ฮอยอัน... ฉันรักเธอ

 

ทีมที่ไปด้วยกัน มีพยาบาล 5 คน แพทย์ 1 คน และอาจารย์ 2 คน (อีก 1คน เป็นตากล้อง)

ฮอยอัน... ฉันรักเธอ.. ก่อนจะถึงฮอยอัน  ฉันขอเล่าเรื่อง  การท่องเที่ยวเวียตนาม ให้ฟังนะคะ   ฉันและเพื่อนๆรวม 8 คน ไปเที่ยว เวียตนาม โดยรถตู้ปรับอากาศ ซึ่งทัวร์นี้ พวกเรา เรียกว่า ทัวร์ ช๊อบ แช๊ะ ฉี่   ในช่วงวันที่ 22-25 กุมภาพันธ์ 2550  

วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา 04.00 น. พวกเราเดินทางจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น มุ่งหน้าสู่สะพานข้ามแม่น้ำโขงที่จังหวัดมุกดาหาร  

ทำการตรวจสอบเอกสารพิธีการออกประเทศไทยและเข้าประเทศลาว  โดยมีเพื่อนของเจ้าของบริษัททัวร์ที่อยู่ฝั่งลาวมารับเพื่อข้ามสะพาน  เสร็จแล้วมีรถตู้ปรับอากาศมารับผ่านดินแดนประเทศลาว สะหวันเขต ตามทางหลวงหมายเลข 9

 

ผ่านด่านชายแดนลาว               เวียตนาม ที่ด่านลาวบาว ระยะทาง 256 กิโลเมตร   จากนั้นเดินทางต่อไปยังเมืองเว้ เมืองหลวงเก่าและเป็นเมืองแห่งประวัติศาสตร์ของเวียตนาม และเป็นถิ่นกำเนิดของ กษัตริย์ในราชวงศ์เหงียน  และเป็นหนึ่งในมรดกโลก  เรามีไกด์ชาวเวียตนาม ชื่อ ลุงวี  เคยอยู่เมืองไทยถึงอายุ 12 ปี สามารถพูดภาษาไทยและร้องเพลงไทยอมตะได้หลายเพลง เช่น เพลงของสุรพล สมบัติเจริญ  เพลงของสมยศ ทัศนพันธ์ ฯลฯ    ล่องเรือในแม่น้ำหอม  ซึ่งมีหนุ่มสาวชาวเวียตนาม มาขับกล่อมด้วยเสียงดนตรี

 

ผู้หญิงใส่ชุดประจำชาติ เรียกว่า อ๋าวใหญ่  ชุดผ้าเบาบาง ทำให้พลิ้วไหวเวลาเดิน เท่าที่เห็นคนใส่ชุดนี้จะเป็นไกด์ชาวเวียตนามและนักแสดง หรือพนักงานต้อนรับในโรงแรมและร้านอาหาร

 

ส่วนชาวเวียตนามจริงๆชอบใส่ เป็นชุดเสื้อสูทและกางเกงสีเดียวกัน เราถามลุงทวีว่า พวกเราสามารถใส่ชุดอ๋าวใหญ่ได้ไหม ลุงวี บอกว่า คนจะใส่ชุดนี้สวยจะต้องสูง 160 เซนติเมตรขึ้นไป เอวคอดประมาณ 26 นิ้ว  แต่ลุงวีไม่ยอมตอบให้พวกเราเสียใจ ว่าเราควรจะใส่ได้ไหม  คิดเองก็แล้วกัน 

โปรดติดตามตอน 2 ค่ะ