หนักใจมากในระยะนี้  ที่จะต้องทำงานนอกเหนือจากการสอน 
เฮ้อ ! เรียนมาเพื่อที่จะสอน  แต่ต้องมาทำธุรกิจยัดเยียดอีก 
แต่มองคนอื่น  เขาก็ทำ  ทำเพื่อนักเรียน  ทำไปเถิดนะ  นี่เป็นคำปลอบใจตนเอง 
เรื่องนี้เป็นเรื่องจะว่าไม่เกี่ยวข้องกับการทำงานของครูอ้อยก็ไม่ใช่  เป็นการว่าจ้างครูจ้างชาวต่างประเทศที่จะเข้ามาทำการสอนในปีการศึกษาหน้า  ซึ่งที่ผ่านมา 3 ปีการศึกษา 
 เราก็ดำเนินการจ้างครูจ้างชาวต่างประเทศจาก  2 สถาบันแล้ว  ประสบกับความสำเร็จเท่าที่ควร  ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นที่เอิกเกริกเท่าไร 
แต่ก็เป็นไปตามความต้องการของท่านผู้ปกครองที่จะให้บุตรหลานได้คุ้นเคยกับภาษาโดยเจ้าของภาษา 
ซึ่งในระยะหลังนี้  ครูอ้อยสังเกต และพบว่า  นักเรียนชอบเรียนภาษาอังกฤษมากขึ้น  มีเสียงดังกับการเรียน  เพราะนักเรียนมีความสุข  ไม่มีการหนีเรียนไปเข้าห้องน้ำ  นักเรียนรู้ถึงประโยชน์ของการเรียนภาษาอังกฤษมากขึ้น 
เพียงเท่านี้  ครูอ้อยก็พึงพอใจ 
แต่ที่หนักใจดังที่กล่าวมานั้นคือ   มีการเปลี่ยนแปลงที่เราต้องยอมรับกันอีกแล้ว  การเปลี่ยนแปลงเข้ามาทีไร  ครูอ้อยและสมาชิกก็ต้องหนื่อยไปด้วยกันทุกที  เพราะจะต้องปฏิบัติตามหลักการ  มีตำตอบให้คณะกรรมการสถานศึกษาได้ซักถามได้อย่างชัดเจน  ซึ่งได้ปฏิบัติมาบ้างแล้วใน 3 ปีที่ผ่านมา 
ที่ว่าหนักใจก็คือ  การประกวดราคากันอีกจาก 3 สถาบัน  หนักใจเพราะทุกสถาบันมีความดี  ความเอาใจใส่  เท่าเทียมกัน  แต่โรงเรียนซึ่งหมายถึงครูอ้อยและคณะ  ต้องพิจารณากันอย่างเร่งด่วนถึง  การตัดสินใจเลือกโรงเรียนที่จะต้องเข้ามาดำเนินการในปีการศึกษาหน้านี้ 
เฮ้อ ! อีกเป็นครั้งที่สอง..การทำงานและการตัดสินใจ  ต้องตัดความสัมพันธ์ฉันท์น้องพี่ออกไป   และทำงานด้วยความตรงไปตรงมาเท่านั้น  
การที่จะรับ 2 โรงเรียนมาทำงานร่วมกัน  ก็ดีไปหลายอย่าง  ในเรื่องของการแข่งขันกันในการทำงาน  ประสิทธิภาพในการทำงานจะได้สูงขึ้นตามไปด้วย 
แต่คนดูแล  ก็หมายถึงครูอ้อย  ต้องทำงานหนักขึ้น  หากพบกับคนที่ไม่รับผิดชอบ  
เฮ้อ! ครั้งที่ สาม นี่ครูอ้อย  ตีตนไปก่อนไข้หรือเปล่า 
ตัดกระบอกยังไม่ทันเห็นหนองน้ำ   หรือเปล่า  
แต่ไม่เป็นไร  ครูอ้อยก็ยังคงยึดมั่นกับหลักการเดิมๆที่ประสบกับความสำเร็จ  คือ  การทำไปเพื่อนักเรียน  ยึดนักเรียนเป็นหลัก   เห็นประโยชน์ส่วนรวม 
เหนื่อยก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้ว  ทำงานถวายชีวิตไปเลย 
ยังคงหนักแน่นกับการ  ยึดมั่นกับสิ่งที่ดีที่ควรได้รับกับการตัดสินใจ  เสมอ 

รวมแล้ว  .....เฮ้อ ! แค่ สามที