GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

นัดพบ Blogger ม.อ. (2) เพื่อนช่วยเพื่อนแนะนำการเขียน โดย คุณโอ๋ อโณ

shar.psu ของเราจะก้าวย่างอย่างไร เป็นสิ่งที่ต้องรอการพิสูจน์ต่อไปในอนาคต แต่ ณ วันนี้ การที่ทุกคน ร่วมแรง ร่วมใจ มีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันให้ share.psu เกิด นั่นสิ คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

     ได้เขียนเล่าบรรยากาศไปแล้ว  ในตอนที่1สำหรับตอนที่ 2 นี้ ดิฉันจะเล่าในฐานะคุณลิขิต (จำเป็น  แต่เต็มใจ )  ที่ทำหน้าที่อยู่ในกลุ่ม "เพื่อนช่วยเพื่อนแนะนำการเขียน" ซึ่งในกลุ่มนี้ ได้คุณโอ๋ อโณ  คนเก่งแห่งพยาธิ- มาทำหน้าที่แนะนำ โน้มน้าว เชิญชวน ให้บรรดา Blogger ทั้งหลาย ก้าวหลุดพ้นความกลัว ความกังวล ความไม่กล้า

      สำหรับกลุ่มนี้ มีบรรดา blogger ให้ความสนใจมาก นับจำนวนได้ประมาณ 30% ของ blogger ที่มาในวันนี้ โดยในวันนี้ เราพูดคุยกันในประเด็นดังต่อไปนี้

 

    เพื่อน ๆ ช่วยกันเล่าสาเหตุของการปล่อยให้ blog ร้าง
 
      ไม่กล้า,  กลัวเขียนแล้วเพื่อนจะไม่อ่าน,ไม่มีเวลา, ไม่รู้จะเขียนอะไร, ความเห็นของเราขัดแย้งกับความเห็นคนอื่น เลยทำให้ไม่กล้า comment และทำให้ไม่กล้าเขียน, กลัวว่าถ้าเขียนไปแล้ว มีคนมาแสดงความคิดเห็นในเชิงรุนแรง ไม่รู้จะทำอย่างไร
 
       อยู่ระหว่างลังเลว่า ไม่รู้จะเขียนให้ออกเป็น KM ได้แบบไหน, กังวลว่า เขียนไปแล้ว จะหาจุดที่นำเสนอไม่เจอ, มีความรู้สึกว่า ความรู้ที่ตัวเองมีอยู่ ยังเป็นความรู้ที่ธรรมดา ไม่หลากหลาย


 
    เพื่อน ๆ  ช่วยกันจุดประกายความกล้าให้เพื่อน ๆ เพื่อเป็นพลังในการทลายกำแพงแห่งความไม่กล้านั้น

     ให้เริ่มจากการเข้าไป comment ในบันทึกของคนอื่น โดยให้เลือกจากคนในชุมชน ม.อ.ก่อน  เริ่ม comment ไปเรื่อย ๆ จะทำให้เราเริ่มแสดงความเป็นตัวตนของเราออกมา
 
    ตอนเริ่มต้นเขียน ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเขียนในสิ่งที่เป็นสาระมาก  เน้น ไปรู้อะไรมา ก็ให้เขียนเล่าสิ่งที่เรารู้, เขียนในสิ่งที่เป็นชีวิตประจำวัน, เขียนในสิ่งที่เราพูด แล้วค่อยพัฒนาไปสู่การเขียนในสิ่งที่เราคิด, เขียนก่อนเลิกงาน เขียนไปสักพักแล้วจะติด เมื่อเริ่มเขียนไปวัน สองวัน ให้พยายามเขียนไปเรื่อย ๆ อย่าหยุด

     ก่อนที่จะลงมือเขียน อย่างน้อยเราควรจะต้องตั้ง idea ก่อน ว่าเราจะเขียนอะไร, ให้เริ่มจากเขียนในสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นเขาก็น่าจะรู้  จะทำให้มีการเข้ามาต่อยอดความรู้เพิ่มขึ้น

     อาจเริ่มจากการเขียนในสิ่งที่เราสงสัย หรือสนใจ แล้วหยอดประเด็นให้คนอ่านเข้ามาต่อยอดความรู้เรา, ในการเริ่มต้นเขียน อาจเริ่มจากการแนะนำว่าเราคือใคร เราอยากจุดประกายในเรื่องอะไร, ไม่ต้องกังวลว่า เขียนไปแล้วกลัวจะไม่มีสาระ  ทุกบันทึกจะมีสาระแฝงอยู่เสมอ, เขียน เท่าที่เขียนได้

    เพื่อน ๆ ช่วยกันบอกถึงประโยชน์ที่จะได้จากการเขียนบันทึก

  •  gotoknow เป็นขุมความรู้ที่เปิดกว้าง ทำให้เราสามารถเขียนอะไรก็ได้
  •  พื้นที่ใน gotoknow เป็นพื้นที่ของเรา เราจะทำอะไรกับพื้นที่นี้ก็ได้ เราสามารถเสริม เติมแต่ง ต่อยอดบันทึกของเรา จะเปิดเข้ามาแก้ไข เมื่อไหร่ก็ได้ และเรายังสามารถลบบาง comment ที่ไม่เหมาะสมได้
  •  ถ้าเปรียบเสมือนการเขียนบันทึก คือ การทำความดี ถ้าเราไม่ถ่ายทอดให้คนอื่นได้รู้ เราก็จะรู้อยู่คนเดียว แต่ถ้าเราได้มีการถ่ายทอด จะมีคนดี ๆ เข้ามาเติมต่อสิ่งดี ๆ ก็จะส่งผลสให้ความดีนั้นกระจายออกไป
  •  ถ้าใครเคยเขียนไว้ใน เวปบอร์ด  สามารถนำข้อความนั้นมาถ่ายทอดต่อในบันทึก gotoknow ได้
  •  ถ้าเริ่มต้นเขียน จะทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งที่เราคิดว่าอาจจะไม่มีประโยชน์ บางครั้งอาจเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นได้
  •  ถ้าเราเขียนในสิ่งที่เรารู้จากการทำจริง  ถ้ามีคนอื่นที่เขาทำได้เหมือนเรา เขามาเขียนต่อ มันจะเหมือนเป็นความรู้เกิดใหม่

