แต่ในเวทีของคนเขียนบล็อก ผมกลับมองว่ามิตรภาพของแต่ละคนที่ส่งถึงกันนั้น เป็นเสมือนอีกรางวัลหนึ่งที่ทรงคุณค่าไม่ด้อยไปกว่ารางวัลใด ๆ

ถึงแม้ว่ารางวัล "ฅ  KM"   หรือ  "ฅ  KM  มมส."  ที่ผมเพิ่งได้รับการประกาศชื่อจากทีมอนุกรรมการฯ Km  ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  จะดูไม่ยิ่งใหญ่เหมือนรางวัลของชาวบล็อกที่ได้รับจากการประกาศยกย่องจาก สคส. ไม่ว่าจะเป็นรางวัล “สุดคะนึง”  หรือแม้แต่ “จตุรพลัง”  ก็ถามเถอะ  แต่ผมก็ตระหนักแก่ใจว่า  ทุกรางวัล ไม่ว่าจะมาจากสถาบันใดเป็นผู้ประกาศรับรองก็ล้วนแล้วแต่มีคุณค่าในตัวเองเสมอ 

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ในเวทีของคนเขียนบล็อก  ผมกลับมองว่ามิตรภาพของแต่ละคนที่ส่งถึงกันนั้น  เป็นเสมือนอีกรางวัลหนึ่งที่ทรงคุณค่าไม่ด้อยไปกว่ารางวัลใด ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การได้รับรางวัล "ฅ  KM"   หรือ  "ฅ  KM  มมส.”  เป็นคนแรกของ มมส  กลายเป็นหินก้อนแรกที่ถูกโยนออกไปเพื่อถามทาง ,   กระเด็นกระดอน พลิกหล่นไปตามที่ต่าง ๆ  เพื่อสร้างความชัดเจนของเส้นทางในอนาคต  แต่ผมก็ภูมิใจที่เป็นหินก้อนแรกแห่งการบุกเบิกครั้งนี้… (บางทีก็ติดตลกว่า เป็นความโชคดีที่ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายติดโผเป็นกรรมการฯ  จึงอดได้รับรางวัลนี้ซะเอง...ส้มจึงหล่นมายังผมอย่างช่วยไม่ได้)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรับปากเพื่อนชาวบล็อกท่านหนึ่งว่าจะสะท้อนความรู้สึกที่มีต่อรางวัล (บ้าง)  โดยอันที่จริงผมไม่อยากกระทำเช่นนั้น  มันเหมือนดาราในทีวีที่ต้องขึ้นกล่าวความรู้สึกตนเองที่ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง (ประมาณนั้น)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ก็เถอะ..เพื่อเป็นการขอบคุณมิ่งมิตรชาวบล็อก  รวมถึงการ “คารวะ”  คณะกรรมการที่พิจารณารางวัลนี้แก่ผม… ผมจึงตัดสินใจที่จะกระทำเช่นนั้นอย่างไม่หลีกเลี่ยง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากแต่ขออนุญาตนำเอาถ้อยคำที่เคยเขียนไว้ในบล็อกของ “น้องแจ๊ค”  กัมปนาท... มาเผยแพร่ซ้ำ  แต่งเติมเท่าที่จะทำได้ ...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือ  บางส่วนของความรู้เมื่อผมรู้ว่าตนเองได้รับรางวัล "ฅ  KM"   หรือ  "ฅ  KM  มมส.”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเป็นคนที่เกิดจากหมู่บ้านติดลำน้ำปาว และลำน้ำนั้นก็เติบใหญ่เป็นเขื่อนลำปาว…ถึงไม่กว้างใหญ่ไพศาล แต่ก็ลึกและยาวหล่อเลี้ยงผู้คนอย่างกว้างไกล.. </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมจึงชอบสายน้ำ  เพราะสายน้ำสอนให้รู้คุณค่าของความฉ่ำเย็นและกว้างลึก อันหมายถึง “ใจกว้างและอาทร”  หากแต่ผมเป็นสายน้ำที่อาทรและหลากไหลได้ทั้งชาเย็น  ห้วนแรง  หรือแม้แต่กระชากกระชั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แหละเมื่อเข้าสู่การเขียนบล็อก  เป็นการเข้าสู่เวทีโดยภาวะส่วนตัวผ่านการเชิญชวนของรุ่นพี่ในสำนักงาน  มิได้เข้าสู่กระบวนการในนามขององค์กร และมิใช่คนทำงาน KM ในทีมอนุกรรมการของมหาวิทยาลัยฯ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เพราะการได้ฟังผู้บริหารท่านหนึ่งพูดในเวทีว่า “เริ่มด้วยใจ”  และจากนั้น  ทุกครั้งที่พบกับท่าน,  ท่านก็จะกำชับเสมอคือ “มาช่วยกันนะ” </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมให้ความเคารพต่อท่านไม่น้อยกว่าการให้ความเคารพตนเอง  ปรารถนาที่จะช่วยทั้งกายและใจ  แต่ก็ขอให้ขึ้นอยู่กับโอกาสเป็นสำคัญ  เพราะผมรู้ดีว่าตนเองเป็นคนมีราชการไปโน่นไปนี่เสมอ  และทำงานไม่มีเวลาแน่ชัด หากเข้าไปร่วมทีมอย่างเต็มตัวอาจกระทบต่อองค์กรก็เป็นได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยความสัตย์จริง,  โดยส่วนตัวแล้วผมไม่รู้ที่มาที่ไป  และไม่อาจหยั่งรู้ราวศาสดาที่จะฟันธงว่า  KM  คืออะไร  และเช่นไรกันแน่…และที่ตนเองเขียน  หรือกระทำอยู่นั้น  คือ  KM หรือไม่… แต่หลายท่านก็เปรยปลอบใจผมอยู่เนือง ๆ ว่า  เนื้อหาที่บันทึกอยู่นั้น  “ไม่มีผิด ไม่มีถูก”  และการเขียนบันทึก หรือเขียนบล็อกก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการจัดการความรู้เท่านั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้น  ผมก็มีความสุขที่จะเขียนบล็อก   เพราะบทบาทหน้าที่ของผมคือ “การอยู่กับนิสิต และดูแลนิสิต”  การบอกเล่าและสื่อสารเรื่องราวต่าง ๆ ที่คิดว่ามีผลต่อการสร้างจินตนาการและสำนึกที่ดีแก่นิสิตเป็นเรื่องสำคัญ  ส่วนกลวิธีที่ใช้อยู่ในรูปแบบใด   วิธีการใดก็สุดแท้แต่สไตล์ของผู้เล่า  ซึ่งนักเขียนท่านหนึ่งก็พูดไว้ว่า “เรื่องของเรา  เราต้องเล่าด้วยวิธีของเราเอง”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมยังมีความสุขที่จะเขียน,    เพราะการเขียนบล็อก  คือการเสริมสร้างและสำรวจบางสิ่งบางอย่างในตัวเอง (ซึ่งบ่อยครั้งก็ไม่อาจกล้าหาญที่จะบอกว่ามันคือ ความรู้ในตัวผมเอง)  และสำคัญคือ ผมต้องการบอกเล่าเรื่องราวของนิสิตและหน่วยงานไปสู่เวทีที่ “กว้างและไกล”  ขึ้นกว่าเดิม เพื่อบอกเล่าให้รู้ว่า “ที่ตรงนี้มีนาฏกรรมอะไร !  เช่นไร ! และเป็นไปอย่างไร !”</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และการเขียนก็ไม่ติดยึดและเคร่งเครียดว่าทุกอักษรที่ดูเหมือนนวนิยายของผมนั้น คือ KM หรือไม่…แต่รู้และตระหนักมั่นอยู่เสมอว่าทุกตัวอักษร “คือเรื่องจริง …  คือความจริง และเป็นความสัตย์จริง”  เสมอ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และที่สำคัญก็คือ “น้ำใสใจจริง” ของผมเองก็เป็นไปตามกระบวนความในอักษรแต่ละตัวอย่างไม่ต้องสงสัย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความสุขที่จะเขียนบล็อกในวิถีของผม  ..เพราะโลก  G2K  สอนให้ผมเห็นคุณค่าของ "มิตรภาพ, กำลังใจ การเติมเต็มกันและกัน"  รวมถึงการสอนให้เห็นถึงธรรมเนียม (อันควรนิยม)  ที่หมายถึงการให้ความเคารพรัก   นับถือ  ให้เกียรติและส่งเสริมกันและกันอย่างไม่มีสิ่งใดกั้นขวาง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่นี่สอนให้ผมนิ่งขึ้น เยือกเย็นขึ้น ..และที่สำคัญคือการรู้จักที่จะแสดงความชื่นชมต่อคนรอบข้างมากขึ้น  เพราะก่อนนั้นถึงแม้ผมตระหนักในเรื่องนี้ก็จริง, แต่กลับไม่ใคร่แสดงออกถึงพฤตินัยเช่นนั้นนัก   และที่สำคัญอีกประการ  คือการ "เปิดรับ"  อย่างมีมิตรภาพ  รู้จักเฝ้ารอคนอื่น  โดยไม่ด่วนทำตนโชว์เด่นแบบ "ลูกทุ่ง ,ข้ามาคนเดียว"  …. </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และบัดนี้ผมก็ได้เห็นความเปลี่ยนสำหรับผมอีกประการก็คือ  “ความทระนงที่มีอยู่อย่างมากล้นจนดูเหมือนกระด้างได้อ่อนตัวลงอย่างมาก” … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งที่ผมเคยบอกว่า “ฉันรู้..” (ทำตัวเป็นผู้รู้)  วันนี้ผมเรียนรู้จากที่นี่ว่า “นั่นคือสิ่งที่ฉันเข้าใจผิดว่า ฉันรู้” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รางวัล..