ที่กลับจากบ้านนอกบ้านนาเข้าเมืองขอนแก่นเร็วกว่ากำหนดอันที่จริงกะจะกลับวันพุธแต่ด้วยทางโรงแรมอดใจไม่ไหวอยากชมผ้าไหมที่สั่งไว้ก่อนกำหนดจึงมีเหตุให้ต้องหอบผ้าส่วนหนึ่งมาขอนแก่น

ผ้าที่หอมาคราวนี้จำนวน 22 เมตร(11 ชิ้นชิ้นละ 2 เมตร)ทุกเส้นเป็นเส้นไหมที่เลี้ยงโดยชาวบ้านที่มหาสารคามและทอโดยแม่และน้าของผมเอง โดยที่ผมออกแบบลวดลายให้ส่วนสีสันเป็นสีตามความต้องการของโรงแรม

ผลของการดูผ้าในวันจันทร์ที่ผ่านมาคือผ้าทอของเราไม่เป็นที่ถูกใจของผู้ริหารโรงแรมสักเท่าไร (เศร้า) เนื่องจากสีไม่ได้ตามความต้องการของทางโรงแรม อันนี้เห็นว่าผมเข้าใจทางโรงแรมดีถึงเรื่องนี้โดยเฉพาะโรงแรมขนาดใหญ่ที่ต้องคุมแนวคิดทั้งหมดให้เป็นเอกภาพ

ปัญหาการทอที่ไม่ได้ตรงตามความต้องการมีอยู่เพียงนิดเดียว คือเทคนิคการทอที่สีเส้นยืนไปกลบสีเส้นพุ่งจนสีเส้นพุ่งลดสีสันลงไปแม้ว่าตอนย้อมจะควบคุมสีได้แล้วก็ตาม เรื่องนี้แก้ไขยากในทางเทคนิค(การทอแบบกี่พื้นบ้านหรือเทคโนโลยีชาวบ้าน)

แต่ทั้งนี้เรื่องนี้ยังไม่ถือว่าสิ้นสุดว่าเขาจะปฏิเสธผ้าที่เราทอซะทีเดียวเพราะผู้บริหารมอบหมายการตัดสินใจให้ ดีไซเนอร์ของโรงแรมที่จ้างมาควบคุมดูแลสปาที่จะเปิดในโรงแรมเป็นคนตัดสินใจเอง

เรื่องนี้ก็เฝ้าภาวนาว่าขอให้เป็นที่ถูกใจของดีไซเนอร์ เพราะนอกจาก GM ของโรงแรมไม่พอใจยังมี จนท ของโรงแรมหลายคนชอบผ้าทอของเราอยู่บ้างเรื่องนี้ภาวนาจริง ๆครับ

การตัดสินใจคราวนี้นับอย่างใจจดใจจ่อให้ถึงวันพฤหัสบดีนี้อย่างมีความสุขนะครับ ภาวนาครับ