ผมว่านี่คือทักษะชื่นชมคนอื่น AI ของท่านผู้ว่าฯ เล็กๆน้อยๆท่านก็ไม่มองข้าม ท่านประณีตละเอียดอ่อนจริงๆ

วันนี้พี่เอนก นาคะบุตร (ดร.เอนก นาคะบุตร) ผมเรียกพี่เอนกเพราะพี่เอนกเคยรับราชการเป็นนักวิชาการอยู่กรมการศึกษานอกโรงเรียนมาก่อน เคยรู้จักกัน  ที่ปรึกษาอาจารย์ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม (รมต.พม.)มาเป็นคุณอำนวยในวงเรียนรู้แนวทางการเคลื่อนงานพัฒนาภาคประชาชนของจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ห้องประชุมย่อย ของ พมจ.จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ที่ศาลากลางจังหวัดครับ มีผู้เข้าร่วมจากภาคประชาชนหลากหลายประเด็น หลากหลายพื้นที่ ประมาณ 30 คน ประชุมกันตั้งแต่ เก้าโมงเช้าจนบ่ายสามโมงครึ่ง...มีรายละเอียดงานเยอะมาก คงต้องอ่านศึกษาทบทวนทำความเข้าใจก่อน แล้วจึงจะเขียน ครับ

หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จแล้ว ผมเลยถือโอกาสเดินมาแวะมาดูผลงานสร้างบล็อกของทีม KM สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดนครศรีรรมราช ซึ่งผมกับครูราญเมืองคอน คนนอกระบบ ช่วยกันแนะนำอยู่ 2 วันแล้ว เพราะออฟฟิศอยู่ที่ศากลางด้วยกัน ก็ให้ชื่นใจที่เขาเปิดและเขียนกันแล้ว

เวลาไล่ๆกันนั้นผมก็ได้รับโทรศัพท์จาก ผอ.จรัญ ศรีวิไล ผอ.กศน.อำเภอพระพรหม บอกว่ามีปัญหาเรื่องสร้างบล็อก ซึ่งขณะท่าน ผอ.โทรศัพท์หาผมนั้น ก็บอกว่ามารอผมอยู่ กศน.อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ออฟฟิศผมแล้ว ให้ผมไปแนะนำหน่อย...สถานที่มันใกล้กัน ผมก็ขับมอเตอร์ไซค์ไป ส่วนใหญ่ผมจะใช้มอร์เตอร์ไซค์ในการติดต่อกับหน่วยงาน ผู้คน ถ้าอยู่ในตัวเมือง เพราะมันสะดวก อ.ภีม ภคเมธาวี จาก มวล. และ ดร.ทิพวัลย์ ศรีจันทร์ จาก มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ที่ไปประสานโครงการจัดการความรู้แก้จนเมืองนครที่ศาลากลางจังหวัดนครศรีธรราราช ก็เคยเจอสภาพที่ผมขับรถมอร์เตอร์ไซค์อย่างนี้ บีบแตรทักทาย และชวนกันไปกินโรตีกันมาแล้ว

แต่วันนี้ขณะที่สวมหมวกกันน๊อคจะออกรถไปอยู่แล้ว รถของท่านวิชม ทองสงค์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช ขับผ่านผมพอดี ท่านหันมามองผมแบบเหลียวหลัง โบกมือ และยิ้มให้ ผมมีความรู้สึกว่าดีใจ หัวใจพองโต มีกำลังใจที่จะทำงานสุดๆเลยครับ ที่คนตำแหน่งใหญ่สุดในจังหวัดหันมามองเราตัวเล็กๆที่ขับมอร์เตอร์ไซค์ต๊อกๆอยู่ข้างถนน แบบอยากจะทักทายด้วย(ผมก็หันดูรอบบริเวณแถวนั้นเผื่อท่านจะโบกมือส่งยิ้มกับใคร ก็ปรากฏว่าไม่มีใครเลย ผมกลัวว่าผมจะเข้าใจผิด) ซึ่งตัวผมเองกับท่านผู้ว่าฯทั้งเป็นทางการและไม่เป็นทางการก็ได้มีโอกาสเจอะเจอกันมากครั้งอยู่เหมือนกัน แต่วันนี้มันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจแบบบอกไม่ถูก แบบนี้ไม่ครับที่เรียกว่าความรู้ฝังลึก ที่มันรู้ได้ด้วยตนเอง อธิบายคนอื่นให้เข้าใจไม่ได้

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราชนั้น คือประธานคุณเอื้อในโครงการจัดการความรู้เมืองนคร เพียงท่านหันมามอง โบกมือ และส่งยิ้มให้ แม้ไม่ได้พูดกับผมสักคำผมก็ประทับใจแล้ว บังเอิญกับบันทึกที่แล้วเหลือเกิน ลิ้งค์ ที่ผมตั้งผมเองว่าท่านคือยอดคุณเอื้อของผม และของเราชาวนครฯทุกคน

ผมว่านี่คือทักษะชื่นชมคนอื่น AI ของท่านผู้ว่าฯ เล็กๆน้อยๆท่านก็ไม่มองข้าม ท่านประณีตละเอียดอ่อนจริงๆ

ประสบการณ์ที่ท่านได้ประสบกับคุณเอื้อของท่าน ในหน้างานของท่าน เป็นอย่างไรบ้างครับ ประสบการณ์ดังกล่าวนี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคุณเอื้อด้วยกัน คุณอำนวย ฯลฯ

บันทึกมาเพื่อการแลกเปลี่ยนครับ