ช่วงนี้ผมสนุกกับการคิดหาวิธีทำงานขับเคลื่อนเครือข่าย "พลังหิ่งห้อย" ซึ่งผมหมายถึงพลังของการทำเพื่อผู้อื่น อาจเรียกว่า จิตอาสา ขบวนการอาสาสมัคร voluntarism และผมหมายลึกเข้าไปในระดับจิตวิญญาณ คือมองการปฏิบัติงานอาสาสมัครเพื่อเป้าหมายที่การชำระจิตใจตนเอง กล่อมเกลาจิตใจตนเอง และช่วยกันขัดเกลาจิตใจซึ่งกันและกัน มองการทำประโยชน์แก่ผู้อื่นในลักษณะเป็นเครื่องมือในการปฏิบัติธรรม ลดละความเห็นแก่ตัว ลดละอัตตา นั่นคือมองว่าคนที่เราเข้าไปช่วยเหลือเป็นผู้มีบุญคุณต่อเรา
ผมมองว่าคนตะวันออกมีความเชื่อในเรื่องการปฏิบัติธรรมโดยการช่วยเหลือผู้อื่นอยู่แล้วในสายเลือด และในวัฒนธรรม คือเรามีความสุข ความภูมิใจ จากการได้ช่วยเหลือคนอื่น ได้ให้แก่คนอื่น (จาคะ) ยิ่งบำเพ็ญทานบารมีที่ยาก ยิ่งได้รับความเคารพนับถือจากคนอื่น ความเชื่อเช่นนี้ถูกกระแสวัฒนธรรมตะวันตกไหลบ่ามาบดบัง และทำให้ดูล้าสมัย แต่เวลานี้สังคมตะวันตกเองทนความสุดโต่งของวัฒนธรรมวัตถุนิยมของตนไม่ไหว กลับหันมาหยิบเอาข้อดีของวัฒนธรรมตะวันออกไปใช้ แล้วเปลี่ยนนามสกุลเป็น CSR - Corporate Social Responsibility
ยุทธการรวมพลังหิ่งห้อย เป็นยุทธการเพื่อการอยู่ร่วมกัน เพื่อสร้างสังคมอยู่ดี มีสุข สังคมไม่ทอดทิ้งกัน มุ่งเพิ่มพูนทุนสังคมโดยการปลูกฝังจิตสาธารณะ จิตอาสา ในคนทุกคน มุ่งสร้างสมดุลระหว่าง "จิตคิดเอา" กับ "จิตคิดให้"
วิจารณ์ พานิช
ชอบคำว่าว่า “จิตคิดเอา” กับ “จิตคิดให้” มากครับ ภาษาง่ายๆ ฟังไม่ต้องแปล กระทบใจดีเหลือเกินครับ