++ "ชูจัง"..นางแบบประจำตัว ++

k-jira

 

....ต่อมาจากบันทึกที่แล้วเรื่อง ++ ดอกไม้ที่บ้าน ++ น่ะค่ะ คราวนี้เอารูปชูจังที่ถ่ายไว้มาให้ดูกันบ้าง....

 

รูปที่ออกมายังไม่ได้ปรับอะไรเลย ทั้งสีหรือแสง เพราะว่าพอเอามาดูแล้ว มันให้อารมณ์ง่วงๆเหงาๆของ "หมา"..ดีน่ะค่ะ ก็เลยคงอยู่แบบนั้น

ว่าไปแล้ว ซื้อกล้องมา (ทั้งตัวเก่า และตัวนี้) คิดว่านางแบบที่ถ่ายรูปมากที่สุด และช่วยให้ k-jira ถ่ายรูปเป็น ก็ได้เจ้าหมาตัวนี้ล่ะค่ะช่วย  ถ่ายจนกระทั่งเขาคุ้นกล้องเลย  บางทีเห็นกล้องไม่ได้ รีบเดินเข้ามาขอเข้ากล้องด้วย 

แล้วถ้าช่วงไหนอารมณ์ดีๆนะ  จะยิ้มให้กล้องทุกครั้งเลย

อ๊ะๆๆ.. อย่าแปลกใจนะคะ ว่าหมายิ้มได้ด้วยเหรอ 

ได้ซีคะ ...ไว้วันหลังแล้วจะเอารูปมาพิสูจน์ให้ดูนะ

 

ส่วนในรูปที่ถ่ายที่บ้านวันนั้นไม่ค่อยยิ้มค่ะ  เพราะว่าเค้ากำลังง่วงนอน แต่ขัดใจเจ้านายไม่ได้ เพราะเจ้านายจับมาถ่ายรูป  เลยต้องฝืนถ่างตาโพสต์ท่าถ่ายรูปดังที่เห็น

แต่สุดท้ายก็หลับจนได้..... อิอิ

 

 

 

 

ส่วนบทเรียนจากการถ่ายรูปหมา พบว่า

      • ถ่ายรูปสัตว์จะยากกว่าถ่ายดอกไม้ เพราะว่ามันอยู่ไม่นิ่ง ขนาดเจ้าชูจังซึ่งชินกับกล้องแล้ว พอสั่งให้อยู่นิ่งๆรอเจ้านายกดชัตเตอร์ได้ แต่กระนั้น ก็ยัง "รอนิ่ง" ได้ไม่นาน
      • ถ่ายรูปสัตว์จะให้มิติเรื่อง "อารมณ์" บางครั้งภาพมืดๆก็ดูดี แปลกตาไปอีกแบบเหมือนกัน
      • คราวนี้ไม่รู้จงใจหรือไร้เจตนา ความเหงา กับ ความมืดมันเข้ากันได้ดีจัง
      • นี่ถ้าหากชูจังอารมณ์ดี ร่าเริง ทำท่ายิ้มหรือซน สงสัยคงต้องให้ความสว่าง และสีสันภาพ ที่ต้องทำให้สดใสกว่านี้
      • สรุปสุดท้าย.. ถ่ายรูปเนี่ยสนุกดีเนอะ กล้องดิจิตอลมันดีตรงนี้แหล่ะ คือกดชัตเตอร์ได้ไม่มีลิมิต ไม่ต้องกลัวว่าจะเปลืองฟิล์ม  อิอิ
      • ^___^

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อาจจะดูเหมือนว่า..ไร้สาระ

คำสำคัญ (Tags)#ถ่ายรูป#กล้องดิจิตอล#เรียนรู้ด้วยตนเอง

หมายเลขบันทึก: 82130, เขียน: 06 Mar 2007 @ 02:08 () , แก้ไข, 06 Sep 2013 @ 17:51 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 7, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (7)

สวัสดีแม่ชูงจัง

น้องชูจังน่ารักมาก  ไม่เหมือนคนป่วยเลย

ยิ้มกับน้องพูด้วย

น่าฮักขนาด

จุ๊บ ๆ 3 ที

k-jira
เขียนเมื่อ 

 

