ผมไม่เคยรู้สึกเป็นทุกข์กับสภาพที่มอมแมม ของลูกชายทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

มีหลายสิ่งกระตุ้นเตือนให้ผมไม่ลังเลที่จะเดินทางกลับบ้านในวันเสาร์ที่ผ่านมา  (24 มีนาคม)  ทั้งสัญญาลูกผู้ชายที่มีต่อเจ้าตัวเล็กทั้งสองซึ่งรอฉลองวันเกิดให้กับผม    ยิ่งกลางดึกของคืนวันศุกร์  ลูกชายคนโตส่งเสียงใสแจ๋วผ่านคลื่นโทรศัพท์มาอวยพรวันเกิดให้กับผม  ,  ผมยิ่งรู้สึกอยากกลับบ้าน ...  กลับไปหาพวกเขา - กลับไปหาใครหลาย ๆ คนที่นั่น และกลับไปหาวันเก่า ๆ  ที่ยังคงมีกลิ่นอายความเป็นปัจจุบันอย่างไม่รู้จบ  ซึ่งดูเหมือนพร่ำเรียกให้ผมกลับไปเยือนอยู่ตลอดเวลา

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไปถึงบ้านที่กาฬสินธุ์เวลาบ่าย 3  โมงเศษ ..  บ้านดูเงียบงันไม่น้อย  คุณแม่ในวัยแก่เฒ่านั่งเคี้ยวหมากอยู่หน้าบ้าน  คุณพ่อไปทอดถวาย “ต้นเงิน”  ในหมู่บ้านใกล้เคียง   ส่วนเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนเป็น “หนุ่มชุมชน”  ตระเวนเที่ยวอยู่ตามครัวเรือนต่าง ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชั่วเวลาเพียงไม่ถึง 20  นาที  หลานสาวคนเก่งก็นำเจ้าแดนไทมาซบอกอุ่นของผม …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เป็นไปดังที่คาดคิดไว้  สภาพของแกกลมกลืนเป็นเด็กชาวบ้านอย่างสมบูรณ์แบบ   หน้าตามอมแมม  เลอะดำ  เสื้อกางเกงเต็มไปด้วยคราบไคลนานาชนิด  รวมถึง “จุก”  บนศีรษะก็ดูหม่นมัวด้วยฝุ่นอันเหนียวเหนอะ จากนั้นเจ้าแผ่นดิน – ลูกชายคนโตก็เดินข้ามถนนมาสมทบในสภาพที่ไม่ต่างกัน !    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่เคยรู้สึกเป็นทุกข์กับสภาพที่มอมแมม  ของลูกชายทั้งสองเลยแม้แต่น้อย (คนเมืองมักเรียกสภาพเช่นนี้ว่า “สกปรก”)  ไม่ใช่เพราะเกรงใจพ่อกับแม่ที่ไม่มีเวลาพอที่จะดูแลความสะอาดสะอ้านให้ได้   แต่เพราะผมเห็นว่านี่คือโอกาสอันดีที่เขาทั้งสองจะได้เที่ยวเล่นตาม “จินตนาการของเด็ก” อย่างเต็มที่และได้สัมผัสจริงกับดิน หิน ทราย  แมกไม้และต้นหญ้า  หลังจากที่ตลอด  4 เดือนที่ผ่านมาส่วนใหญ่ได้แต่วิ่งเล่นอยู่บนพื้นผิวคอนกรีต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมพาเจ้าแดนไทไปอาบน้ำอย่างเฮฮา… เขาเล่าให้ผมฟังหลายเรื่อง  เป็นต้นว่า  ช่วยเลี้ยงน้อง  ไปวัด  ส่วนน้องดินก็ไม่น้อยหน้าเบียดแทรกเรื่องเล่าหลากเรื่องให้ผมฟังอย่างคึกครื้น    </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภายหลังจากที่น้องแดนหลับกลางวันอย่างว่าง่าย  ผมและน้องดินก็ออกมานั่ง “โอนซา” (ชิงช้า)  อย่างมีความสุข  เขาให้ผมไกวชิงช้าแรง ๆ  เพราะเขาบอกว่าอยากบินได้เหมือนนก  การได้นั่งชิงช้าที่โยนตัวขึ้นสูง ๆ  ใต้ร่มไม้เช่นนี้ช่วยให้เขารู้สึกได้ว่า “กำลังบินได้เหมือนนก” จริง ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ชาวบ้านหลายคนสัญจรผ่านไปมาร้องทักผมอย่างอบอุ่น  มันช่วยย้ำให้ผมรู้สึกเสมอว่า “ผมเป็นคนของที่นี่..!”  รวมถึงการร้องทักน้องดินในแบบแซว ๆ ว่า  “มีอีพ่อแล้วน้อบักหล่าเอ้ย”   </p><p>  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะผมเป็นคนของที่นี่ ….  ผมจึงเล่าให้ลูกฟังมานานแล้วว่า  ตนเองเติบโตมาจากท้องไร่ท้องนา  มีคุณปู่คุณย่าและพี่ป้าน้าอาเป็นชาวนาปลูกข้าวกันทั้งสิ้น  เรามีทุ่งนา  เรามีวัว  เรามีหนองน้ำ  เรามีไร่มันสำปะหลัง  เรามีเถียงนา  และสมัยเด็ก ๆ  พ่อเป็นเด็กเลี้ยงวัวมาก่อน รวมถึง “เรามีที่นาของเราเอง  จำนวน 6  ไร่”  นี่คือเรื่องเล่าที่ผมมักบอกกล่าวต่อลูกทั้งสองเสมอมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และทุกครั้งที่น้องดินกลับบ้านที่กาฬสินธุ์ก็มักรบเร้าให้คุณปู่พาไปดูที่นาจำนวน 6  ไร่นั้นเสมอ  พร้อมทั้งกลับมาเล่าให้ผมฟังว่าที่นา “ของเรา”  เป็นยังไงบ้าง  เช่น  “มีต้นมะพร้าว  