ทุกครั้งที่ผมต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น ผมไม่เคยลืม กฎข้อหนึ่งของมนุษย์ที่เคยได้ยินมาตั้งแต่สมัยผมเรียนมัธยมต้น นั่นก็คือ มนุษย์เป็นสัตว์สังคม และต้องการการยอมรับจากสังคม

                 ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เคยช่วยแม่ทำกับข้าวบ้าง แม่พูดให้ฟังบ้างเกี่ยวกับการทำกับข้าว ที่พูดเรื่องนี้เพราะแม่เป็นคนที่ทำอาหารอร่อย รสชาติถูกปากของใครต่อใครหลายๆคน (เพื่อนๆที่เคยชิมจะรู้ดี)

                แม่มักพูดให้ฟังเสมอว่าการทำกับข้าวต้องรู้จักดัดแปลงของที่มีอยู่ในตู้เย็นมาทำอาหาร บางครั้งแม่ก็ทำผัดบ้าง ต้มบ้าง แกงบ้าง โดยนำผักหรือเนื้อสัตว์ต่างๆมาเป็นส่วนผสม อย่างเช่นผัดกะเพรา บางครั้งแม่ต้องการหัดให้ผมทานถั่วพู แม่ก็จะนำถั่วพูมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆแทนถั่วฝักยาว อืม...ก็อร่อยไปอีกแบบ หรือบางครั้งพริกขี้หนูสดไม่มีแม่ก็ใช้หันมาคว้าพริกขี้หนูแห้งไปใส่แทน

                อีกหนึ่งเมนู คือ ไข่ลูกเขยซึ่งแม่รู้ว่าเป็นอาหารโปรดของผม แต่ด้วยกว่าจะทำนั้นมันก็มีขั้นตอนยุ่งยากเหมือนกันทั้งต้มไข่แล้วก็นำไข่ที่ต้มไปทอด ก่อนที่จะนำน้ำปรุงรสมาราดอีกที่หนึ่ง แต่แม่ต้องการทำให้ผมกินได้บ่อยๆ ถ้าเมื่อใดที่ผมบ่น หรือพูดลอยๆว่าอยากกินไข่ลูกเขย แม่ก็จะจัดแจงทำให้ด้วยความรวดเร็ว แต่แม่เรียกมันว่า...ไข่สะใภ้ครับ(ทอดไข่ดาว แล้วราดน้ำปรุงรสของไข่ลูกเขย)

                สิ่งต่างๆเหล่านั้นในอดีต มันได้ช่วยผมอย่างมากในการทำงานและการใช้ชีวิตในสังคม เกี่ยวกับเรื่องทัศนคติในการทำงานและมุมมองต่างๆที่ไม่ปิดกั้นแนวคิดของคนอื่น และไม่ตีกรอบความคิดของตนเองให้แคบจนเกินไป ทำให้งานที่ผมได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบหลายๆงานผ่านลุล่วงไปด้วยดี และได้ผลเป็นที่น่าพอใจ โดยเฉพาะท่าทีของเราในการทำงานร่วมกับผู้อื่น หรือการประสานงานต่างๆ ซึ่งค่อนข้างเปิดกว้างและยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นด้วยความจริงใจนั่นเอง นอกจากงานจะได้ผลที่ดีแล้ว สิ่งที่เราได้แถมมาด้วยก็คือทีมงานครับ ใครๆก็อยากทำงานกับเรา เพราะทำงานด้วยแล้วรู้สึกสนุก ได้แสดงความเห็น

                ทุกครั้งที่ผมต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น ผมไม่เคยลืม กฎข้อหนึ่งของมนุษย์ที่เคยได้ยินมาตั้งแต่สมัยผมเรียนมัธยมต้น นั่นก็คือ มนุษย์เป็นสัตว์สังคม และต้องการการยอมรับจากสังคม