ลักษณ์ 4 ปีกสามแรงมักแสดงคุณลักษณ์เหล่านี้มากขึ้น คือ ชอบแสดงออก ร่าเริง ทะเยอทะยาน หรูหรา และใส่ใจในภาพลักษณ์
ลักษณ์ 4 ปีกห้าแรงมักมีคุณลักษณะเหล่านี้มากขึ้น คือ ชอบเก็บตัว ชอบขบคิด มีลักษณะไม่เหมือนใคร เก็บความรู้สึก และซึมเศร้า
พลวัตภายใน
เมื่อรู้สึกมั่นคง ลักษณ์ 4 จะแสดงด้านบวกของลักษณ์หนึ่ง
มีวินัยในตนเองและอยู่กับปัจจุบันได้มากขึ้น
แก้ปัญหาต่างๆ และลงมือปฏิบัติได้มากขึ้น
เปลี่ยนไปให้ความสำคัญกับสิ่งที่เป็นบวกมากขึ้น เน้นสิ่งที่เป็นลบน้อยลง
ลงมือทำตามอุดมคติและหลักการของตน
ไม่ค่อยตกเป็นทาสความรู้สึกของตนเอง
เมื่อเคร่งเครียด ลักษณ์ 4 จะแสดงด้านลบของลักษณ์ 2
พยายามทำให้คนอื่นรักเพราะเชื่อว่ามันจะช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าและความเหงาให้แก่ชีวิต
ปฏิเสธและเก็บกดความต้องการของตนเอง
ยึดติดผู้อื่นอย่างมาก
อาจเจ็บป่วยเพื่อให้คนอื่นสนใจหรือรู้สึกว่าตัวเองไม่ธรรมดา
เรื่องที่ลักษณ์ 4 ไม่เคยคิดฝันว่าจะทำ
ไปตระเวนหาซื้อดอกไม้พลาสติกมาแขวนไว้ในห้องนั่งเล่น
ใส่ชุดเชยๆ ไปร้านอาหารแล้วสั่งแซนด์วิชกับกาแฟสำเร็จรูป
คิดถึงแต่เรื่องดีๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตได้ทั้งเดือน
เลือกสีชมพูหวานแหววกับสีเหลืองสดมาตกแต่งบ้านแทนที่จะเป็นสีดอกตะแบก สีแชมเปญหรือสีครามเข้ม
เปลี่ยนความคิดว่าการแสวงหาทางจิตวิญญาณเป็นเรื่องคร่ำครึแล้วก็เลิกทำ
โยนรูปสมัยก่อนของแฟนเก่าทิ้งไปอย่างไม่แยแส
เข้ามาทักทายตามภาษาคนลักษณ์ 4 เหมือนกันคะ
เมื่อวานไปกินข้าวกับลูกๆ ถามลูกว่าอยากกินอะไร เค้าบอกว่าอยากกิน ไก่ทอด เคเอฟซี ระหว่างเทางรถติดมากๆ เราฆ่าเวลาด้วยการคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ มีอยู่ตอนหนึ่งฉันเงียบไปแล้วในใจกับครุ่นคิดเรื่องหนึ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ มันไม่ใช่ของอะไรของฉันหรอก แต่มันมาเกี่ยวกับฉันตรงที่ว่า คนอื่นเอาเรื่องนี้มาบอกฉัน ซึ่งมันก็ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกสับสนและมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นมาในใจ และกระทบกับความรู้สึกของฉันอย่างหลีหเลี่ยงไม่ได้ ลูกๆสังเกตุเห็นจึงถามฉันว่า แม่มีอะไรหรือเปล่า ฉันจึงเร่ิมรู้สึกตัว และตัดสินใจเล่าให้ลูกๆฟังว่า เมื่อตอนกลางวัน น้าหรั่งร้านซักรีดกับแฟนเต้ามาหาแม่ และขอยืมเงินแสนนึงน่ะ อะไรนะแม่ เด็กๆร้องขึ้นพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ก็เค้ายืมแม่ไปแล้ว สี่หมื่นเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วไม่ใช่เหรอแม่ แล้วแม่ว่าไงให้เขายืมอีกหรือเปล่า
