ฝนตก..เป็นเหตุการณ์ที่หลายๆคนชื่ชอบ เพราะฝนตกทีไร ก็เย็นสบาย แต่บางคนอาจจะไม่คิดอย่างครูอ้อย เพราะฝนตกทีไรก็เฉอะแฉะ น่ารำคาญ
ครูอ้อยคิดว่า..เวลาฝนตก..เย็นฉ่ำชื่นใจ
ครูอ้อยอยากให้ฝนตก..เย็นฉ่ำชื่นใจไปทุกวัน..
แต่มัน..เป็นไปไม่ได้..เพราะ ..เรามีฤดูกาลที่เปลี่ยนไปตั้ง 3 ฤดู
ดังนั้น...ครูอ้อยต้องรอ..รอ..รอให้ฝนตกลงมาอีกครั้ง ที่จะมีความสุข สดชื่น อีกครั้ง
ต้องรอ ฤดูฝนที่ชุมฉ่ำ ชื่นใจ และมีความสุขไปนานเท่าไร ครูอ้อยก็ต้อง..รอ
ในขณะที่รอนั้น ครูอ้อยก็เฝ้าคิดว่า..ทำไมหนอ..ครูอ้อยต้องรอ..ทำไมฝนจึงไม่ตกทุกวัน ครูอ้อยเข้าใจถึงเหตุผล เพราะไม่มีการระเหยของน้ำขึ้นไปเป็นไอและกลั่นตัวตกลงมาเป็นฝน หรือเพราะ ไม่มีลมพายุพัดผ่าน จึงไม่เกิดฝน
แต่มองอีกมุมหนึ่ง..คือ...ความสุข และความชื่นฉ่ำใจ ที่เกิดได้ทุกเวลา ทุกวัน ไม่ได้เกิดจากการกลั่นตัว และ พายุพัดผ่าน
มันเกิดจากอะไร..ครูอ้อยไม่รู้ได้เลย.
.เกิดจากอารมณ์ของคน..หรือ ความเสแสร้ง..หรือความไม่จริงใจ..ก็ไม่รู้ได้
คนเราน่าจะเป็น..อย่าง..อากาศ..นะ...มีทุกวัน ทุกคืน
หากเราไม่มีอากาศ..เราก็ตาย
แต่เมื่อเราเหมือน..ฝน ครูอ้อยก็ต้องรอฤดูฝน
ความชุ่มฉ่ำชื่นใจแบบไม่รู้เบื่อ..ต้องรอไปอีก
สวัสดีค่ะครูอ้อย
คิดถึงครูอ้อยจังเลย...เมื่อคืนนี้ที่บุรีรัมย์ก็ฝนตกค่ะ...เมื่อคืนเหงาๆ น่ะค่ะครูอ้อย..เลยลองเดินตากฝนกลับบ้านดู... ฝนมันคงสงสารหนูนิด... กลัวไม่สบายสักพักก็หยุด...แต่หัวก็เปียกหมดแล้ว...ได้รับความฉ่ำเย็นจากสายฝน เลยสบายใจขึ้น...แต่เหนื่อยน่าดูเลยค่ะ
สวัสดีค่ะหนูนิด หนูนิด
ขอบคุณค่ะที่มาทักทายและเล่าเรื่องให้อ่าน
ครูอ้อยค่ะ
งั้นต่อไปจะส่งไปทุกฉบับค่ะ จะได้รู้ว่าคิดถึงจริงๆ ...ฝากบอกว่าคิดถึง..ถึง พ่อบ้าน ...น้องขวัญด้วยนะค่ะ และก็ฝากบันทึกนี้แทนคำอวยพรถึงเจ้าสาวคนสวยด้วยนะค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆค่ะ
ขอบคุณสำหรับบันทึกแห่งความอบอุ่นของครูอ้อยทุกฉบับเช่นกันค่ะ ที่ทำให้...คนเข้ามาอ่าน...แม้บางครั้งจะไม่ได้เข้ามาทักทาย..มีแรงใจ
สวัสดีค่ะหนูนิด หนูนิด
ครูอ้อยก็คิดถึงเหมือนกันค่ะ
อากาศร้อนหงุดหงิด หากฝนตกลงมาสักนิด ก็จะคลายร้อนได้ เมือ่วานตอนเช้า เย็นสบาย วันนี้จะเย็นหรือเปล่า ตอนบ่ายจะไปทัวร์อีสาน….เพี้ยง….อย่าร้อนเลย