"คุณรู้จักความรักดีแค่ไหนค่ะ"
นกได้รับข้อความจากน้องที่รู้จักคนหนึ่งเขียนบทความนี้มาให้
ซึ่งน้องก็ได้มาจากเพื่อนอีกคนเช่นกัน โดยเพื่อนของน้องเอามาจากหนังสือ "เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน" เช่นเคย เริ่มต้นความหวานกันเลยนะคะ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวม ความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ความสุข,ความเศร้า,ความรู้ และอื่นๆ รวมทั้งความรัก
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้นทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
"ความรัก" ต้องการที่จะอยู่จนกระทั้งวินาทีสุดท้ายเมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
"ความรวย" แล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า "ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันหน่ะเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่ให้คุณ" ความรักตัดสินใจจะถาม
"ความเห็นแก่ตัว" ซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม "ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย" "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณหน่ะทั้งเปียกอาจจะทำให้เรือของฉันเปียกไปด้วย"
"ความเศร้า" ได้พายเรือใกล้เข้ามาความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก "ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ" "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ"
"ความสุข" ได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องขอความช่วยเหลือของความรักเลย เพราะเขามัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้น "มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น ความรักจึงถาม "ความรู้" และคนแก่คนอื่นๆ "ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน" ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตนเอง แล้วตอบความรักว่า "ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน" อ่านจบแล้วซึ้ง คิดถึงพ่อกับแม่มากๆ เลยค่ะ
ได้แง่คิดดีๆค่ะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทีมงานซ่อมบำรุง
หรือว่า ครูอ้อยแก่แล้วคะ
ขอบพระคุณ คุณผู้ไม่แสดงตน และคุณครูอ้อยมากนะคะ ทีมงานยินดีเป็นอย่างมากที่มีเพื่อนสมาชิกเพิ่มขึ้นอีก 2 ท่านแล้ว ถ้ามีเรื่องสนุกๆจะมาเล่าสู่กันฟังต่อคะ และขอขอบพระคุณสำหรับข้อเสนอแนะจากคุณครูอ้อยมากนะคะ คุณครูอ้อยยังไม่แก่หรอกคะนับว่าเป็นคุณครูที่ไฮเทคมากคะ