ครูอ้อยมอบของที่ระลึกให้นายบอน คือสิ่งที่เห็นในกล่อง เป็นปากกาอย่างดี ซึ่งปกตินายบอนจะใช้แต่ดินสอ และปากกาลูกลื่นราคา 5 บาท, 7 บาทเท่านั้น

ครูอ้อยมอบให้เมื่อเจอหน้านายบอนในช่วง 5 นาทีแรก  เมื่อ 1 ก.พ. ที่ลานจอดรถโลตัสบางกะปิ  ห่อกระดาษอย่างดี เห็นว๊บแรกนึกว่าช็อคโกแลต เพราะช่วงเวลานั้น (8.10 น.) หิวข้าว รับปุ๊บก็เก็บปั๊บ กะเอาไว้เปิดมาทานตอนจากลาครูอ้อยแล้ว จนครูอ้อยต้องบอกให้เปิดดูหน่อย

นี่คือของรางวัลที่ครูอ้อยได้รับมา จากงานอะไร นายบอนก็จำไม่ได้ซะแล้ว ซึ่งครูอ้อยได้รับรางวัลต่างๆอยู่บ่อยครั้ง

หลายท่านที่รับรางวัลบ่อยๆ  มักจะเก็บใส่ตู้สะสมไว้ บ่งบอกถึงความสามารถ และคุณค่าของตน

<div align="center"><h2>เพราะค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน</h2></div>
<div style="text-align: center"></div>

แล้วครูอ้อยนำของรางวัลที่ได้มามอบให้นายบอน ดูจะเป็นสิ่งที่พิเศษจริงๆ เพราะของชิ้นนี้ ครูอ้อยได้มาด้วยความสามารถ ซึ่งจะต่างจากของที่ระลึกชิ้นอื่นที่สามารถซื้อหาได้ตามความต้องการ

ปากกาที่เห็นนี้ ความจริงไปหาซื้อได้เช่นกัน แต่เมื่อได้มาจากความสามารถ ถือว่า มีคุณค่าเกินราคา

ครูอ้อย คว้ารางวัลบ่อย มีผลงานเยอะ เลยนำมาเป็นของที่ระลึก  หากมองอีกมุม ..สงสัยขี้เกียจเก็บให้รกบ้าน, ไม่ลงทุน, เห็นอะไรอยู่ใกล้มือก็หยิบมาห่อเป็นของที่ระลึก, สิ่งนี้ครูอ้อยคงอยากจะโละออกจากกองสมบัติแล้ว เพราะมีเต็มตู้ไปหมด ฯลฯ

..แต่ตอนที่มอบให้ ครูอ้อยเติมคำพูดที่เพิ่มคุณค่าของที่ระลึกสิ่งนี้   มอบให้ไว้เผื่อไป Present งาน  จึงทำให้มีค่ามากกว่าช็อคโกแลตที่หวังไว้เมื่อเห็นกล่องในครั้งแรก

ช็อคโกแลต กินแล้วก็หมดไปเดี๋ยวนั้น แต่ปากกายังคงอยู่

ระดับครูอ้อย คงไม่มีใครให้ช็อคโกแลตเป็นรางวัล นอกจากเด็กนักเรียนในชั้นเรียน

ของที่ระลึกอีกอย่างที่ครูอ้อยมอบให้คือ หมวกสีเขียวที่เห็น ครูอ้อยบอก ของเมืองนอกเชียวนา เลยถามว่าของประเทศไหนครับ  
ครูอ้อยลืมตอบ

นายบอนไปเดินจตุจักร เคยหมวกแบบนี้เหมือนกัน
ของชิ้นนี้ไม่มีคำพูดที่เพิ่มคุณค่าของที่ระลึกสิ่งนี้ สงสัยจะให้ใส่กันแดดลม เพราะเห็นเส้นผมของนายบอนกระเซอะกระเซิงรึเปล่านะ