ลู่วิ่งที่ยิ่งใหญ่

ลู่วิ่งที่ยิ่งใหญ่
ในชีวิตของเราทุกคน อาจเปรียบได้กับลู่วิ่ง เป็นดั่งหนทางของการดำเนินชีวิตแต่ละคน ก็แต่ละลู่ ไม่เหมือน และไม่ซ้ำกัน บางคนเก่ง มีความสามารถทำให้วิ่งได้เร็วไปได้ไกล แซงหน้าคนอื่น ๆ ขึ้นไปบางคนด้อยความรู้ ความสามารถ สภาพร่าง หรือแม้แต่จิตใจ อาจจะวิ่งไปอย่างช้าๆ  โดยที่ทุกคนมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน แต่อาจจะมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างกัน ระหว่างทางของการวิ่ง เปรียบเครื่องกีดขวางเป็นอุปสรรคที่เราต้องพบเจอไปตอลดเส้นทาง หากเรากระโดดข้ามไม่พ้น อาจเสียหลักล้มลง พอเงยหน้าก็พบแต่ผู้คนบนอัฒจัทร์มากมาย บางคนโห่ร้อง เยอะเย้ยกับการล้มลงของเรา เปรียบคนเหล่านั้นเป็นผู้ไม่หวังดี แต่ก็ยังมีบางคน ตกใจ เห็นใจ และเป็นกำลังใจให้เราลุกขึ้น เปรียบคนเหล่านั้น เป็นพ่อ แม่ พี่น้อง คู่รัก และผู้หวังดี ถึงตรงนี้ อยู่ที่เรานั่นเอง ที่จะเลือกเอาคำเยาะเย้ย มากล่าวโทษตัวเอง แล้วนั่งท้อแท้ก้มหน้าซุกลงกับพื้นลู่วิ่ง ร้องไห้โอดครวญ สิ้นหวัง แล้วเดินออกจากลู่ของตนเองไปในที่สุด หรือเลือกที่จะนำความห่วงใย ความหวังดี และกำลังใจจากเขาเหล่านั้น มาเป็นพลัง ให้กล้ามเนื้อที่ขัดเคล็ดคืนตัว หายปวดและพร้อมหยัดยืน ค่อย ๆ ก้าวเดิน และวิ่งต่อไป

“ความสำเร็จอาจจะช้ากว่าคนอื่นๆ
แต่สุดท้าย เราจะถึงจุดที่เรามุ่งหมาย
และไม่มีใครเป็นคนสุดท้ายแน่นอน”