เซียงเมี่ยง

นิทานพื้นบ้านอีสาน ของจังหวัดกาฬสินธุ์

 เซียงเมี่ยงเดิมชื่อศรีทนนไชย บุตรแม่คำฮาง (หญิงไม่มีผัวได้ลูก)บิดาไม่ปรากฎ เมื่ออายุได้ 14-15 ปีก็บวชในพระพุทธศาสนา เป็น <p>สามเณรอยู่ในวัดที่เขาอาศัยอยู่ อยู่มาวันหนึ่งเวลาเย็นสามเณรศรีทนนไชยได้ออกไปนั่งท่องหนังสือที่ท่าน้ำใกล้ๆวัด ขณะที่นั่งอยู่นั้น เห็นพวกหนึ่งกำลังหาบเมี่ยงทางฟากน้ำตรงข้ามกับสามเณรนั่งอยู่ พวกพ่อค้าเมี่ยงตั้งใจจะข้ามฟากไปทางสามเณรน้อย จีงเอ่ยถามสามเณรนั้นขี้นว่า น้ำนี้จะข้ามไปได้หรือไม่ เณรน้อยตอบว่า ข้ามไม่ได้ ที่ว่าได้หรือไม่ได้นี้ไม่ตกลงกัน ก็เกิดท้าทายพนันกันขี้น การพนันพวกพ่อค้าเมี่ยงยอมยกหาบเมี่ยงให้ทั้งหมด สามเณรศรีธนนไชยยอมให้เงินเท่าราคาเมี่ยง ก็เริ่มต้นเดินหยั่งน้ำมาจนถึงสามเณรศรีธนนไชยนั่งอยู่ ครั้นขึ้นฝั่งได้แล้ว พ่อค้าเมี่ยงจึงถามเอาเงินจากสามเณรตามที่สัญญากัน  สามเณรศรีธนนไชยจึงพูดว่า นี่ไม่ใช่เจ้าข้ามได้ แต่เพียงเดินหยั่งน้ำมาได้เท่านั้น ถ้าข้ามต้องก้าวขาข้ามมาเลยโดยไม่ให้เท้าถูกน้ำ สามเณรศรีธนนไชยจึงเรียกเอาหาบเมี่ยงตามสัญญาท่ตกลงกัน ต่างฝ่ายต่างถกเถียงกันขึ้น จึงไม่ยอมใช้ค่าพนันกัน จึงพร้อมนำความขึ้นกราบทูลพระยาและขอให้พระยาช่วยตัดสินความให้ ทั้งสองฝ่ายเล่าสาเหตุ</p><p>ให้พระยาฟังตามท่เป็นมาแล้ว พระยาจึงพิจารณาเห็นเป็นความจริง</p><p>ตามคำให้การของสามเณรศรีธนนไชย พระยาจึงตัดสินให้สามเณรเป็นผู้ชนะพ่อค้าเมี่ยง เลยยกหาบเมี่ยงให้สามเณรตามท่พนันกัน เมื่อสามเณรศรีธนนไชยได้หาบเมี่ยงมากดังนี้ ก็ลาสิกขาบทออกมา ในเหตุที่ได้เมี่ยงมากพระยาเลยให้ชื่อว่า “เซียงเมี่ยง” คนทั้งหลายจึงเรียกกันต่อๆมา</p><p>             เป็นนิทานเล่าให้ท่านฟังด้วยความสนุกผ่อนคลายความร้อนจากอากาศภายนอก หรือท่านมีความคิดเห็นประการใดเกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้ ก็แลกเปลี่ยนมาได้</p>