ค่าของคนมิได้นับที่ทรัพย์มาก หรือนับจากรูปร่างสูงศักดิ์ศรี หากเกิดจากคุณงามและความดี ผลงานที่จรรโลงให้โลกไพบูลย์

เช้าวันนี้...เข้าไปนั่งรับประทานอาหารที่โรงอาหาร  หยิบหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับ ประจำวันที่  31  มกราคม  50  มาอ่าน พบข่าวหน้าหนึ่งพาดหัวข่าว แทงสาวราชภัฏ... ยังอ่านไม่จบแต่ขนลุกขนชันเป็นระยะๆไม่มั่นใจว่าชื่อนักศึกษาที่เสียชีวิตนั้น เป็นคนเดียวกันกับศิษย์  ที่เคยสอนในวิชา พฤติกรรมมนุษย์และพัฒนาตนเอง หรือไม่  โทรศัพท์ไปถามนักศึกษาที่เคยเรียนด้วยกัน ตอบว่าไม่ใช่ค่ะ  คนละคน แต่...ลึกๆแล้ว  น่าจะใช่ เพราะภาพ  พิมสุดา  อยู่ในความนึกคิดตลอดเวลา จนกระทั่งอาจารย์นันทน์นภัส  โทรมาบอกว่า ทางสาขาอาจจัดรถไปในวันฌาปนกิจ  จึงรับรู้ว่า  พิมสุดา  อยากให้ครูรับรู้ว่าหนูจากครูไปจริงๆ

พิมสุดา   ปันกองราม  เป็นนักศึกษาวิชาเอก การประถมศึกษา รหัส49161930  ลงทะเบียนเรียนวิชา  พฤติกรรมมนุษย์และพัฒนาตน ในSection  H  เมื่อมีกิจกรรมละลายพฤติกรรมและแนะนำตนเอง พิมสุดาค่อนข้างจะพูดด้วยน้ำเสียง เข้มแข็ง  เหมือนหญิงแกร่งที่ต่อสู้ชีวิตพิมสุดา  เล่าว่า  ข้าพเจ้ามีภูมิหลังที่เจ็บปวดเหลือเกิน กับความรู้สึกของเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่ไม่มีแม้กระทั่งแม่   จึงทำให้รู้สึกเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยวอดทนต่องานทุกอย่าง  เพราะอยากเรียนหนังสือ แต่ความฝันแทบจะสลายเพราะความจน จึงเป็นเด็กที่มีปมด้อย มันทำให้หดหู่ใจ  พิมสุดากล้าแสดงออก เวลาทำงานกลุ่มเขาจะแสดงบทบาทสมมติและแสดงความคิดเห็น  จนบางครั้งเพื่อน ๆผู้ชายชอบแซวเขา ทำนองว่าโชว์เกินไป  บางชั่วโมงเธอน้อยใจถึงกับเดินออกไปไม่ยอมเข้าร่วมกิจกรรม  จึงต้องปรามเพื่อน ๆที่ชอบว่าให้  ข้าพเจ้าไม่เชื่อในเนื้อข่าวจากหนังสือพิมพ์ซึ่งชอบเขียนเกินเลยความจริง  เพราะข้าพเจ้ารู้ดีว่า นักศึกษาซึ่งเป็นศิษย์คนนี้  เป็นคนแกร่ง  มีความมุ่งมั่นสูง  เคยมาปรึกษาปัญหาการเรียนเสมอ   และบอกว่าหนูรักอาจารย์เวลาหอบหิ้วเอกสารหรือสิ่งของอะไร  พิมสุดาจะอาสาช่วยถือของให้ครั้งหลังสุดไม่น่าเชื่อว่า เธอช่วยหอบของมาส่งถึงห้องเรียน  คติประจำใจของเธอ เขียนในรายงานความสำเร็จของชีวิตเอาไว้ว่า

 ค่าของคนมิได้นับที่ทรัพย์มาก      หรือนับจากรูปร่างสูงศักดิ์ศรี

หากเกิดจากคุณงามและความดี    ผลงานที่จรรโลงให้โลก

ไพบูลย์      วันนี้...แทบไม่น่าเชื่อว่า พิมสุดา  เสียชีวิตแล้ว เพราะเรื่องหึงหวง  รู้สึกเสียดาย  และอาลัยยิ่งนัก  อย่างน้อยถ้าพิมสุดา เรียนจบไปเป็นครูข้าพเจ้าเชื่อว่า  ประเทศไทยเราจะมีครูที่มีอุดมการณ์ที่ดีคนหนึ่งเพิ่มขึ้น   จงไปสู่สุคติเถิด พิมสุดา  ครูเสียใจที่วิชาพฤติกรรมมนุษย์และพัฒนาตน ที่ครูสอนไม่สามารถช่วยให้หนูเอาตัวรอดได้จากคนที่พกความแค้นมาเต็มพิกัด  ครูขอแผ่บุญกุศลให้หนูไปสู่สวรรค์...บางทีหนูอาจจะเหนื่อยเกินไป  สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่จะต้องต่อสู้ชีวิตในโลกอลวนใบนี้