คนเราต้องยอมรับความจริงว่า ไม่ได้รู้ทุกเรื่อง  คงไม่มีใครอยากผิดพลาด หรือหน้าแตกเหมือนกันผมวันนี้

                   ผอ.สุเมษ ชักชวนเดินทางไปที่ชุมชนเผ่ามลาบรี ก่อนเที่ยง จังหวะเหมาะจึงร่วมเดินทางไปกับพี่เขา พร้อมพนักงานขับรถศูนย์พัฒนสังคมหน่วยที่ 25 จ.น่าน

                   ถึงที่หมายใช้เวลาไม่มาก จาก อ.เมืองไปถึง สามแยกทางเข้าปางเป๋ย 31 กิโลเมตรแยกเข้าไปอีกราว 14 กิโลเมตร สภาพถนนมีการปรับปรุงดี  วันนี้มีผู้คนมากหลายหน่วย

                   ผมพบพี่ผู้หญิงที่เห็นตั้งแต่เด็กจำได้บ้านอยู่ทางโค้งวัดสวนตาล  ได้ไหว้ทักทายพี่ผู้หญิงท่านนี้   ด้วยความที่เห็นอยู่ในศูนย์เล็กเด็ก จึงทักว่า  พี่อยู่ศูนย์เวียงสาหรือครับ   พี่ฯ ตอบว่า  อยู่ศูนย์ในเมือง  (  ความเข้าใจของผม เข้าใจว่า พี่อยู่ กศน.เวียงสา  เมื่อพี่ตอบแบบนี้ก็เข้าใจว่า  พี่อยู่ กศน.ในเมือง หรือที่เขาเรียกเข้าใจว่า กศน.น่าน ใกล้ รร.นคศ.)

                   พี่และน้องผู้หญิงอีกคนมาดูแลความเรียบร้อย  ช่วย ผดด.ดูแลเด็ก ๆ มลาบรีอาบน้ำ  ทำความสะอาดร่างกาย  ผมยังคงปักใจว่าพี่อยู่  กศน.น่าน  (เข้าใจเอาเอง  เพราะพี่ตอบว่าอยู่ศูนย์จังหวัดนั่นแหละ) บ่ายวันนี้อากาศร้อนอบอ้าว

                   กลับมาตอนเย็นนั่งพูดคุยกับดร.สุวัฒน์ ผอ.สุเมษ ผมเองก็ยังคงเข้าใจและพูดคุยกันว่า ดีนะ พี่ผู้หญิงคนนั้นและน้องผู้หญิงไปช่วยดูแลเด็ก ๆ  ช่วยกันคนละไม้คนละมือ   ผอ.สุเมษ พี่ชาวที่เคารพของผม อธิบายว่า  พี่คนที่ผมบอกไว้นั่นและน้องผู้หญิง  อยู่ที่ ศูนย์พัฒนาสังคม ที่ 25 จ.น่าน ยอมรับครับว่า เข้าใจผิด (เพราะเข้าใจเอาเอง ) ภาษาวัยรุ่นถือว่า  ผมหน้าแตก  ยอมรับความจริงครับยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่รู้ (ขนาดคุณพีชฯได้ประชาสัมพันธ์ในบล๊อคนี้แล้ว รวมทั้งเราก็พอรู้จักกับ ผอ.ศูนย์ฯอีก )   และจำเป็นต้องเรียนรู้เพิ่มอีกครับในเรื่องของบุคคล    ขออภัยพี่น้องผองเพื่อน  นี่หากผอ.สุเมษ ไม่พูดความจริงให้ฟัง ผมคงเข้าใจผิด ๆ ไปอีกนานแสนนาน  และพูดไปผิด ๆ อีกด้วยซิเรา