ป้าเจี๊ยบกับผ้าแพรเป็นคู่หูกันมา 10 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่น้องแพรอายุ 2 ขวบ   ต่างคนต่างติดกัน พ่อจ้อยกับแม่แอนก็ตามใจลูกสาว ปล่อยให้ไปไหนต่อไหนกับป้าเจี๊ยบได้ตั้งแต่ตัวนิดเดียว  ไม่งอแง  ยิ้มลูกเดียว และอดทนเป็นยอด 
         
ตอน 3 ขวบ น้องแพรนอนพังพาบดูมดเดินแถวหรือนั่งดูหนังทีวีชีวิตสัตว์ได้เป็นชั่วโมงอย่างมีสมาธิ  เวลาน้องแพรนั่งเฉยๆ ใบหน้าคล้ายคิดอะไรอยู่  ทำให้ป้าเจี๊ยบมีคำถามติดปากว่า ลูกคิดอะไรอยู่คะ  ซึ่งคำตอบทุกครั้งคือไม่ได้คิดอะไร พร้อมกับยิ้มตาหยี
         
ตอน 5 ขวบ น้องแพรขอเป็นตากล้อง หลังจากเห็นป้าเจี๊ยบพกกล้องติดตัวเวลาไปไหนมาไหน ป้าเจี๊ยบก็ไม่ได้ขัดใจเพราะเป็นกล้องดิจิตอล ถ่ายเสียก็ไม่เปลืองฟิล์ม  เพียงแต่เตือนว่าให้เอาสายคล้องมือไว้ทุกครั้งที่จะถ่ายรูป  และพบว่าภาพที่น้องแพรถ่ายไม่เคยหัวขาดเลยค่ะ อยู่ในเฟรมดีทุกรูป 
         
ตอน 7 ขวบ ป้าเจี๊ยบพาน้องแพรไปขับรถเที่ยวกันที่ออสเตรเลีย 2 อาทิตย์  ไปถึงโน่นแล้วจึงเห็นว่าน้องแพรมีกล้องติดไปด้วย  เป็นกล้องดิจิตอลราคาถูก  ป้าเจี๊ยบเริ่มสังเกตว่าน้องแพรชอบการถ่ายภาพมาก โดยเฉพาะภาพสัตว์ เพราะเดินตามถ่ายรูปสัตว์ต่างๆ ได้ทั้งวัน ทั้งที่อยู่ในกรงและสัตว์ที่ปล่อยตามธรรมชาติ 
         
ป้าเจี๊ยบมีคำถามเช่นเคย น้องแพรจะถ่ายภาพอะไร  แต่ไม่ได้ถามออกไปดังๆ หรอกค่ะ และไม่ได้แนะนำให้ถ่ายอะไรด้วย  ปล่อยให้น้องแพรทำตามใจ   เพราะอยากรู้จริงๆ ว่าเด็กๆ คิดอย่างไร ภาพน่าจะสะท้อนความคิดได้  ป้าเจี๊ยบจะหาคำตอบจากกล้องของน้องแพรค่ะ
         
กล้องนั้นเต็มไปด้วยภาพสัตว์ ป้ายชื่อสัตว์ ป้ายชื่อสถานที่ และทิวทัศน์ที่แปลกตา  ภาพส่วนใหญ่จะเบลอเพราะยังมือใหม่  แต่มุมกล้องน่าสนใจมากค่ะ และเมื่อถามเกี่ยวกับภาพน้องแพรจะมีคำอธิบายที่น่าสนใจอย่างยิ่ง อย่างเช่นป้าเจี๊ยบเห็นภาพถ่ายต้นไม้เฉพาะกลางลำต้นจึงถามว่า รูปต้นไม้นี่ไม่เห็นมีอะไรเลย น้องแพรบอกว่า ต้นไม้นี้สูงมาก แพรเลยถ่ายข้างล่าง ตรงกลาง แล้วข้างบน ป้าเจี๊ยบต้องดูต่อกัน  ส่วนป้ายต่างๆ ถ่ายไว้เพื่อจะได้รู้ว่าไปที่ไหนบ้าง เวลากลับไปเล่าให้พ่อแม่และแพทริกฟังจะได้ไม่ลืม ....
          ฉะนั้น นอกจากช่างคิดแล้ว ภาพสัตว์ต่างๆ ที่น้องแพรถ่ายบอกได้ว่า ช่างภาพคนนี้มีอารมณ์ขันค่ะ  ดูตัวอย่างสิคะ

          ป้าเจี๊ยบกับน้องแพรไปเที่ยวไกลๆ ด้วยกันทุกปี  เวลาที่เราถ่ายรูปกัน  ป้าเจี๊ยบไม่เคยอธิบายการจัดองค์ประกอบภาพ ( Composition) หรือกฎสามส่วน (Rule of the Third)ในการถ่ายภาพให้น้องแพรฟังหรอกค่ะ  แต่เราดูภาพที่ถ่ายด้วยกันและวิจารณ์ว่าสวยหรือไม่สวย  
         
ปีนี้น้องแพร 12 ขวบค่ะ พ่อจ้อยและแม่แอนรู้ใจลูกสาว ให้ของขวัญวันเกิดเป็นกล้องถ่ายรูปคุณภาพดี ดังนั้นช่วงปีใหม่ที่เราไปเที่ยวกัน  น้องแพรก็มีกล้องคู่ใจ อัหม่  ถ่ายรูปเสร็จก็จะนำมาอวด แถมเรื่องเล่าประกอบภาพ อย่างเช่น  ตั๊กแตนตัวนี้ แพรบอกให้อยู่นิ่งๆ ขอถ่ายรูปหน่อย ก็ยอม พอบอกว่าเสร็จแล้ว ไปได้ ก็กระโดดไปเลย  บางรูปทำให้ป้าเจี๊ยบต้องขอให้พาไปถ่ายเก็บเอาไว้บ้าง  อย่างภาพยอดอ่อนของต้นเฟิร์น   ป้าเจี๊ยบจึงนำภาพฝีมือสาวน้อยคนนี้บางส่วนมาให้ชม 
         
โลกใบนี้เมื่อมองผ่านสายตาของเด็ก...งดงามจังเลยค่ะ