เรียนรู้จากครูอ้อย ; ยกรางวัลให้เป็นของที่ระลึก การส่งต่อคุณค่าของตนเองเพื่อเชื่อมต่อมิตรภาพ

ตอนที่มอบให้ ครูอ้อยเติมคำพูดที่เพิ่มคุณค่าของที่ระลึกสิ่งนี้



ครูอ้อยมอบของที่ระลึกให้นายบอน คือสิ่งที่เห็นในกล่อง เป็นปากกาอย่างดี ซึ่งปกตินายบอนจะใช้แต่ดินสอ และปากกาลูกลื่นราคา 5 บาท, 7 บาทเท่านั้น

ครูอ้อยมอบให้เมื่อเจอหน้านายบอนในช่วง 5 นาทีแรก  เมื่อ 1 ก.พ. ที่ลานจอดรถโลตัสบางกะปิ  ห่อกระดาษอย่างดี เห็นว๊บแรกนึกว่าช็อคโกแลต เพราะช่วงเวลานั้น (8.10 น.) หิวข้าว รับปุ๊บก็เก็บปั๊บ กะเอาไว้เปิดมาทานตอนจากลาครูอ้อยแล้ว จนครูอ้อยต้องบอกให้เปิดดูหน่อย

นี่คือของรางวัลที่ครูอ้อยได้รับมา จากงานอะไร นายบอนก็จำไม่ได้ซะแล้ว ซึ่งครูอ้อยได้รับรางวัลต่างๆอยู่บ่อยครั้ง

หลายท่านที่รับรางวัลบ่อยๆ  มักจะเก็บใส่ตู้สะสมไว้ บ่งบอกถึงความสามารถ และคุณค่าของตน

<div align="center"><h2>เพราะค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน</h2></div>
<div style="text-align: center"></div>

แล้วครูอ้อยนำของรางวัลที่ได้มามอบให้นายบอน ดูจะเป็นสิ่งที่พิเศษจริงๆ เพราะของชิ้นนี้ ครูอ้อยได้มาด้วยความสามารถ ซึ่งจะต่างจากของที่ระลึกชิ้นอื่นที่สามารถซื้อหาได้ตามความต้องการ

ปากกาที่เห็นนี้ ความจริงไปหาซื้อได้เช่นกัน แต่เมื่อได้มาจากความสามารถ ถือว่า มีคุณค่าเกินราคา

ครูอ้อย คว้ารางวัลบ่อย มีผลงานเยอะ เลยนำมาเป็นของที่ระลึก  หากมองอีกมุม ..สงสัยขี้เกียจเก็บให้รกบ้าน, ไม่ลงทุน, เห็นอะไรอยู่ใกล้มือก็หยิบมาห่อเป็นของที่ระลึก, สิ่งนี้ครูอ้อยคงอยากจะโละออกจากกองสมบัติแล้ว เพราะมีเต็มตู้ไปหมด ฯลฯ

..แต่ตอนที่มอบให้ ครูอ้อยเติมคำพูดที่เพิ่มคุณค่าของที่ระลึกสิ่งนี้   มอบให้ไว้เผื่อไป Present งาน  จึงทำให้มีค่ามากกว่าช็อคโกแลตที่หวังไว้เมื่อเห็นกล่องในครั้งแรก

ช็อคโกแลต กินแล้วก็หมดไปเดี๋ยวนั้น แต่ปากกายังคงอยู่

ระดับครูอ้อย คงไม่มีใครให้ช็อคโกแลตเป็นรางวัล นอกจากเด็กนักเรียนในชั้นเรียน

ของที่ระลึกอีกอย่างที่ครูอ้อยมอบให้คือ หมวกสีเขียวที่เห็น ครูอ้อยบอก ของเมืองนอกเชียวนา เลยถามว่าของประเทศไหนครับ  
ครูอ้อยลืมตอบ

