พระเครื่อง


       เรื่องที่เขียนก็ขอเขียนเรื่องที่ถนัดก่อนแล้วกัน พระเครื่อง หลายๆคนในหอสมุด คงรู้ว่าผมชอบพระเครื่อง ความจริงแล้วผมเริ่มชอบพระเครื่องได้ยังไม่รู้เหมือนกันนะ มันเริ่มจากดูไปเรื่อยๆ แล้วเริ่มสะสม พอสะสมไว้มากๆ กลายเป็นความชอบ ซึ่งตอนแรกก็สะสมไปอ่านหนังสือไป พออ่านไปเรื่อยๆก็เกิดความคิดอยากสะสมเหมือนในหนังสือ แล้วก็เริ่มมีความต้องการที่จะเสาะแสวงหาให้มีเหมือนในหนังสือ แต่การเสาะแสวงหาบางครั้งก็ไม่เจอในสิ่งที่ต้องการ จะไปเจอชนิดอื่นๆ ที่ไม่รู้จัก ก็ต้องฟังคำบรรยายจากผู้ให้เช่า บางครั้งเขาก็ใช้นิยาย คือแต่งเรื่องมาหลอกเรา ก็เช้ามาเยอะ ใช้เงินเป็นแสน ได้ของจริงบ้าง ของปลอมบ้าง แล้วแต่โอกาส บางครั้งได้ของแท้ ก็มีความรู้สึกภาคภูมิใจที่เราสามารถสะสมได้เหมือนในหนังสือ แต่บางครั้งก็เศร้า เพราะของที่เรามีไม่เหมือนในหนังสือ

       เรื่องความนิยมในตัวพระเครื่อง แล้ว สาเหตุที่อยากสะสมก็เป็นพระบรรดา เบญจภาคี ที่ประกอบไปด้วย พระสมเด็จ, พระนางพญา, พระรอด , พระซุ้มกอ พระผงสุพรรณ ซึ่งวงการพระเครื่องถือเป็นสุดยอดของนักสะสม ซึ่งนักสะสมหน้าใหม่ๆ ก็พยายามใฝ่หากันเป็นเจ้าของ เพราะมีหนังสือโฆษณาทุกฉบับ แต่หาให้ตายก็หาไม่เจอ (ถ้าไม่ได้จากมรดกตกทอด) ซึ่งบางคนที่ได้มาจากมรดกตกทอดก็เก๊เหมือนกัน แต่ถ้ามีคนไปบอกว่าเก๊ เป็นได้มีเรื่องทะเลาะกัน (ถ้าคนๆนั้นไม่เคยศึกษาเรื่องพระเครื่อง)

      สิ่งที่ผมอยากบอกนักสะสมหน้าใหม่ก็คือ อย่าเช่า หรืออย่าบูชา พระเบญจภาคีเพราะไม่มีของจริงตามแผง หรือตามร้าน ถ้าราคาไม่ถึงหลักล้าน ถึงแม้ราคาจะถึงหลักล้านก็อาจเก๊ได้ ที่วางขายอยู่ของปลอมทั้งนั้น เพราะของจริง ถูกเก็บสะสม อยู่กับบรรดาเสี่ย กับไฮโซ ไปหมดแล้ว ถ้าจะเช่า ควรเช่าพระที่รู้จัก และมั่นใจว่าแท้แน่นอน ขนาดผมเองยังไม่มีเลย นอกจากพระนางพญา ผมชอบนะ มีเสน่ห์ดี มีแท้แต่ไม่นิยม
        คำว่าไม่นิยม มี 2 ชนิดคือ 1 เก๊ 2 ราคาถูก เพราะแบบที่เรามีไม่ตรงกับความนิยมเมื่อก่อนเคยคิดว่ามีของแท้นะ เลยเข้าประกวด สุดท้าย เข่าทรุด  เคยส่งพระสมเด็จ พระนางพญา เข้าประกวด แต่กรรมการไม่รับ นั่นคือเก๊ ก็เลยต้องศึกษาไปเรื่อยๆ


เพราะฉะนั้น ปัจจุบันนี้ใครให้ผมดูพระตระตระกูลเบญจภาคี ผมจะตั้งเป้าไว้ก่อนว่านั่นคือของเก๊