วันที่ ๒๐-๒๑ ม.ค. ๕๐   ผมมีโอกาสไปเยือนและฟังการบรรยายสรุปเรื่องการจัดตั้งวิทยาเขตกาญจนบุรี ของมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นครั้งแรก

          ที่จริงผมได้ฟัง ผศ.ดร.สุนันทา   รองคณบดีคณะวิทยาศาสตร์บรรยายสรุปเรื่องวิทยาเขตนี้ครั้งหนึ่งแล้วตอนสภามหาวิทยาลัยไปเยี่ยมชื่นชมคณะวิทยาศาสตร์   แต่ตอนนั้นเป็นการสรุปแบบเน้นบทบาทของคณะวิทยาศาสตร์ต่อการก่อตั้งวิทยาเขตใหม่

          มาคราวนี้ได้เห็นทั้งของจริง และได้ฟังการบรรยายสรุป  "ภาพฝัน"  โดย ผศ.ดร.สุนันทา   และได้เห็น  "ภาพจริง"  ในปัจจุบัน   ผมก็ตื่นตาตื่นใจ   ในวิธีคิดเชิง concept สำหรับดำเนินการวิทยาเขตกาญจนบุรี

          ผมชื่นชมที่ผู้บริหารของมหาวิทยาลัยมหิดล   ดำเนินการจัดตั้งวิทยาเขตใหม่    โดยมีการ
                    (1) mapping  "ทรัพยากร"  หรือ  "ทุนปัญญา"  ในพื้นที่ทั้งเชิงกายภาพ   เชิงชีวภาพ   เชิงวัฒนธรรม   เชิงประวัติศาสตร์ ฯลฯ   สำหรับนำมาออกแบบกิจกรรมวิชาการของมหาวิทยาลัย
                    (2) ออกแบบกิจกรรมวิชาการของวิทยาเขตกาญจนบุรี   โดยยึด  "ทุนปัญญา"  และความต้องการของสังคมในพื้นที่เป็นหลัก  ไม่ได้เอาวิชาเป็นหลัก
                    (3) ประยุกต์เนื้อหาวิชาที่มีการเรียนการสอนในวิทยาเขตกาญจนบุรี   ให้มีจุดเน้นตามสภาพในพื้นที่   ทำให้  "วิชา" ที่มีการเรียนการสอนไม่เป็นวิชาที่ลอย   แต่เชื่อมโยงอยู่กับสภาพความเป็นจริงในพื้นที่   เป็นเงื่อนไขให้อาจารย์ต้องสร้างความรู้หรือวิจัยให้รู้จักพื้นที่    และนักศึกษาก็ได้เรียนวิชาอย่างมีแรงบันดาลใจ   เพราะรู้ว่ากำลังเรียนสิ่งที่มีอยู่จริงโดยรอบตัว   และจะนำไปใช้ประโยชน์

          ผมได้มาเห็นประจักษ์กับตา   ว่ามหาวิทยาลัยมหิดล มาเผชิญปัญหาเรื่องการจัดการน้ำในพื้นที่ของวิทยาเขต ๖,๗๐๐ ไร่   และพื้นที่โดยรอบเข้าอย่างจัง   มหาวิทยาลัยมหิดลจะต้องเปลี่ยนวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาส  คือ  โอกาสในการทำวิจัย   เพื่อจัดการน้ำในพื้นที่ที่ฝนตกน้อยแต่มีแม่น้ำไหลอยู่เบื้องล่าง ๒๖๔ เมตร   ห่างออกไป ๒-๔ ก.ม. ว่า จะจัดการน้ำเพื่อชีวิตที่พอเพียง มีความสุข  ของนักศึกษา-อาจารย์-พนักงานมหาวิทยาลัย  โดยไม่ทอดทิ้งชาวบ้านได้อย่างไร

วิจารณ์   พานิช
๒๑ ม.ค. ๕๐