" ผมจะไปทำงานที่ กรุงเทพฯ ...."
หงา/ นายอรรถพล ดีทั่ว ประธานเยาวชน บอกกับเรา เมื่อค่ายที่แล้วว่า
“ จันทร์หน้า ผมจะไปทำงานกรุงเทพฯ แล้วครับ “
เราฟังด้วยความสลดใจ คนหนุ่ม คนสาว วัยแห่งการงาน การเงินของบ้าน.....เส้นทาง คือ เมืองใหญ่ /ก่อสร้าง /ค่าแรง
วันต่อมา เราก็เห็นเขา ไปช่วย ต๋อย ม.5 บ.ช้างลง ทำอัดอิฐที่ รร.แสงทรัพย์ ก็ หงา จบที่ รร.บ้านจันรมย์ แต่ไปช่วย แสงทรัพย์.......
<p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>บ้างของ หงา อยู่ติดถนนนอกชายป่า เป็นบ้านยกพื้นขึ้นมา มี 1 ห้องนอน แคร่ข้างนอกเป็นที่รับแขกและทำครัว อยู่กับ พ่อ แม่ น้องหญิง น้องชาย</span><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'> ตัวเขาคนโต</span></p> <p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>แต่ก่อน หงา เป็นเด็กที่อายมากๆ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าเข้าร่วมกิจกรรม<span> </span>แม้ตอน<span> </span>ม.3 ก็มาร่วมบางค่าย<span> </span>แต่จบมา 1 ปี ก็มาอยู่มาเล่น มาช่วยงาน ที่เด็กรักป่า<span> </span></span></p> <p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>ตอนนักศึกษามาออกค่ายทำหนังสั้นเมื่อสอง ปีที่แล้ว ที่นี่<span> </span>หงา อยู่ในกลุ่มทำหนัง ด้วย ได้เล่นเป็น ตัวเด่นของเรื่อง<span> </span>เป็นเรื่องว่า <strong>ใ<span style="background-color: #ccffcc">นชั้นเรียน หงา มาสาย และครูลงโทษ ตอนเย็นขี่จักรยานผ่านบ้านครู ๆอยู่กับเพื่อน และใช้ให้หงา เอาเงินที่ครูมีแบ็งค์สุดท้ายของกระเป๋า ไปซื้อเบียร์ 2 ขวด หงา ปั่นจักรยาน ซื้อของเสร็จ มาผ่านหลุม ขวดแตกหมด ....หนังจบลงที่ ใบหน้าของหงา ก้มลงมองที่ ขวดแตกและนึกภาพ โดนตีเจ็บก้น.....</span></strong></span><strong></strong></p> <p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>อาจจะเป็นการเข้าร่วมกิจกรรม และใจที่อยากเรียนรู้ และบริการผู้อื่น<span> </span>หงา ก็เก็บคะแนนใจจากเพื่อนๆ จนต้นปีนี้ได้รับเลือกให้เป็นประธานเยาวชนของ หมู่ 3 ของเรา</span></p> <p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span><strong><span style="font-size: 16pt">“</span></strong><strong><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'> วันที่ 7 นี้ ผมจะอยู่ร่วมประชุมก่อนครับ ค่อยไปก็ได้ </span></strong><strong><span style="font-size: 16pt">“</span></strong><strong></strong><strong></strong></p> <p style="margin-right: 139.3pt" class="MsoNormal"><strong><span style='font-size: 16pt; font-family: "Angsana New"'>สปิริต หนุ่มก่อสร้างของเรา.........</span></strong></p>
ไม่ว่ายุคสมัยใด…ก็ต้องตอบแบบนี้กัน……เพราะด้วยเหตุผลเดียวคือ…ท่อลำเลียงชีวิตและครอบครัว…..แต่ถ้าสามารถต่อท่อลำเลียงได้ยาว ๆ มากเท่าใด ……ชีวิตของคนอีสาน…….ก็ต้องบอกว่า…..แล้วจะกลับมา……..แล้วยุคต่าง ๆ ก็ต้องวนเวียนอยู่อย่างนี้….เพราะนี่คือวงเวียนชีวิต….สามารถหมุนเวียนเป็นคลื่นชีวิต…เพราะเราไม่รู้คำว่า..” พอ” หรือ เราอยู่สิ่งใด….เพราะใจ….ที่มีค่านิยม…ที่บอกว่า…ฉันจะทำและให้ครอบครัวมีสุขและสมหวัง……แต่ปัญหาสังคมทุก ๆ สังคมย่อมแตกต่างระหว่าง………ภาคเอกชน ราชการ กลุ่มชาวบ้าน และการสานประโยชน์อันเกิดจากประโยชน์ในชุมชนนั้นมีน้อย…ก็ย่อมแสวงหาบ่อน้ำและหาตาน้ำที่มีความอุดมสมบูรณ์ต่อไปเพราะ ห่วงแห่งการพัฒนาจะแตกต่างกันระหว่างพื้นที่……..