แต่ไม่มีเถียงนา”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องดินดูจะมีความสนอกสนใจเรื่องท้องไร่ท้องนามาตั้งแต่เล็ก ๆ  ผิดกับน้องแดนไทที่ไม่ใคร่สนใจในเรื่องเหล่านี้นัก …  ก่อนหน้านี้ในวัยที่ยังไม่ถึง 5  ขวบ  น้องดินมักเที่ยวเล่นในทุ่งนา  ได้เป็นวัน ๆ  ร่างกายและแขนขาจึงมักเต็มไปด้วยผื่นแผลและรอยข่วน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้  -   เย็นย่ำที่พระอาทิตย์กำลังเคลื่อนตัวอ้อยอิ่งลับฟ้า  น้องดินชวนผมขับรถมอเตอร์ไซด์ลงไปทุ่งนาเพื่อไปดูที่นา “ของเรา”  พร้อมทั้งไปเอา “วัวเข้าคอก”  เพราะพี่ชายของผมทำธุระยังไม่เสร็จ  เลยต้องฝากงานเก่าแต่แปลกใหม่และไม่คุ้นนักให้ผมและลูกชายจัดการแทน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมห่างเหินจากการงานเช่นนี้ไปนานร่วมสิบกว่าปี  พยายามหลับตานึกว่าต้องทำยังไงบ้าง  แต่เจ้าดินกลับพูดกับผมว่า  “บ่เป็นหยังดอก  ดินมีแส้ไว้ตีวัวแล้ว”  ..  ทำเอาผมหัวเราะและยิ้มอย่างสุขใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราสองพ่อลูกไม่รีบร้อนที่จะต้อนวัวเข้าคอก   แต่ปล่อยให้วัวจำนวน 6  ตัวแทะเล็มหญ้าต่อไปเรื่อย ๆ  ผมชี้ให้ลูกชายคนโตได้ดูอาณาเขตของที่นาทั้งหมดของปู่และย่า ..ชี้ให้ดูสระน้ำที่ถูกไถกลบ  ชี้ให้ดูต้นตาลที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ตั้งของเถียงนา  ชี้ให้ดูพื้นที่ ๆ ที่เคยเป็นแปลงผักสวนครัวที่ผมเคยรดน้ำและเก็บกลับไปบ้าน  ชี้ให้ดูต้นมะพร้าวที่ผมและพ่อช่วยกันปลูกเมื่อนานมาแล้ว…  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังคงชี้ไปเรื่อย …  ชี้ให้ดูทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสภาพของวันนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปจากอดีตอย่างสิ้นเชิง   ผมชี้ให้เขาดูเพราะรู้ว่าเขามีความสนอกสนใจที่จะรับรู้และซึมซับเรื่องเหล่านี้ไม่น้อยไปกว่าเรื่อง “ทอมกับเจอร์รี่”   การ์ตูนดังใน UBC  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ลมทุ่งในยามเย็นยังคงไม่สิ้นเสน่ห์ไปจากอดีต   ผมและลูกแหงนมองฝูงนกเพียงไม่กี่ตัวที่บินตัดผ่านทุ่งนากลับไปยังรวงรัง  มองดูวัวแต่ละตัวทยอยเดินเข้าคอกโดยไม่ต้องไล่ต้อน  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเอาศีรษะตัวเองชนเล่นกับวัวน้อยตัวหนึ่ง  น้องดินส่งเสียงเชียร์อยู่ห่าง ๆ  แม่วัวตัวใหญ่ก็เพ่งมองสะบัดหูอยู่ใกล้ ๆ  ... มันเป็นเรื่องแปลกไม่น้อยที่วัวเหล่านี้คุ้นเคยกับผม ทั้งที่ผมเองก็ไม่เคยย่างกรายมาเลี้ยงพวกมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“เบ้ ๆ …อ๊ะ ๆ”   ผมส่งเสียงเรียกวัวให้ลูกได้ชมเป็นขวัญตา…ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเกินคาด  วัวน้อยวัวใหญ่เดินเชื่องเข้ามาหาผม  ส่วนน้องดินยืนยิ้มแป้นทึ่งความสามารถของคุณพ่อ  แต่ไม่วายถอยห่างออกไปและชี้นิ้วสั่งโน่นสั่งนี้ให้ผมจัดการต้อนวัวเข้าคอกให้เสร็จโดยเร็ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ภายหลังการ  “ปิดคอกวัว”  เสร็จแล้ว  ลูกชายถามผมว่า  “เฮ็ดจังได๋  วัวจังสิบ่ซน ฮึพ่อ” (ชน)  “เอามือให้มันเลีย  หรือบ่สั่น  กะเอามือจับนมมันให้ได้  แต่กะต้องระวังมันสิเตะ”  ผมบอกกับเขาเช่นนั้น  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่รู้ว่าน้องดินจะเข้าใจในวิธีการเหล่านั้นแค่ไหน   แต่ผมก็รู้ว่าแกเชื่อและภูมิใจว่าพ่อของแกเคยเป็น  “เด็กเลี้ยงวัวมาก่อน”  และการที่แกชอบเลียนเสียงวัวมาตั้งแต่เด็ก ๆ  ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ถ่ายโยงจากตัวผมไปยังลูกก็เป็นได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นก็คือห้วงเวลาสั้น ๆ  ที่ผมมี “ความสุขแบบเดิม ๆ”  ในท้องทุ่งนาที่เปลี่ยนแปลงไปแล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>