุ่งนี้ก็จะได้กลับไปกรุงเทพฯแล้ว  

ในฐานะ”คุณเอื้อ” พวกเราชาวมหาชีวาลัยอีสาน อยากจะขอเปลี่ยนสถานะมาเป็น”คุณแจ๋ว” มากกว่า เพราะไม่อย่างนั้นเราเข้าไม่ถึง”คุณอำนวย” พอเป็นคุณแจ๋วอะไรๆก็สะดวกขึ้น ไม่มีเขามีเรามีแต่น้ำใจไมตรีที่ไม่รีรอที่จะเอื้ออาทรความรู้ระหว่างกัน ทุกๆถ้อยทีสนทนาภาษาดอกไม้ มีความตั้งใจดีออกมาแจกจ่ายตลอดเวลา ผมได้เรียนรู้วิทยาการผลิตสื่อใหม่ ได้โต้ตอบกับอาจารย์แป๋วผ่านตัวอักษรแบบด่วนจี๋ที่รักจ๋า!! เป็นความรู้ที่สนุกมาก แต่สุดท้ายงานเลี้ยงก็ต้องย่อมมีวันเลิกรา ขอสรุปว่า สมาชิกชาวค่ายน่าจะได้ทำอะไรๆไปพอสมควร เช่น 

  • ได้ทดสอบความอึดของร่างกาย
  • ได้ทดสอบความแกร่งของจิตใจ
  • ได้ทดสอบความสามารถและศักยภาพแบบธรรมชาติ
  • ได้ทดสอบต้นทุนความรู้สึกนึกคิด
  • ได้ทดลองขยับความความรู้ออกมาแลกเรียนรู้
  • ได้ปรับจูนความเข้าใจให้สอดคล้องกับพันธกิจและหน้าที่การงาน
  • ได้อยู่ในสภาพจริงแบบอยู่ร้อนนอนทุกข์เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมชาติส่วนใหญ่
  • ได้รู้ว่าตัวเอง มีความพร้อมอยู่ในระดับใด

 ที่สำคัญ เรื่องเล่ามานี้ เราได้ทดลองจัดการตัวของเราเอง คิดว่าคงจะมีการบ้านติดตัวกลับไปไม่มากก็น้อย ซาโยนาระ..หนุ่มสาว FA ที่น่ารักทุกคน ขอให้เดินทางด้วยความชื่นมื่นจนกว่าจะไปยืนหน้าประตูบ้าน </span>