ในกระบวนการจัดการศึกษาของไทยตั้งแต่ดั้งเดิมได้มีการผูกร้อยความสัมพันธ์ระหว่างบ้าน   วัด   โรงเรียน   ด้วยการเชื่อมโยงผ่านวิถีชีวิตของผู้คน  บ้านและวัดเปรียบเป็นห้องเรียนอันยิ่งใหญ่ของโรงเรียน จนทิศทางการบริหารจัดการโรงเรียนได้กำหนดให้มีงานความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน ก่อเกิดความแนบแน่นใกล้ชิด โรงเรียนและชุมชนต่างเป็นผู้ให้และผู้รับจากกันและกัน  เสมอมา

  

จวบจนปัจจุบันหลายฝ่ายมีการอ้างถึงการมาของกระแสโลก ก่อให้เกิดสิ่งที่ เรียกว่าความเจริญหรือความทันสมัย  ได้ก่อตัวและมีผลกระทบอย่างใหญ่หลวง ต่อการจัดการศึกษา  เมื่อมีการเปรียบการศึกษาเป็นดั่งปลา   บ้านและวัดรวมถึง        ชุมชนเปรียบเป็นน้ำ  การศึกษายุคใหม่เป็นดังปลาหนีน้ำ  นับแต่รอความตาย  คำถามที่น่าคิดคือ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น  


ในฐานะครูคนหนึ่ง เห็นว่าหากทุกท่านทั้งที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการศึกษาโดยตรงหรือโดยอ้อมหรือโดยการใดก็ตาม    ไม่กระทำการที่แสดงถึงการอุ้มชูการจัดการศึกษาของไทยในวันนี้แล้วไซร้    การศึกษาไทยคงตายสนิท     ชนิดไม่ฟื้นแน่ๆ


หลายท่านคงจะเกิดข้อสงสัยว่า แล้วจะให้ทำอย่างไร  ผมขอตอบว่า หากทุกท่านทำใจให้เป็นกลาง เอาใจที่เป็นกลางไปเรียนรู้ความเป็นจริงของการจัดการศึกษาของบ้านเมืองเรา    วันนี้   ผมเชื่อว่าทุกท่านจะเห็นคำตอบว่าควรอุ้มชูการศึกษาอย่างไร