มนุษย์เรา ๆ ทั้งหลาย ในหนึ่งวัน ตื่นเช้ามาต้องกิน  กินอะไรก็ได้ให้อิ่มท้อง มีประโยชน์มากน้อยแล้วแต่ชอบ 

           บางวันขณะกำลังกินมื้อเช้า ยังคิดต่อว่าจะมื้อเที่ยงจะกินอะไร   ประมาณว่าท้องอิ่ม สมองก็เลยฟุ้ง  คิดออกแบบเมนูอาหารได้หลากหลายชนิด  อยากทานอะไรก็ลงมือทำได้เลยแทบไม่ง้อใคร

           พฤติกรรมนี้คงทำให้บรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหลายอิจฉามนุษย์เราไปตาม ๆ กัน

           โดยเฉพาะโค ที่เรา ๆ ท่านกำลังเลี้ยงกันอยู่

            ถ้าโคทั้งหลายพูดคงด่าเราขรมแล้ว   หรือไม่คงเรียกร้องหาอาหารอร่อยกินไม่เว้นวัน

           แต่ความจริงก็คือความจริง  โคกินหญ้าเป็นอาหารหลัก แถมเรียกร้องไม่ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ  อย่างมากก็แค่ทำท่าเมย  ถ้าหากินเองก็หาได้แต่สภาพแวดล้อมต้องเอื้ออำนวย พืชพรรณธัญญาหารสมบูรณ์

          แต่เราเอาแน่กับธรรมชาติไม่ได้  อาหารสำหรับให้โคกินจึงไม่แน่นอน มากบ้าง น้อยบ้าง อิ่มบ้าง อดบ้าง ตามความใส่ใจของคนเลี้ยง

          ดังนั้น  เรื่องอาหารสำหรับเลี้ยงโคนี้จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ทำให้คนเลี้ยงโคน้ำตาตกมาแล้วหลายราย  

       เพราะแหล่งอาหารของโคที่มีต้องหวังพึ่งธรรมชาติหลัก ก่อนจะเลี้ยงโคต้องคิดก่อนว่าจะเอาอาหารเลี้ยงโคมาจากไหน ผลิตเองหรือซื้อเพราะสิ่งเหล่านี้หมายถึงต้นทุนการผลิต 

         ถ้าคิดจะเลี้ยงโคหรือกำลังเลี้ยงอยู่ต้องคำนึงถึงต้นทุน สภาพแวดล้อม และแหล่งอาหารของโคด้วย 

         กล่าวคือ ถ้ามีต้นทุน เราสามารถสร้างแหล่งอาหารภายใต้สภาพแวดล้อมที่เรามีได้ด้วยการทำแปลงปลูกหญ้า ปลูกพืชอาหารสัตว์ โดยพิจารณาว่าหญ้าหรือพืชอาหารสัตว์ชนิดใดที่เหมาะสมกับพื้นที่และสภาพแวดล้อมที่เรามีอยู่

        เราจะต้องวางแผนทั้งในเรื่องพันธุ์โคที่เหมาะสมและ อาหารที่จะเลี้ยงโคด้วยถ้าเตรียมการไม่ดีอาจจะมีปัญหาได้

        ขั้นแรก ต้องดูว่าพื้นที่ที่เรามีเหมาะที่ปลูกพืชอาหารสัตว์ชนิดอะไร  หรืออะไรในพื้นที่ที่จะนำมาเป็นอาหารได้

        ขั้นสอง ต้องคิดว่าเราจะปลูกเอง หาเอง หรือให้คนอื่นหาให้ด้วยการซื้อ  ถ้าจะซื้อคิดว่าคุ้มทุนหรือไม่

       ขั้นสาม  ถ้าปลูกเองได้หาได้คล่อง  จะพัฒนาเป็นอาชีพอะไรต่อเกี่ยวกับเรื่องอาหาร

        ถ้าคิดสามขั้นเบื้องต้น  แล้วปฏิบัติได้รับรองโคไทยไม่อด คนเลี้ยงจะไม่เจอทางตันและน้ำตาตก