ตื่นเช้าวันที่  3  (28  กพ.) ของการอยู่ค่ายเรียนรู้  ทุกคนตรงเวลาที่นัดหมาย  ที่โต๊ะอาหารทุกคนต่างช่วยเหลือกัน  ตักอาหาร  เสริฟน้ำ  ช่วยกันเก็บภาชนะ  เป็นภาพที่น่ายินดียิ่งนัก                

                 พี่พจน์  ได้ให้เรียนรู้ในการปูกระเบื้องบุผนัง  หลังจากอธิบายขั้นตอนเสร็จ  การฝึกของจริงก็เริ่มขั้น  เพราะที่เม็กดำการเรียนรู้ไม่มีการสมมุติ   การอ่านแบบให้เข้าใจคือหัวใจสำคัญก่อนที่จะเริ่มงาน  ทำให้บางกลุ่มต้องรื้อทำใหม่  จากผู้นำกลายเป็นผู้ตาม  การเรียนรู้เกิดขึ้นตลอดเวลา  ซึ่งต้องอาศัยทักษะจากวิชาอื่นเข้ามาช่วย  เช่น                

                 วิทยาศาสตร์.........การใช้ระดับน้ำ                
               
ศิลปะ...................การออกแบบ  การเลือกลวดลายกระเบื้อง
               
               
ภาษาอังกฤษ........การอ่านหน่วยวัด
               
               
สังคมศึกษา..........กระบวนการกลุ่ม 
               
              
พลศึกษา..............การบริหารกล้ามเนื้อในการผสมปูน  
               
              
คณิตศาสตร์.........การคิดคำนวณในการผสมปูน  การคำนวณระยะห่างของกระเบื้อง
               
              
ภาษาไทย.............การนำเสนอผลงาน
               

                ถ้าเราจะใช้วิชาชีพเป็นฐานในการเรียนรู้  กับเด็กที่มีปัญหาในการเรียน  แล้วบูรณาการสู่สาระการเรียนรู้ต่าง ๆ  คงเป็นสิ่งที่ผู้เรียนคงได้รับความสุขและเรียนรู้อย่างมีความสุข  เหมือนที่เขาได้ฝึกการปูกระเบื้องในวันนี้   ที่ไม่มีการนั่งหลบหน้า  ไม่มีการไปห้องน้ำนาน ๆ                

                ขอให้ท่าน  ได้ลองอ่านบทสนทนาข้างล่างที่เกิดขึ้นจริง  แล้วคิดว่าเราจะออกแบบการเรียนรู้ให้กับเขาอย่างไร 

                 เว่อ (เรียกตามอวัยวะที่เด่น  คือ ปาก)  นักเรียนชั้น ม. 2  เข้าห้องก่อนท่านเม็กดำ1  เปิดแอร์กะให้ห้องเย็นฉ่ำ  (คงดีใจเป็นพิเศษที่วันนี้จะได้นอนกับ ผอ.)                  เว่อ  ทำไมห้องร้อนจัง  เปิดแอร์หรือยัง              

               “เปิดแล้วครับ  นี่ครับรีโมท  

            31 คือตัวเลขที่ปรากฏบนจอรีโมท  

                และแล้วการเรียนรู้ก็เกิดขึ้น  โดยท่าน ผอ.เป็นผู้จัดกระบวนการให้