สวัสดีค่ะ มะปรางเปรี้ยว

เห็นด้วยเรื่องภาพถ่าย...เป็นการบันทึกความทรงจำที่ดีไว้ เพราะว่าเวลาดุจสายน้ำ ไหลไปไม่หวนคืน เราไม่สามารถย้อนคืนห้วงเวลาเก่าๆได้อีก นอกจากจะเก็บบันทึกเป็นภาพไว้ หวนกลับมาดูยามคิดถึง

ตอนที่หลานเกิด จำได้ว่าตอนนั้นเพิ่งซื้อกล้อง (ตัวเก่า) มาใหม่ๆ ไปเยี่ยมดูหน้าหลานซึ่งอายุได้เพียงแค่สิบกว่าชั่วโมง จากนั้นก็เอาแต่ถ่ายรูป กดๆๆๆ ชัตเตอร์เก็บทุกภาพไว้ แม้กระทั่งตอนที่พยาบาลเข้ามาอาบน้ำให้วันแรก

ตอนนั้นหลายคนมองพี่เป็นตัวประหลาดไปเลย ทำนองว่า อะไรวะ มาถึงก็เอาแต่ถ่ายๆๆรูป

พี่บอกว่า อยากเก็บภาพไว้ เพราะว่าหลานต่อไปก็มีแต่โตขึ้น พออยากจะได้ภาพที่ตัวยังแดงๆ ก็ไม่สามารถไปหาถ่ายที่ไหนได้อีก

จากนั้นก็เลือกรูปที่พอใจได้เกือบร้อยรูป เอาไปอัดภาพใส่อัลบัมกาวให้น้องสาว เป็นของขวัญช่วงที่หลานอายุเพิ่งครบเดือน

ปรากฏว่าอัลบัมเล่มนั้น กลายเป็นของมีค่าไปเลย และคงจะเก็บไว้ให้หลานชายเมือเขาโตขึ้นเป็นหนุ่ม เพราะว่าภาพข้างในนั้น ได้เก็บบันทึกความรักความยินดีมากมาย ที่คนในครอบครัวทุกคนมีให้เขา

มันเป็นภาพ ที่มิอาจย้อนเวลา หวนกลับไปบันทึกไม่ได้อีกแล้ว จริงไหม

^___^