บันทึกนี้ต่อจากเรื่อง เสน่ห์....พ่อค้าฝรั่งแช่บ๊วย เป็นอุบัติเหตุเล็กๆ ที่ไม่อยากให้ท่านผู้อ่านพบแบบครูอ้อย..
หลังจากที่ซื้ออาหารแล้ว เมื่อวานนี้ตอนกลางวัน ถนนแคบๆ ที่ครูอ้อยจอดรถแปะไว้ข้างทาง
รีบย่างสามขุม เปิดประตูท้าย เอาอาหารวางไว้อย่างระมัดระวัง
หันมาดูรถกำลังมา จึงให้รถคันอื่นผ่านไปก่อน
ในขณะที่เดินมาเปิดประตูรถ และจะนั่งนั้น ก็มีรถมาอีกหนึ่งคันด้วยความเร็ว ครูอ้อยรีบเกินไป ศีรษะจึงโขกประตูเล็กน้อย
แต่เห็นดาวขึ้นกลางวันสัก 2 ดวงสุกสว่างทีเดียว
รีบเกินไป..จึงเจ็บตัว
กลับมาถึงบ้านรีบเล่าแบบกระหืดกระหอบให้พ่อบ้านฟัง
ถามพ่อบ้านว่า...พ่อไม่ตื่นเต้นบ้างหรือ..
พ่อบ้านไม่ว่าอะไร..จ้องแต่จะทายาให้
จบ..ไปโรงเรียนล่ะค่ะ
