วันก่อน ฉันนั่งรอรถมารับกลับบ้านอยู่หน้าโรงพยาบาลศรีนครินทร์................
ฉันทอดสายตามองออกไป....ได้เห็นผู้คนยังต้องมาพบแพทย์ในยามค่ำ ซึ่งทาง รพ.ศรีนครินทร์ได้เปิดให้บริการนอกเวลา....ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย....
เมื่อคราวที่ฉันจบจากวิทยาลัยพยาบาล สภากาชาดไทย รพ.จุฬาฯ...พ่อเคยยื่นข้อเสนอและถามว่า....“เรียนจบแล้วจะมาทำงานที่ รพ.ศรีนครินทร์ นี้เลยไหม...พ่อจะใช้ทุนให้”
ฉันเรียนพยาบาลโดยได้รับทุนของสภากาชาดไทย ฉันเรียนจบต้องทำงานให้ สภากาชาดไทย 3 ปีจึงหมดภาระ….แต่...ฉันสงสารพ่อ ไม่อยากให้เสียเงินก้อน.....ฉันเลยอยู่ทดแทนคุณเจ้าของทุน 6 ปีพร้อมกับได้เรียนเป็นวิสัญญีพยาบาลด้วย...แล้วลาออกมาอยู่ใกล้พ่อ..ซึ่งไม่คิดจะกลับไปอยู่บ้านเกิดคือ จ.อ่างทอง...... .
...ไม่น่าเชื่อ...ว่าฉันมาทำงานที่ รพ.ศรีนครินทร์ตั้งแต่ปี 2528...จนปัจจุบัน20 กว่าปีแล้ว.....
บรรยากาศเปลี่ยนไปมาก สมัยก่อนฉันเคยเห็นภาพของใต้ถุนตึก 6 ชั้นจะมีชาวบ้านหอบเสื่อ หอบหมอนมานอน....อาจจะทั้งมาเฝ้าญาติและบางคนเดินทางมาไกล กว่าจะตรวจเสร็จ...ค่ำมาก...ไม่มีรถกลับ....แลดูน่ารักดี
มาตอนหลังๆได้มีการปรับปรุงให้ดูน่าอยู่มากขึ้น...แยกญาติให้มีที่พักอย่างเพียงพอ เก้าอี้มีให้นั่งมากขึ้น...ร้านอาหารมีมากเพียงพอ
....ตอนนี้ รพ.ศรีนครินทร์ดูสง่างามจากเดิมไปมาก...บริเวณ สะอาดสอ้าน...สวยงาม....น่าอยู่ค่ะ
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันจะพาทัวร์เท่าที่ฉันเก็บภาพมาไว้ได้นะคะ…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