ฉันตอบลูกไปตามความจริงและด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจว่า ไม่หรอก แม่จะเอาเงินที่ไหนมาให้ยืมล่ะ จริงๆแล้วมีหลายคนเคยยืมเงินฉันมากบ้างน้อยบ้าง แล้วไม่เคยเอามาคืนเลย บ้างก็ปิดมือถือหนี บ้างก็หายไปเลยไม่เคยเลยที่จะเอาเงินมาคืน แต่ฉันก็อดที่จะช่วยไม่ได้ถ้ามีคนมาเอ่ยปากกับฉันและถ้าฉันมีฉันจะให้โดยไม่หวังอะไรแม้แต่ดอกเบี้ยสักบาทเพราะฉันกลัวบาปที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่าฉันรวยนะก็แค่พอมีพอกิน แต่ทำไมคนเหล่านั้นเขาชอบมาเอาเปรียบความใจดีของฉันอยู่เสมอ จนบางทีฉันอดคิดไม่ได้ว่า หรืออาจจะเป็นเวรกรรมของฉันเองที่ต้องชดใช้ให้แก่เขาเหล่านั้น ลูกๆรู้ดีว่าฉันเคยโดนเอาเปรียบมาตลอด พวกเค้าจึงเป็นห่วงว่าคราวนี้ฉันจะเจอแบบนั้นอีก ซึ่งการมาขอยืมครั้งนี้มันทำให้ฉันเกิดความรู้สึกไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ฉันรู้สึกว่า มันมากไปแล้ว มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย หากการช่วยเหลือคนอื่นแล้วฉันต้องเป็นทุกข์เช่นนี้ มันจะได้บุญตรงไหนกัน พวกเขาเอาเปรียบฉันเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกโกรธตัวเองที่โง่ และใจดีเกินไป ฉันสูญเงินไปเท่าไหร่แล้วกับการช่วยเหลือคนอื่นแต่สุดท้าย เขาก็ไม่เคยได้คิดหรือเกรงใจ แต่กลับก้าวล้ำขอบเขตของคำว่าพอดี และจ้องแต่จะเอาจากฉันอยู่อย่างเดียว เพราะรู้จุดอ่อนในใจฉันว่าฉันขี้สงสารคนที่ลำบากมา และนั่นก็ทำให้ใครต่อใครใกล้ตัวฉัน พากันกระโดดข้ามกำแพงของความเกรงใจ และไม่เคยที่จะหยุดเอาเปรียบฉัน ฉันรู้สึกเศร้าและโศรกสลดใจไปพร้อมกับความโกรธลึกๆ ทั้งความน้อยเนื้อต่ำใจประดังเข้ามา ฉันบอกตัวเองว่า ต่อไปนี้จะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบได้อีกแล้ว ทั้งครอบครัวฉันเอง ญาติพี่น้อง และเพื่อนบ้าน ทั้งคนที่สนิทบ้าง และไม่สนิทบ้าง ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันได้อีก เฮ้อ แต่มันก็ยากนะ เพราะฉันไม่เคยทำสำเร็จเลยสักที เท่าที่ผ่านมาพอใครมาพูดเรื่องเศร้าๆให้ฉันฟังฉันก็ใจอ่อนอีกแล้ว นั่นแหละคือสิ่งที่ทำร้ายฉันมาตลอดไม่ใช่คนอื่นหรอกฉันว่า ที่จริงตัวฉันนี่เองแหละที่เปิดโอกาศให้คนอ่ืนเข้ามาทำร้ายฉันเองเพราะฉันอ่อนแอเกินไปมั้ง แต่ฉันจะเข้มแข็งจะพยายามนะ อ้อ ได้เวลากินยาระงับประสาทแล้วสิ และวันนี้ฉันมีนัดกับจิตแพทย์ตอนสิบโมงเช้าด้วย คงต้องจบแค่นี้ก่อนไว้แล้วจะมาคุยใหม่นะคะ