จากบทเรียนการจัดทำแผนชุมชน ถึงเวลาที่ต้องลงไปปฏิบัติจริงในชุมชน ทำแผนชุมชนบ้านตะคลองแล้ง หมู่ 1 ตำบลโค้งยาง อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นหมู่บ้านเดิมที่ได้ศึกษาชุมชน การทำแผนชุมชนต้องมีการคืนข้อมูลให้กับชุมชน ผู้ที่เข้าร่วมในการทำแผนได้เชิญดังต่อไปนี้ คือ ผู้นำชุมชน สมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบล อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ผู้สูงอายุ ผู้ด้อยโอกาส แกนนำสาธารณสุขประจำครอบครัว การทำแผนชุมชนในครั้งนี้ต้องยึดหลักการพึ่งพาตนเอง ซึ่งคำนึงถึงทรัพยากร ภูมิปัญญา วิถีชีวิต วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่น/ชุมชน อาจจะมีการพัฒนาหรือแก้ไขปัญหาชุมชน กระบวนการที่ใช้ในการทำแผนชุมชนครั้งนี้ทางกลุ่มได้อาศัยกระบวนการพลังสร้างสรรค์ (Appreciation Influence Control : AIC) เป็นกระบวนการทำแผนพัฒนาหรือแก้ไขปัญหาอย่างมีส่วนร่วม บนพื้นฐานของการใช้ข้อมูลอย่างสร้างสรรค์ ซึ่งAIC มีขั้นตอนคือ
1. A-1 กำหนดประเด็นที่จะร่วมคิดว่าอยากให้เป็นไปดีที่สุด ควรเป็นอย่างไร เนื่องจากวาดภาพไม่เก่งจึงให้ทุกคนเขียนตามความคิด เช่นสุขภาพคืออะไร Facilitator สรุปให้ทุกคนได้เห็นภาพรวม
2. A-2 นำความคิดของแต่ละคนคิดมารวมเป็นภาพเดียวโดยการใช้ Mind Map
3. I-1 ทุกคนเขียน 1-2 กิจกรรม ลงบนกระดาษแผ่นเล็กประโยคเดียวว่าต้องทำกิจกรรมอะไรบ้าง จึงจะได้ผลตามที่ร่วมกันเลือกไว้ รวมข้อที่เหมือนกันและแตกต่างกัน ประชุมให้วิจารณ์
4. I-2 ทุกคนร่วมกันคิดเลือกข้อเสนอให้เป็นมติข้อตกลงโดยแก้ไปตามที่วิจารณ์จากที่ประชุมแล้ว
5. C-1 ทุกคนเลือกข้อเสนอจากขั้นตอน 4 มาเลือกแบ่งเป็น 3 ประเภท
- กิจกรรมที่ต้องทำเอง
- กิจกรรมที่ต้องขอให้ผู้อื่น ช่วยทำด้วย
- กิจกรรมที่ต้องขอให้ผู้ทำให้ให้ทุกคนเลือกกิจกรรมที่ตนสนใจ เขียนชื่อลงในกิจกรรม
6. C-2 วางแผนรายกิจกรรม ช่วยกันเขียน กิจกรรมใน C-1
1. จะทำอะไร (ชื่อ)
2. ทำแล้วเกิดผลอะไร
3. ทำที่ไหน
4. ทำอย่างไร (วิธีดำเนินการ)
5. ต้องใช้อุปกรณ์อะไร
7. วันเวลาที่ดำเนินการ
8. ชื่อใครบ้างที่ช่วยกันทำ
9. ชื่อผู้รับผิดชอบประสานงาน
การทำแผนชุมชนอย่างมีส่วนร่วมเป็นกระบวนการสำคัญในการที่จะดูแลสุขภาพของชุมชนอย่างเป็นระบบ ต่อเนื่อง เป็นวงจร ซึ่งมีความสัมพันธ์กับการจัดบริการของศูนย์สุขภาพชุมชนในการปฏิบัติงานเชิงรุก ทำให้การพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนโดยรวมดี มีส่วนร่วม มีการสร้างพลังอำนาจ และเกิดการตระหนักที่จะดูแลสุขภาพของตนเองและทำให้เกิดความเข้มแข็งในชุมชน
รุ่งกานต์ ปราชญ์ศรีภูมิ สม.4
เคยไปทำแผนชุมชนแล้วมีนักเรียน(อสร.)คนหนึ่งวาดภาพโรงเรียน ผมจึงถามว่าจากภาพนี้ต้องการสื่อสารอะไร.. เขาบอกว่าโรงเรียนเขามีแค่ ม.3 อยากให้มีถึง ม.6 ผมฟังแล้วก็อึ้ง บางครั้งมุมมองของเด็กก็น่าสนใจไม่น้อย
เห็นด้วยค่ะ เพราะผู้ใหญ่เรา มักจะติดกับกรอบจึงมักมองอะไรเหมือนกัน เด็กๆเขามองจากสิ่งที่เขาสัมผัสจากประสาททั้ง 5 เหมือนที่เขาเอาไปโฆษณานมชนิดหนึงทางสื่อ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม