จากความเรียบง่าย กลายเป็นความยุ่งเหยิงของสิ่งที่เรียกว่าธุรกิจ ไม่ว่าจะขนาดเล็กหรือใหญ่ ล้วนต่างแก่งแย่งแข่งขัน เพื่อก้าวไปสู่ความสำเร็จ... นั่นเป็นที่มาของความพังทลายลงของทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความรักของคนหนึ่มสาวบ้านนา... กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินแก้... 

     การใช้ชื่อว่า "การพัฒนา" ที่นำความเจริญ ความทันสมัย ไปสู่ชนบท โดยไม่ทันได้ระแวดระวังผลลัพธ์เชิงลบไว้เลย ได้เคยเกิดความเสียหายกับชุมชนมานักต่อนักแล้ว ดังถ้อยคำสำนวนที่ยกขึ้นในย่อหน้าแรก สำหรับรายละเอียดเรื่อง "บ้านโรงสี" นี้ เป็นนวนิยายที่ สังคม เภสัชมาลา ได้เขียนไว้และพิมพ์รวมเล่มครั้งแรกเมื่อปี 2538 โดยสำนักพิมพ์ดอกหญ้า ราคา (ปก) 78 บาท ซึ่งผมอยากจะแนะนำสักเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับคนทำงานเพื่อพัฒนาชุมชนครับ

     ตัวอย่างในนวนิยายเรื่อง "บ้านโรงสี" ที่เป็นการจัดการความรู้ ขอยกมาสักตอนสั้น ๆ นะครับ จากหน้า 30

     "สีข้าวเป็นกระสอบ หลายสอบติดต่อกันยังง่ายกว่าสีเป็นหาบหลาย ๆ เจ้า การสีเป็นหาบต้องปล่อยข้าวให้ทันกัน ให้มีระยะต่อเนื่อง แต่ไม่ให้เชื่อมเป็นเจ้าเดียวกัน หมายความว่าให้สามารถสังเกตได้ว่าหาบนู้นกำลังจะหมด หาบนี้กำลังจะมา ประสบการณ์และความเคยชินจะบอกเอง เช่นระหว่างสีเสียงเครื่องจะเบาลง..."