จัดการความรู้ จัดการกับใคร

KM ในองค์กรจะเกิดไม่ได้ ถ้าผู้ปฏิบัติงานแต่ละคนไม่จัดการความรู้ในตัวเอง

          เมื่อวานนี้ผมได้ไปร่วมประชุมมหกรรมจัดการความรู้ของกลุ่มโรงพยาบาลในเขตภาคเหนือตอนล่าง ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

          อาจารย์ประพนธ์ขอให้ผมพูดเรื่องภาพรวมของการบูรณาการระหว่าง HA กับ KM ซึ่งผมพูดไปตามประเด็นนี้ไปนิดเดียว ว่าทุกองค์กรมีหน้าที่และเป้าหมายที่จะต้องทำให้สำเร็จ  HA และ KM เป็นเครื่องมือเพื่อช่วยให้องค์กรทำหน้าที่ตามเป้าหมายได้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น  หัวใจสำคัญของ HA คือการประเมินและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง  หัวใจของ KM คือการสร้างและใช้ความรู้ในการทำงาน  ต่างก็เสริมซึ่งกันและกันเพื่อเป้าหมายที่งาน

          เครื่องมือต่างๆ ที่ HA ออกแบบไว้ สามารถนำมาใช้เป็นจุดเริ่มต้นในการเรียนรู้ได้ เช่น กิจกรรมทบทวนต่างๆ

          เวลาพูดเรื่องจัดการความรู้ โดยทั่วไปเรามักจะคิดถึงการจัดการในภาพรวมขององค์กร หรือการจัดระบบภายในองค์กร  ซึ่งเรื่องนี้ได้พูดกันมากแล้ว  เป็นหน้าที่ของผู้บริหารที่จะต้องจัดการ

          แต่เราต้องตระหนักว่าความรู้เกิดจากบุคคลแต่ละคน  การสร้างความรู้หรือการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในองค์กรจะเกิดไม่ได้ถ้าแต่ผู้ปฏิบัติงานแต่ละคนไม่จัดการความรู้ในตัวเอง ไม่จัดการให้ตัวเองสร้างและใช้ความรู้   เราจึงควรสนใจให้มากว่าจะทำให้ผู้ปฏิบัติงานแต่ะคนเรียนรู้และสร้างความรู้จากงานประจำที่ทำอยู่เป็น routine ได้อย่างไร

          ผมให้สูตรไป 3’ tion เพื่อให้แต่ละคนเป็นคนเรียนรู้หรือ KM practitioner คือ observation, reflection, imagination และไปได้ต่อจากคุณหมอประเทืองที่น่าสนใจอีก 1 ซึ่งเป็นตัวตั้งต้นคือ question  รวมเป็น 4 ’tion ซึ่งจะขยายความเพิ่มเติมดังนี้

          Question คำถามพื้นฐานคือวันนี้เราจะได้เรียนรู้อะไรจากผู้ป่วยและเพื่อนร่วมงาน ผู้ป่วยรายไหนที่มีประเด็นน่าสนใจที่ควรจะเรียนรู้ สิ่งแวดล้อมรอบตัวมีแบบแผนอะไร เป็นปกติหรือไม่ปกติ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ฯลฯ

          Observation การสังเกตเป็นที่มาของความรู้  สิ่งที่พบจากการสังเกตซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเกิดข้อสรุปที่ปราศจากอคติ คือการเปลี่ยนจากความรู้สึกมาเป็นความรู้จริง

          Reflection การทบทวนไตร่ตรอง ทบทวนว่างานของเรามีเป้าหมายอะไร ทำได้บรรลุเป้าหมายหรือไม่ ได้บทเรียนอะไรเกิดขึ้น

          Imagination จินตนาการ คือการหาทางออกใหม่ๆ สร้างความเชื่อมโยงของสิ่งต่างๆ นำไปสู่การทดลองใหม่ๆ และความรู้ใหม่

          งานของเราคือครู ผู้ป่วยของเราคือครู  วัตถุดิบเพื่อการเรียนรู้มีอยู่รอบตัวเรา  อยู่ที่ว่าเราจะหยิบฉวยมาใช้ให้เกิดประโยชน์หรือไม่

          ถ้าทุกคนทำได้อย่างนี้ ถึงผู้บริหารขององค์กรไม่จัดการอะไร ก็เกิดคนเรียนรู้และองค์กรเรียนรู้ขึ้นได้  ถ้ายิ่งผู้บริหารเข้ามาทำให้เกิดระบบขึ้น ก็ยิ่งได้มากขึ้น

           

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Hospital Accreditation



ความเห็น (2)

น้ำ
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 

ครั้งนี้คุณหมออนุวัฒน์พูดสั้นและเข้าใจง่ายดีค่ะ

 

ภาวินี
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 
เห็นด้วยกับคุณน้ำ