ทัศนศึกษา พัฒนาจิต (5) : รำไทเก้ก

ยามเช้าท่ามกลางขุนเขา อากาศเย็นแสนบริสุทธิ์และสดชื่น แม้ผู้เขียนคิดอยากจะนอนต่อ แต่เมื่อตั้งใจไว้แล้วว่าจะตื่นเช้าขึ้นมาร่วมกิจกรรม "รำไทเก๊ก" อีกทั้งเสียงดนตรีประกอบ ก็ปลุกให้รีบลุกขึ้นมาล้างหน้า แล้วไปร่วมรำไทเก๊กไปจนจบกระบวน

ผู้นำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นอาจารย์อุไรรัตน์นั่นเอง จะว่าไปการรำไทเก๊ก ก็ไม่ใช่รำง่าย ๆ ประเภทว่าแสดงท่าทาง ให้สวยงามอ่อนช้อย ตามอย่างได้เท่านั้น แต่เป็นการฝึกการหายใจเข้าออกอีกด้วย ถ้าผู้เขียนจำไม่ผิดและได้ยินเสียงไม่เพี้ยน นั่นก็คือ

ชี......หายใจเข้า

และ ฟู......หายใจออก

(**หากผิดผู้เขียนขออภัยและช่วยบอกด้วย**)

สำหรับผู้เขียนชี....ยังไม่ทันสุดก็ต้องรีบหายใจออก หรือฟู...ไม่ทันไรก็หายใจเข้าซะก่อน เหนื่อยเหมือนกัน

เสร็จจากการรำไทเก๊ก ก็ได้เวลาหิวพอดี เพราะกลิ่นกาแฟที่เย้ายวน รัญจวนกระเพาะ เป็นเหตุให้ผู้เขียนมุ่งตรงไปยังศาลาอาหารที่รออยู่ในทันทีที่ร่ายรำเสร็จ