เมื่อข้าพเจ้าเป็นครูโรงเรียนชุมชนบ้านวังพิกุล  อำเภอบึงสามพัน  จังหวัดเพชรบูรณ์  และได้รับหน้าที่เป็นครูประจำชั้น  ชั้นประถมศึกษาปีที่  6  สอนวิชา ภาษาไทย  และการงานและพื้นฐานอาชีพ  ประสบการณ์ในการสอน  ๒๔  ปี

          การทำงานนั้นข้าพเจ้าจะทำงานตั้งแต่  ๐๗.๐๐  น.๑๙.๐๐  น.  เพราะพักอยู่ที่บ้านพักครูออกไปไหนไม่ได้  จึงได้สอนวิชาการงานและพื้นฐานอาชีพ  สอนหนักไปทางเกษตร  ปลูกผังและเลี้ยงไก่ไข่  เลี้ยงปลา  ให้นักเรียนแบ่งกลุ่มรับผิดชอบ  ผลสำเร็จ  คือนักเรียนนำเอาผลผลิตไปขายได้รายได้  นักเรียนกับครูจึงมีความผูกพันกันมาก

          สิ่งที่ประทับใจ  ก็คือ  ปีนั้นนักเรียน  ชั้นประถมศึกษาปีที่    มีจำนวน  ๔๒  คน  อาจารย์ใหญ่จึงแยกห้องเรียนออกเป็น    ห้อง  ซึ่งเหตุการณ์โกลาหนเกิดขึ้นทันทีนักเรียนส่วนที่ถูกแยกไปนั้นไม่ยอม  เกิดโศกนาฎกรรม  นักเรียนที่ถูกย้ายนั่งร้องไห้ทุกคนเลย  (ไม่ว่าครูสวยหลอก  นะ  แต่ครูสอนดี  เด็กนักเรียนจึงร้องไห้ไปตามๆกัน)  ครูในโรงเรียนก็มาปลอบใจนักเรียนเป็นการใหญ่    ความรักและความห่วงใย   ความเอื้ออาทร  ของครูที่มีต่อนักเรียน  เป็นการชักนำให้นักเรียนรักการใฝ่รู้  ใฝ่เรียน  รักเคารพครูและตั้งใจทำงาน  งานสำเร็จจึงเกิดความประทับใจ