วันประกาศผลรางวัลออสการ์ผมไปกินข้าวแถวสยามติดกับถนนอังรีดูนังต์ ขณะที่เพิ่งทราบว่า อั้งลี่ เป็นชาวเอเชียคนแรกที่ได้รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม

อาม่าเจ้าของร้านสุกี้ที่ผมนั่งทานอยู่บอกว่า
อาม่า : ลื้อรู้ไหม  อาเฮียคนนี้แต่ก่อนบ้านอีอยู่แถวนี้แหละ
ผม : จริงเหรอครับอาม่า ผมถามอย่างไม่ค่อยเชื่อใจ
อาม่า : จริงสิ  แต่ก่อนอีเรียนอยู่เตรียมอุดมเวลาอีโดดเรียนมาดูหนังแถวสยาม อียังมาหลบแถวร้านอาม่าบ่อยๆ
ผม : แล้วเรื่องเป็นไงต่อครับอาม่า
อาม่า : อั้วก็อยากเล่านะ แต่วันนี้ติ่มซัมขายไม่ค่อยออกเลย และแล้ว ขนมจีบหมู กับซาลาเปาก็วางอยู่ที่โต๊ะผม 2 เข่ง
อาม่า : อาอั้งลี่ อีเป็นเด็กซุกซนนา อีชอบปีนรั้วโรงเรียนออกมาดูหนัง เวลาอีเจออาจารย์ออกมาเดินตรวจ อีก็จะวิ่งมาหลบแถวหน้าร้านอาม่า สมัยนั้นอีดูหมดเลยนะหนังไทย จีน ฝรั่ง อีจะมาหลบเดินแถวถนนหน้าร้านประจำ พอหิวอีก็จะมากินกาแฟเขาช่องที่ร้านอั๊ว

ผมมองไปเห็นโลโก้กาแฟเขาช่องแล้วนึกในใจ นี่อาจเป็นที่มาของ BrokebackMountain ก็ได้

อาม่า : สมัยนั้นถนนเส้นนี้ข้างทางยังเป็นหญ้าเขียวขจี อีวิ่งหลบอาจารย์ไปดูหนัง เหมือนจอมยุทธ์ไล่ล่ากัน
ฉากนี้มัน Crouching Tiger, Hidden Dragon

อาม่ายังบอกต่อ
อาม่า : อีวิ่งเร็ว อาจารย์วิ่งตามไม่ทัน นั่งหอบหน้าเขียวบ่อยๆ
คล้ายๆ The Incredible Hulk แฮะ

ผม : อาม่าครับ บอกตามตรงผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่อาม่าเล่ามาหรอก อ่านประวัติแกแล้ว ไม่เห็นแกเคยบอกว่าตอนเด็กๆ อยู่เมืองไทย

อาม่า : อั๊วมีหลักฐาน!!!!
ผม : ผมขอดูหน่อยได้ไหมครับอาม่า
อาม่า : สั่งเป็ดย่างไหมล่ะ เป็ดย่างหอมฉุยมาเสริฟทันที
ผม : ไหนละครับหลักฐาน อาม่าชี้ไปที่ป้ายชื่อถนน....!!!
อาม่า : สมัยนั้นชาวบ้านเห็นอีมาแอบดูหนังแถวถนนเส้นนี้บ่อยๆ ชาวบ้านเลยเรียกถนนเส้นนี้ว่า ถนนอั้งลี่ดูหนัง ... ปัจจุบันเพี้ยนเป็น อังรีดูนังต์.....

อยากชวนอาม่าไปเล่นเรื่อง อาม่าเกดด้อน จัง.....วันทำลายล้าง อาม่า .....

(หุย : หรือ ทำให้อาม่ากะดอน ซะเลย นะ สาธุ)