เมื่อยามจนเพื่อนจากฝากรอยแผล
ไม่มีแม้หางตามามองฉัน
เคนพะเน้าพะนอเคลียคลอกัน
แม้วมาคั้นถ้อยคำเข้าย่ำยี

เคยกินข้าวบ้านฉันเมื่อวันก่อน
เคยมาอ้อนป้อนคารมชมโน่นนี่
ลืมข้าวแดงแกงร้อนถอนไมตรี
มิตรไม่มีเพราะฉันจนคนตกงาน

คิดคบเพื่อนเตือนใจให้ดูหน้า
โบราณว่าไว้เห็นเป็นแก่นสาร
ได้ตรึกตรองมองความตามเหตุการณ์
เพราะสันดาน “คน” นั้นเกิดบั่นทอน

ก่อนอ้าปากถากถางคนอย่างฉัน
ก้มดูกันดูตัวให้ทั่วก่อน
หนึ่งหัวใจสองมือเท้าจึงเว้าวอน
สมองสอนให้คิดอย่าผิดทาง

คุณก็คนฉันก็คนบนวิถี
ศักดิ์และศรีคงมิให้ใครถากถาง
ความเป็นมิตรเป็นเพื่อนดูเลือนราง
ซ่อนอำพรางซ่อนพิษหลอกจิตใจ

หากสองเท้าคุณก้าวพลาดมิอาจยั้ง
คุณจะนั่งเยาะหยันฉันอยู่ใหม่?
ส่วนตัวฉันคงยืนดูอยู่ไกลไกล
<h2>เพราะคุณเลวเกินให้อภัยแล้ว</h2>

วนาศิริ (ปทุมธานี) – ผู้ประพันธ์