ฉันเคยได้ยินมาว่าคนไทยนะใจดี วันนี้ฉันได้เห็นจากการกระทำของเธอแล้ว

เช้าวันนี้ นั่งรถจากบ้านเข้าที่ทำงาน ซึ่งเป็นรถรางครับ (รถรางเป็นลูกของรถไฟครับ)

ระหว่างทาง

นั่งมาถึงสถานีใหญ่ในเมืองไฮเดลแบร์ก มีป้าคนนึงขึ้นมานั่งตรงข้ามผม ท่านมองหน้าผม ผมก็ยิ้มให้ตามประสาคนไทย แต่ท่านก็คงเฉยๆ ครับ

รถออกจากสถานีนี้ ไปถึงสถานีหน้า ระหว่างทางก็มีลุงคนหนึ่งท่านนั่งรถเข็น ต้องการจะขึ้นรถราง ท่านก็ลุกจากที่นั่งของรถเข็นของท่าน ก็มีลุงอีกคนที่ครบสามสิบสองมาช่วยเอารถขึ้นแต่เอาขึ้นลำบาก

ผมก็เลยลุกไปช่วย ก็ตามประสาความมีน้ำใจที่ผมพอจะมีครับ

จากนั้นรถก็ออกจากสถานีนี้ไป ป้าคนที่นั่งตรงข้ามผม มองหน้าผมและยิ้มให้ผม พร้อมพูดกับผมว่า

  Danke shoen เพื่อขอบคุณผมที่ช่วยลุงท่านนั้น และถามต่อว่า

    Kommen Sie aus Thailand? (คอมเม้นซีเอ้าส์ไทยลันด์) หมายถึงว่า เธอมาจากเมืองไทยเหรอ ผมก็ตอบไปว่าใช่ครับ จากนั้นท่านก็พูดในทำนองที่ว่า ฉันเคยได้ยินมาว่าคนไทยนะใจดี วันนี้ฉันได้เห็นจากการกระทำของเธอแล้ว ทำให้ฉันประทับใจอะไรทำนองนี้ครับ (ผมเองภาษาเยอรมัน ก็แข็งแรงซะที่ไหนครับ


ก็เลยคุยไปว่าฉันมาเรียน เอก อยู่ที่มหาวิทยาลัยนี่แหละครับ เพิ่งมาได้ห้าเดือนกว่าๆ อ้อ แต่จริงแล้วพรุ่งนี้ก็ครบหกเดือนพอดีครับ)  ท่านก็บอกว่าท่านเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ ห้าปีเมื่อก่อนอยู่ที่เบอร์ลินครับ

    นี่เป็นอะไรที่ผมทำไปโดยไม่ได้หวังอะไรตอบแทนหรอก แต่ทำแล้วรู้สึกสบายใจ ลุงคนนั้นก็เปรียบเหมือนพี่น้องญาติของเรานั่นแหละครับ มองๆแล้วการอยู่กันแบบ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันแบบไม่ต้องแก่งแย่ง มันก็ทำให้ชีวิตยิ้มได้อย่างมีความสุขเช่นกันน่ะ ว่าไหมครับ

 (เรื่องเกิดเมื่อ ส.ค. ปี 2001)