นายบอนไปเดินจตุจักร เคยหมวกแบบนี้เหมือนกัน
ของชิ้นนี้ไม่มีคำพูดที่เพิ่มคุณค่าของที่ระลึกสิ่งนี้ สงสัยจะให้ใส่กันแดดลม เพราะเห็นเส้นผมของนายบอนกระเซอะกระเซิงรึเปล่านะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน keep in mind by bon

คำสำคัญ (Tags)#รางวัล#f2f#ระหว่างทาง#มิตรภาพ#ของที่ระลึก#ครูอ้อย

หมายเลขบันทึก: 76364, เขียน: 05 Feb 2007 @ 11:51 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 17:47 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก


ความเห็น (5)

สวัสดีคุณบอน...

  • ครูอ้อยลืมบอกว่า......คุณบอนทำความดีอะไร.....ครูอ้อยถึงให้คุณบอน..
  • และคุณบอนไม่ได้ถาม...ครูอ้อยจึงไม่บอก.....
  • ต้องรีบเขียนหมายเหตุไว้...เดี๋ยวใครจะนึกว่ามาพบครูอ้อยแล้วยังมีอีกเยอะล่ะยุ่งเลยค่ะ...คุณบอน
  • มีคำถามหนึ่งที่อยากจะถาม......แต่ไม่ได้ถาม  จึงได้พูดว่า จะได้เจอกันในวันงานมงคลหรือเปล่า
  • คำตอบดีมาก คือ ไม่รู้.... เพราะอีกยาวไกล

ครูอ้อยรู้ว่ามีบันทึก.....เพราะพ่อบ้านอ่านเจอค่ะ

  • เดี๋ยวนี้อ่านกันทั้งครอบครัวแล้วหรือครับ น่ารักจัง แสวงหาความรู้กันทั้งครอบครัว
  • คราวนี้ มีคนจับตา คนรู้ทันทุกเรื่องอีกด้วย
  • นั่นสิครับ ทำไมไม่บอก คนหิวข้าว หน้ามืดตามัว แต่ก็อุบไต๋ไว้ซะอีก
  • ใครจะไปนึกทัน เจอหน้าก็เอาแต่คุยจนฟังเพลิน จนนึกตามไม่ทัน
  • จะกล้าไปงานมงคลหรือเปล่านี่
  • ว่าจะเขีัยนบันทึกถึงพ่อบ้านของครูอ้อยด้วย  เนื่องจากพลาดโอกาสที่จะได้เจอ ระอุแน่นอน

สวัสดีค่ะคุณบอน

  • ครูอ้อยเป็นหวัดมั้ง  น้ำมูกน้ำตาจึงไหลออกมาเวลาอ่านบันทึกของคุณบอน
  • พ่อบ้านสนใจอ่านบันทึกของคุณบอนและบอกว่า....เขียนตั้งเยอะ
พักผ่อนน้อยกระมังครับเลยเป็นหวัด บันทึกนายบอนไม่ใช่ละครที่จะต้องซาบซึ้งอะไรปานนั้นนะครับ ไม่ต้องหลั่งน้ำมูกก็ได้ 5555

พ่อบ้านครูอ้อยสนใจมาอ่านเพราะมีข้อความพาดพิงคนในครอบครัวก็เท่านั้นเองครับ ไม่ได้เขียนตั้งเยอะหรอก แค่เขียนบ่อยๆเท่านั้นเองครับ

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณบอน

  • การที่อ่านอะไรแล้วอย่าเพิ่งเชื่อ...นั้นเป็นเรื่องดีนะคะ
  • แต่เวลามองอะไร  คิดอะไร  เป็นลบ..ไปหมด  ระวังขาดทุนนะคะ....คุณบอน
  • ครูอ้อยยังไม่ได้ถามคุณบอน  ถึงสาเหตุของ ดช. คมกฤษณ์  
  • ยังมีเรื่องที่ต้องทำ 5  ส  กันอีก

tag แล้ว  อย่าลืมอ่านก็ละกัน