ห่างหายจากการเข้าบล็อกหลายวันเพราะสุขภาพไม่ค่อยดี ถูกถามจากท่านผู้อำนวยการว่าเมื่อไหร่จะเขียนเรื่องเล่าสักที

                        รับปากว่าวันนี้ค่ะจะเขียน แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีเพราะคนที่เขียนบล็อกส่วนมากเขียนได้น่าสนใจ เช่นคุณก้านแสดเขียนเรื่องฟาสฟูดชาววัง สมกับที่จบเอกภาษาไทย ท่านเม็กดำ 1 เขียนการจัดการความรู้ ได้หลายต่อหลายเรื่อง สมกับที่ได้รับสมญานามว่า ขุนพลเม็กดำ)และอีกหลายๆท่านที่เขียนแล้วได้รับข้อคิดเห็นจากสมาชิกมากมาย เกิดข้อสงสัยว่างานเขียนของเราคงไม่เข้าท่าแน่เลยเปิดอ่านทีไรก็เหมือนเดิม

                        แต่วันนี้ได้รับปากแล้วก็เลยนั่งลำดับว่าวันนี้มีเหตุการณ์อะไรบ้าง

วันนี้ชั่วโมงที่ 5    มองไปที่หน้าโรงเรียนเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินกลับไปกลับมาเพ่งมองถ้าเป็นนักเรียนทำไมไม่สวมชุดนักเรียน เลยถามนักเรียนที่นั่งเรียนอยู่ว่าใคร เด็กบอกว่า เด็กชายสุรพล ค่ะ  ดิฉันเลยกวักมือเรียก  ในใจคิดว่าจะมาไหม เพราะเขาเป็นเด็กค่อนข้างจะพิเศษหลายอย่าง

  • เมื่อวานก็ทะเลาะกับเพื่อนๆในห้อง วันก่อนก็แสดงท่าทางไม่ดีกับคุณครู ลุ้นระทึกอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็เดินเข้ามาสร้างความแปลกใจให้เพื่อนๆที่นั่งลุ้นอยู่

                      ดิฉันจึงเดินออกไปคุยกับเขาใต้ร่มไม้

                   ถามสาเหตุของการไม่มาโรงเรียน ได้รับคำตอบว่าไปช่วยงานทำบุญหาปู่ที่ตายไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

                    ดิฉันจึงถามต่อว่าแล้วมาโรงเรียนทำไมตอนนี้ เขานิ่งไปสักครู่แล้วตอบว่ามาดูเฉยๆ ดิฉันจึงถามว่าคิดถึงโรงเรียนใช่ไหม ได้รับคำตอบว่าครับ

                 ได้ทีดิฉันพูดต่อว่าพรุ่งนี้มาโรงเรียนสิถ้าคิดถึงโรงเรียน เขายังไม่ยอมกลับดิฉันจึงคุยกับเขาหลายเรื่อง เรื่องความประพฤติ เรื่องทะเลาะวิวาทที่เขาก่อขึ้น ว่าเขาคิดว่าการกระทำของเขาถูกหรือผิด เขาตอบว่าผิด  และเสียใจมาก ดิฉันจึงชมว่าเขาสามารถแยกแยะออกนี่ไม่ได้โง่นี่ เป็นคนฉลาดเฉลียวไม่เบา สีหน้าแสดงออกถึงความดีใจ

                  ดิฉันจึงบอกว่าทีหลังแยกแยะก่อนที่จะทำอะไร อย่าทำให้คุณครูเสียใจอีกนะ เขารับปาก ( ดิฉันคิดในใจว่า จะทำได้กี่วันนะ ไม่ค่อยเชื่ออยู่เหมือนกัน)                  

                  เลยถามถึงการมาแก้เกรดที่ติด 0 วิชาภาษาอังกฤษ ว่าทำไมไม่มาแก้ ไปทำวันนี้มาส่งครูนะกลับไปทำตอนนี้พรุ่งนี้จะได้นำมาส่งพร้อมเลยทำทันไหม เขาบอกว่าทันครับ แล้วยกมือไหว้พร้อมกับพูดว่าว่าพรุ่งนี้ผมจะนำมาส่งครูครับ  ดิฉันมองตามไปว่าเขาจะกลับจริงไหม เห็นเขาไปขับมอเตอร์ไซคที่จอดไว้นอกโรงเรียนกลับไปทางหมู่บ้านของเขา 

                ขณะที่เขียนอยู่ในใจของดิฉันตอนนี้ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ ครูจะได้เห็นผลงานที่เขารับปากไว้(หวังมากเกินไปหรือเปล่านะ )

                 พรุ่งนี้จะต้องรีบไปโรงเรียนแต่เช้า