ที่ได้รับครั้งนี้ , ถึงแม้เป็นรางวัลที่ผมไม่ได้สมัครเข้าประกวดแข่งขัน   หรือแม้แต่การเขียนบล็อกก็เขียนในลักษณะส่วนตัว  โดยไม่ได้รับมอบหมายจากองค์กรเลยแม้แต่น้อย  รวมถึงการไม่ใช่คณะทำงานอนุกรรมการ KM  ของ  มมส  ดังนั้น  บล็อกหรือบันทึกของผมจึงมีความเป็นอิสระจากระบบอย่างชัดเจน   เพียงแต่เรื่องราวทั้งหลายเป็นเรื่องราวที่มาจากวิถีงานประจำของผมเท่านั้นเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังมีความสุขใจและกล้าที่บอกว่า “ขอบพระคุณทุกคน ทุกท่านที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งโดยตรง และโดยอ้อม" ...ที่มาเติมเต็ม  หรือถ้าจะไม่เต็ม  มันก็เพิ่มต้นทุนให้ผมได้เรียนรู้ที่จะ “เต็ม”  อย่างมีคุณค่าและมี “คุณภาพ” ในอนาคต </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รางวัลจะไม่ทำให้ผมเปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่  หรือกลับไปสู่จุดแห่งความทระนงเหมือนเก่าก่อน  และจะไม่มีวันทำให้ผม เป็น “นก” ที่กลายพันธุ์เป็นนกที่บินได้ยิ่งกว่า “นก”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังคงปรารถนาเป็นนกที่บินอยู่ในฝูง…ไม่ประสงค์ที่จะบินเหนือฝูง, ต่ำกว่าฝูง หรือแยกฝูงไปตัวเดียวโดด ๆ … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ปรารถนาเป็นผู้ชนะแต่ปราศจากคุณค่าใด ๆ ในสายตาคนรอบข้าง….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่กระมัง..คือ ความรู้สึกบางอย่างที่บางท่านอยากรู้ว่าผมรู้สึกเช่นไร....ต่อการได้รับรางวัล....</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช่นเดียวกัน,  ผมก็ยังต้องขออนุญาตกล่าวซ้ำว่า “ผมไม่รู้หรอกว่า KM  เป็นอย่างไร”    ผมรู้แต่เพียงว่าบล็อกช่วยให้ผมเรียนรู้ความงดงามของมิตรภาพที่เป็นประหนึ่งสายน้ำที่ไหลอย่างไม่ขาดห้วง ,  เบาบ้าง แรงบ้างตามวาระและฤดูกาล  หากแต่ยังคงไว้ซึ่งความฉ่ำเย็นและอาทรอย่างไม่รู้จบ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่มิใช่สุนทรพจน์…หากแต่เป็นความรู้ที่เป็นเสมือนคำขอบคุณที่มีต่อกัลยาณมิตรทั้งหลาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ให้โอกาสผมได้พูดในสิ่งที่รู้สึกอย่างสัตย์จริงเช่นกับการให้โอกาสผมได้เขียนบันทึกอย่างสัตย์จริงโดยไม่จำเป็นต้องชั่งวัดคุณค่าใด ๆ  … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันเวลา 2  เดือนในโลกแห่งการเรียนรู้นี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงผมไปในทางที่ดีแล้ว…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ส่วนบันทึกของผลจะมีประโยชน์ต่อใครอื่นหรือไม่  และเป็น KM  มากน้อยหรือไม่นั้น…ผมไม่มีความรู้พอที่จะชี้วัดใด ๆ …. และไม่จำเป็นที่ผมจะต้องชี้วัดด้วยตนเอง  หากแต่ขอรับผิดชอบในทุกอักษรในบันทึกของผมอย่างทระนง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท้ายที่สุดผมไม่มีคำอื่นใดที่ควรกล่าวปิดประเด็นอันยาวยืดและปราศจากสาระความรู้นี้เท่ากับคำว่า “ขอบคุณ”  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และ  ขอบคุณครับ …</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(ผมได้ทำหน้าที่บอกกล่าวความรู้สึกนี้ตามคำสัญญาแล้ว) ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>