การหัดขับรถยนต์ตอนเด็กของผม

ตอนที่ผมอยู่ม.2 ตอนนั้นอายุ 14 ปี ก็ต้องช่วยแม่ทำงานในวันหยุด ตอนนั้นผมต้องหัดขับรถก่อน เป็นอะไรที่ยากมากเลยพราะรถเก่ามากๆ พวงมาลัยหมุนฟรีไปรอบครึ่ง เบรคก็ต้องเหยียบ2ครั้ง จึงจะใช้ได้ ตอนนั้นถ้ามีอะไรวิ่งตัดหน้ากระทันหัน ไม่ต้องเหยียบเบรคครับ ชนอย่างเดียวครับ จะเบรคได้อย่างไรครับเพราะกว่าเบรคจะหยุดบอกแล้วต้อง2 ครั้ง มันก็ชนอยู่ดี สรุปไม่ต้องเบรคดีกว่า แต่ผมไม่เคยชนเลย มีแต่ตกลงในคูน้ำเท่านั้นครับ  ทุกคนปลอดภัย แต่รถเอาขึ้นมาลำบากมากต้องใช้รถอีกคันมาช่วย จึงเอาขึ้นมาได้ ตอนนั้นแม่ไม่ว่าเลย ว่าทำไมขับรถตกคูน้ำ ผมบอกแม่ว่าจะไม่ให้ตกได้อย่างไรก็รถบรรทุกดินประมาณ 1.5 ตัน และล้อหน้าจะยกขึ้น ตลอดเวลาคือเกือบลอยอยู่เหนือพื้นดินเวลาเจอเนินเล็กๆล้อจะลอยทุกครั้งเลยเหมือนการขับรถวิบากเลย และตอนที่ตกคูเจอเลี้ยวหักศอกครับ พอเลี้ยวเสร็จพวงมาลัยรถหมุนกลับไม่ทันครับ เหมือนที่บอกครับคือมันหมุนฟรีรอบครึ่ง และแล้วมันก็เลี้ยวลงคูทันที ผมบอกให้คนข้างหลังกระโดดลงจากรถทัน ยกเว้นคนขับ    รถมันขับยากมาก ต้องใช้ทักษะพิเศษ ประตูรถปิดไม่ได้ต้องใส่กลอนเหมือนปิดประตูบ้าน ขับอยู่ดีๆกลอนหลุด ท่านลองนึกภาพเอานะครับ แล้วประตูก็เปิดออกทันที ผมต้องเอามือดึงกลับทันที เรียกได้ว่าตื่นเต้นทุกขณะเลยไม่มีโอกาสหลับใน เป็นอันขาด แต่ก็สนุกและผ่านมาได้โดยปลอดภัย ผมไม่เคยลืมเลยครับ

[โอ๋-อโณ]

โอ๊ย...อ่านแล้วสนุกและเหนื่อยจัง

[จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร]

เรื่องรถยนต์นี่ ผมมีความหลังพอสมควร แต่ละเรื่อง หนักๆทั้งนั้นครับ

มีชีวิตหายใจอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะบุญที่สะสมมาครับ

ก็...ไม่ประมาท เป็นดีที่สุดครับ