มองย้อนหลัง ย้อนเวลาแล้วก็คิดว่า ทางเดินชีวิตมันคดเคี้ยวจริงๆนะ แล้วนึกต่อไปว่าข้อผิดพลาดในอดีตทั้งขำ ทั้งเศร้า ทั้งทึ่ง และบางทีก็สมน้ำหน้าตัวเอง แต่ทั้งหมดก็สร้างให้เราเป็นเราในวันนี้นะ
ใครจะไปนึกว่าสักวันหนึ่งเราจะเอาเรื่องความลับที่เป็นความทรงจำของเรามาสู่สาธารณะ  แต่ขออนุญาตเป็นเรื่องที่แอบเก็บเอาไว้คนเดียวมาเผยก็แล้วกัน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">1. สมัยเด็ก ก็เหมือนเด็กบ้านนอกทั่วไปที่เล่นอะไรแบบเด็กๆ ที่แผลงๆก็มี ที่เสี่ยงๆก็มี ซน พ่อเป็นคนดุมาก โดนตีเป็นประจำ ครั้งหนึ่ง มีงานศพในหมู่บ้าน เด็กๆก็ตามพ่อแม่ไปงานด้วย เราก็ไปเล่นกับเพื่อนๆ มีเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งชวนไปหัดสูบบุหรีข้างกองฟางหลังบ้าน จุดไม้ขีดไฟแล้วไฟไหม้ลามมาถึงนิ้วมือจึงทิ้งก้านไม้ขีด ผลไฟไหม้กองฟางจนหมดกอง เราก็วิ่งหนี มีชาวบ้านที่มางานศพเห็นเราก็โดนพ่อลากมาตีต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านที่มาช่วยกันดับไฟ  จำไปจนตายเลย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">2.  เด็กบ้านนอกชอบรวมแก้ง อีกครั้งหนึ่งชวนกันไปตีผึ้งตามกอไผ่รอบวัดหลังป่าช้า เมื่อเจอรังผึ้งเราก็เป็นคนปีนขึ้นไป แล้วเอาบุหรี่สูบเอาควันพ่นใส่รังผึ้ง บุหรี่ที่ใช้สมัยนั้นเป็นบุหรี่แม่ขวัญของพื้นบ้านมวนด้วยใบตองใหญ่ๆ  สูบเอาควันแล้วก็พ่นรังผึ้งจนผึ้งเมาก็เขี่ยตัวผึ้งออกจากรังแล้วก็เอามีดคมๆตัด “คอนผึ้ง” มีครั้งหนึ่งผึ้งรังใหญ่มาก ต้องใช้ยาสูบหลายมวน ปรากฏว่าผึ้งไม่เมา  เราเมาคากอไผ่นั่นเอง เพื่อต้องช่วยกันแบบทุลักทุเลเอาเราลงมานอนอาเจียนเสียพักใหญ่  ผลไม่ได้ผึ้ง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">3. เมื่อขึ้นเตรียมอุดมศึกษาพ่อส่งให้ไปเรียนที่ฝั่งธนบุรี โดยไปพักกับบ้านญาติ คนบ้านนอกมักจะมีของฝากติดมือเข้าไปให้เจ้าของบ้าน  ครั้งหนึ่งแม่เอาปลาร้าฝากไปให้คุณยาย เมื่อขึ้นรถเมล์ไป ปรากฏว่าถุงปลาร้าแตก !! ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนคนเต็มรถเมล์ ต้องลงเอาทิ้งถังขยะ  แต่กลิ่นปลาร้ามันยังติดมือติดเสื้อผ้าตามเราไปอีก !!!! กว่าจะถึงบ้าน ผมก็นั่งสบายอยู่คนเดียวเพราะทุกคนหนีไปนั่งห่างๆหมด</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: #ff6600; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">4. เมื่อเรียนที่ มช. ปิดเทอมเราเข้าร่วมโครงการปราบหนูให้กับชาวเขาร่วมกับเพื่อนนักศึกษา 5 สถาบัน ทีมงานเราไปที่หมู่บ้านชาวเขา อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน โดยใช้ปลาแห้งผสมไซยาไนด์ ใส่ลงในกระบอกไม้ไผ่เอาไปวางในชายป่า วันนั้น ไก่มาจิกกินปลาแห้งกระจายออกจากกระบอกไม้ หมามากินต่อ แล้วอาเจียนออกมา หมูมากินต่อ ปรากฏว่าทั้งไก่ 5 ตัว หมา 2 ตัว หมู 1 ตัวตายเกลี้ยง หนูไม่ตายสักตัว วันต่อมานายอำเภอแม่สะเรียงเรียกพวกเราไปพบกล่าวว่า ชาวเขามาฟ้องว่าเราไปวางยาฆ่าหมูของเขา  ขอให้เราชดใช้ เพราะหมูที่ตายไปนั้นเขาเลี้ยงไว้เพื่อจะเอาไปขอสาวแต่งาน !!!</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">5. ตอนเรียน มช. คุณย่าเสียชีวิต ผมเอาชายผ้าถุงคุณย่าพกติดตัว วันหนึ่ง Roommate ต่างคณะเขาขโมยเครื่องพิมพ์ดีดไปจำนำ โดยเราไม่รู้ตัว แล้วจู่ๆเขาก็มาสารภาพว่าเขาขโมยไปและเอามาคืนให้แล้ว เพราะคืนนั้นเขาเห็นคนแก่มานั่งอยู่หัวเตียงเราเขาอธิบายรูปร่างหน้าตาแล้วเป็นคุณย่าเรา ทั้งๆที่ผมไม่เคยบอกว่าคุณย่าเสียชีวิตและเราเอาชายผ้านุ่งคุณย่าพกติดตัวด้วย !!</p><p></p><p>มองย้อนหลัง ย้อนเวลาแล้วก็คิดว่า ทางเดินชีวิตมันคดเคี้ยวจริงๆนะ แล้วนึกต่อไปว่าข้อผิดพลาดในอดีตทั้งขำ ทั้งเศร้า ทั้งทึ่ง และบางทีก็สมน้ำหน้าตัวเอง แต่ทั้งหมดก็สร้างให้เราเป็นเราในวันนี้นะ</p>