สวัสดีค่ะพี่ อ๊อบ somporn poungpratoom

  • ขอโทษด้วยนะคะ แหะๆ เมื่อคืนไม่รู้ตัวว่าหลับไปตอนไหน เปิดคอมทิ้งไว้จนเช้าเลย ^^''
  • น้องชูจังถ่ายรูปออกมายังมีแววอิดโรยเพราะป่วยเลยค่ะ ป่วยมาตั้งแต่เมษาปีที่แล้วแน่ะ ผอมลงไปเยอะ แต่ก็เคยผอมสุดๆจนหนังติดกระดูก ขนร่วงเหลือแค่หรอมแหรมเลย แต่ก็ถูกเจ้านายโด๊บจนพอมีเนื้อขึ้นมานิดหน่อย
  • เพียงแต่ตอนนี้ อาหาหลักก็ยังคงเป็นอาหารเหลวที่ feed กับไซริ้งค์ตลอดค่ะ  อย่างอื่นก็ทานได้นิดหน่อย บางวันก็ไม่ทานเลยด้วยซ้ำ ใครที่รู้จักชูจัง พอเห็นก็ทักว่าเค้าผอม ตัวเล็กไปเยอะทั้งนั้นเลย
  • จุ๊บที่ฝากไว้ 3 ที จุ๊บให้แล้วนะคะ  อิอิ
  • น้องชูจังฝากจุ๊บพี่อ๊อบกลับด้วย.. ว่าแต่เอ.. ให้ใครจุ๊บให้ดีน่อ  ฮิฮิ

^__^

จำได้ครับว่าเจ้าสุนับแสนรู้ตัวนี้ปรากฏโฉมในบันทึกแล้วอย่างน่ารัก

แต่ดูวันนี้...สีขนจะหม่น ๆ ไปหรือเปล่าครับ

k-jira
เขียนเมื่อ 

 

อรุณสวัสดีค่ะ คุณ แผ่นดิน

  • วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะคะ ..
  • อ้อ ลืมไป วันนี้วันอังคาร มัวนทำงานนี่นา แหะๆ
  • สีขนอยู่ที่แสงสีตอนถ่ายรูปด้วยน่ะค่ะ  ซึ่งปกติ เค้าก็จะขาวออกครีมๆนิดหน่อย ไม่ได้ขาวจัดแบบโอโม่  แล้วยิ่งถ่ายในบ้าน ซึ่งไฟจะไม่ค่อยสว่างมาก สีเลยจะออกมาหม่นๆ
  • ขอบคุณค่ะ ^_^

พี่จูนค่ะ

น้องหมา น่ารักจังค่ะ  ภาพที่ถ่ายเอง เป็นความทรงจำที่ดี ที่คิดถึงเมื่อไหร่ก็เอามาเปิดดูได้  ทำให้อารมณ์ดีด้วย พี่จูนเป็นอย่างหนูรึเปล่าค่ะ

k-jira
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ มะปรางเปรี้ยว

  • เป็นอย่างไรบ้าง.. เรื่องผ่าตัดหู ตอนนี้อาการเป็นอย่างไร
  • ขอให้หายดีไวไวนะคะ

 

เห็นด้วยเรื่องภาพถ่าย...เป็นการบันทึกความทรงจำที่ดีไว้ เพราะว่าเวลาดุจสายน้ำ ไหลไปไม่หวนคืน เราไม่สามารถย้อนคืนห้วงเวลาเก่าๆได้อีก นอกจากจะเก็บบันทึกเป็นภาพไว้ หวนกลับมาดูยามคิดถึง

ตอนที่หลานเกิด จำได้ว่าตอนนั้นเพิ่งซื้อกล้อง (ตัวเก่า) มาใหม่ๆ ไปเยี่ยมดูหน้าหลานซึ่งอายุได้เพียงแค่สิบกว่าชั่วโมง จากนั้นก็เอาแต่ถ่ายรูป กดๆๆๆ ชัตเตอร์เก็บทุกภาพไว้ แม้กระทั่งตอนที่พยาบาลเข้ามาอาบน้ำให้วันแรก

ตอนนั้นหลายคนมองพี่เป็นตัวประหลาดไปเลย ทำนองว่า อะไรวะ มาถึงก็เอาแต่ถ่ายๆๆรูป

พี่บอกว่า อยากเก็บภาพไว้ เพราะว่าหลานต่อไปก็มีแต่โตขึ้น พออยากจะได้ภาพที่ตัวยังแดงๆ ก็ไม่สามารถไปหาถ่ายที่ไหนได้อีก

จากนั้นก็เลือกรูปที่พอใจได้เกือบร้อยรูป เอาไปอัดภาพใส่อัลบัมกาวให้น้องสาว เป็นของขวัญช่วงที่หลานอายุเพิ่งครบเดือน

ปรากฏว่าอัลบัมเล่มนั้น กลายเป็นของมีค่าไปเลย และคงจะเก็บไว้ให้หลานชายเมือเขาโตขึ้นเป็นหนุ่ม เพราะว่าภาพข้างในนั้น ได้เก็บบันทึกความรักความยินดีมากมาย ที่คนในครอบครัวทุกคนมีให้เขา

มันเป็นภาพ ที่มิอาจย้อนเวลา หวนกลับไปบันทึกไม่ได้อีกแล้ว จริงไหม

^___^

k-jira
เขียนเมื่อ 

เอารูปล่าสุดของน้องชูจังมาโชว์ค่ะ   ^_^