GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

คุณและฉันนั้นก็คน

เมื่อยามจนเพื่อนจากฝากรอยแผล
ไม่มีแม้หางตามามองฉัน
เคนพะเน้าพะนอเคลียคลอกัน
แม้วมาคั้นถ้อยคำเข้าย่ำยี

เคยกินข้าวบ้านฉันเมื่อวันก่อน
เคยมาอ้อนป้อนคารมชมโน่นนี่
ลืมข้าวแดงแกงร้อนถอนไมตรี
มิตรไม่มีเพราะฉันจนคนตกงาน

คิดคบเพื่อนเตือนใจให้ดูหน้า
โบราณว่าไว้เห็นเป็นแก่นสาร
ได้ตรึกตรองมองความตามเหตุการณ์
เพราะสันดาน “คน” นั้นเกิดบั่นทอน

ก่อนอ้าปากถากถางคนอย่างฉัน
ก้มดูกันดูตัวให้ทั่วก่อน
หนึ่งหัวใจสองมือเท้าจึงเว้าวอน
สมองสอนให้คิดอย่าผิดทาง

คุณก็คนฉันก็คนบนวิถี
ศักดิ์และศรีคงมิให้ใครถากถาง
ความเป็นมิตรเป็นเพื่อนดูเลือนราง
ซ่อนอำพรางซ่อนพิษหลอกจิตใจ

หากสองเท้าคุณก้าวพลาดมิอาจยั้ง
คุณจะนั่งเยาะหยันฉันอยู่ใหม่?
ส่วนตัวฉันคงยืนดูอยู่ไกลไกล

เพราะคุณเลวเกินให้อภัยแล้ว



วนาศิริ (ปทุมธานี) – ผู้ประพันธ์


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 78786
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 1
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (1)

เป็นกำลังใจให้นะค่ะและมีคำกลอนอยากฝากด้วยเพื่อนมีหลายชนิดให้เลือกคบหายังไงขอให้คุณมีกำลังใจที่จะต่อสู้กับชีวิตนะค่ะ

คนเห็นคนเป็นคนนั้นแหละคน

คนเห็นคนใช่คนใช่คนไม่

กำเนิดคนต้องเป็นคนทุกคนไป

จนหรือมีผู้ดีไพร่ไม่พ้นคน

เกิดหนหนึ่งตายหนหนึ่งพึงนึกไว้

ใช่เกิดใหม่ตายใหม่ได้หลายหน

อยากอวดดีว่าตนมีวิเศษล้น

ก็แค่คนคนหนึ่งเท่านั้นเอง