....ต่อมาจากบันทึกที่แล้วเรื่อง ++ ดอกไม้ที่บ้าน ++ น่ะค่ะ คราวนี้เอารูปชูจังที่ถ่ายไว้มาให้ดูกันบ้าง....

 

รูปที่ออกมายังไม่ได้ปรับอะไรเลย ทั้งสีหรือแสง เพราะว่าพอเอามาดูแล้ว มันให้อารมณ์ง่วงๆเหงาๆของ "หมา"..ดีน่ะค่ะ ก็เลยคงอยู่แบบนั้น

ว่าไปแล้ว ซื้อกล้องมา (ทั้งตัวเก่า และตัวนี้) คิดว่านางแบบที่ถ่ายรูปมากที่สุด และช่วยให้ k-jira ถ่ายรูปเป็น ก็ได้เจ้าหมาตัวนี้ล่ะค่ะช่วย  ถ่ายจนกระทั่งเขาคุ้นกล้องเลย  บางทีเห็นกล้องไม่ได้ รีบเดินเข้ามาขอเข้ากล้องด้วย 

แล้วถ้าช่วงไหนอารมณ์ดีๆนะ  จะยิ้มให้กล้องทุกครั้งเลย

อ๊ะๆๆ.. อย่าแปลกใจนะคะ ว่าหมายิ้มได้ด้วยเหรอ 

ได้ซีคะ ...ไว้วันหลังแล้วจะเอารูปมาพิสูจน์ให้ดูนะ

 

ส่วนในรูปที่ถ่ายที่บ้านวันนั้นไม่ค่อยยิ้มค่ะ  เพราะว่าเค้ากำลังง่วงนอน แต่ขัดใจเจ้านายไม่ได้ เพราะเจ้านายจับมาถ่ายรูป  เลยต้องฝืนถ่างตาโพสต์ท่าถ่ายรูปดังที่เห็น

แต่สุดท้ายก็หลับจนได้..... อิอิ

 

 

 

 

ส่วนบทเรียนจากการถ่ายรูปหมา พบว่า

      • ถ่ายรูปสัตว์จะยากกว่าถ่ายดอกไม้ เพราะว่ามันอยู่ไม่นิ่ง ขนาดเจ้าชูจังซึ่งชินกับกล้องแล้ว พอสั่งให้อยู่นิ่งๆรอเจ้านายกดชัตเตอร์ได้ แต่กระนั้น ก็ยัง "รอนิ่ง" ได้ไม่นาน
      • ถ่ายรูปสัตว์จะให้มิติเรื่อง "อารมณ์" บางครั้งภาพมืดๆก็ดูดี แปลกตาไปอีกแบบเหมือนกัน
      • คราวนี้ไม่รู้จงใจหรือไร้เจตนา ความเหงา กับ ความมืดมันเข้ากันได้ดีจัง
      • นี่ถ้าหากชูจังอารมณ์ดี ร่าเริง ทำท่ายิ้มหรือซน สงสัยคงต้องให้ความสว่าง และสีสันภาพ ที่ต้องทำให้สดใสกว่านี้
      • สรุปสุดท้าย.. ถ่ายรูปเนี่ยสนุกดีเนอะ กล้องดิจิตอลมันดีตรงนี้แหล่ะ คือกดชัตเตอร์ได้ไม่มีลิมิต ไม่ต้องกลัวว่าจะเปลืองฟิล์ม  อิอิ
      • ^___^