 

 แนะนำให้เพื่อน ๆ  รู้จัก share.psu

         คุณโอ๋เล่าให้ฟังว่า มหาวิทยาลัย ได้จัดให้มีวงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคนใน ม.อ. ขึ้น โดยเรียกว่า share.psu ซึ่งวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งนี้ นอกจากจะให้คนใน ม.อ.ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน โดยเริ่มต้นจากเนื้องานที่เราปฏิบัติ จากสิ่งที่สนใจร่วมกัน สุดท้ายเราคาดหวังว่า จากวงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นี้ เราจะสามารถสกัดขุมความรู้ที่ได้  สามารถเก็บรวบรวมความรู้ที่เกี่ยวข้องกันไว้ด้วยกัน โดยใช้ ป้าย หรือ tag เป็นตัวสกัดขุมความรู้นี้ และมหาวิทยาลัยคาดว่ากลุ่มเป้าหมายแรกที่จะสามารถทำให้วงแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นี้ขยายได้กว้างขึ้น ก็คือ พวกเราที่มาเจอกันในวันนี้ ฉะนั้น อย่าได้กังวลว่าไม่มีอะไรจะเขียน ไม่รู้จะเขียนอะไร โดยในเบื้องต้นคุณโอ๋ ได้แนะนำให้พวเราเริ่มต้นดังนี้

  •  แนะนำตัวเอง และงานที่เราทำ งานอดิเรกที่เราชอบ อาจแนะนำด้วยการเขียนในป้าย เพื่อจะทำให้สามารถค้นหาได้
  • ในการกำหนด key word ที่เป็นเรื่องเดียวกัน ให้ใช้คำเหมือนกัน จะทำให้ค้นหาได้ง่าย
  •  เขียนสิ่งที่เราทำแต่ละวัน แล้วติดป้าย ถึงแม้งานจะเหมือนกันทุกวัน แต่สิ่งที่เราเจอในแต่ละวันมันย่อมไม่เหมือนกันแน่นอน

          ท้ายสุดนี้ คุณโอ๋ ได้บอกว่า ม.อ.เราโชคดีที่ผู้พัฒนาระบบนี้ อยู่ที่เรา มีอะไรติดขัดไม่ต้องกลัว พวกเราจะช่วยเหลือกัน หลังจากวันนี้ ขอให้ไปอ่าน  อ่านแล้วไป comment แล้วเริ่มต้นเขียน   พวกเราจะช่วยเป็นกำลังใจให้
 

       หลายคนสัญญาว่า วันนี้ กลับไป จะเริ่มต้นเขียนเลย

 

      ท้ายสุด ดิฉันเชื่อมั่นว่า  shar.psu ของเราจะก้าวย่างอย่างไร เป็นสิ่งที่ต้องรอการพิสูจน์ต่อไปในอนาคต แต่ ณ วันนี้ การที่ทุกคน ร่วมแรง ร่วมใจ มีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันให้ share.psu เกิด นั่นสิ คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

         

         ต้องขอโทษนะคะ ที่บันทึกยาวไปหน่อย  ไม่อยากให้หลุดประเด็นใดประเด็นหนึ่งนะคะ พยายามจะตัดทอนเนื้อหาแล้ว แต่ตัดทอนไม่ลงจริง ๆ ค่ะ  ไม่ทราบว่าท่านอื่น ๆ ที่อยู่ในวงนี้ รวมถึงคุณโอ๋ ด้วยนะคะ จะมีประเด็นไหนเพิ่มเติม ยินดี ค่ะ
 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 73584
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 28
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (28)

  • เป็นตัวอย่างที่ดีมากครับ
  • คงจะได้อ่านบันทึกของชาว มอ. มากขึ้น
  • เข้ามาเชียร์ค่ะ  ส่งกำลังใจไปให้ค่ะ ขอให้สำเร็จโดยเร็ววันนะคะ
  • มีความสุขกับเสาร์หรรษาค่ะ

สวัสดีค่ะ พี่รัตติยา

  • ขอร่วมลุ้น ร่วมเชียร์ ให้ share.psu เกิดในเร็ววันนะคะ
  • กิจกรรมนัดพบ Blogger เมื่อวานสนุก และได้รับความรู้เยอะมากๆ ที่สำคัญช่วยกระตุ้นให้อยากเขียน Blog มากขึ้นด้วย
  • แล้วเจอกันใหม่นะคะ
  • ซี
มาตามอ่านแล้ว ขอบคุณค่ะ...เสนอแนะนะคะว่าน่าจะ link ตอนที่1 มาไว้ด้วยกันด้วยจะได้ตามอ่านง่ายคะ
เดี๋ยวมา comment นะคะ

สวัสดีค่ะคุณรัตติยา

  • เสียดายมากๆที่มาเกิดเหตุขัดข้องในช่วงนี้ ทำให้ตนเองพลาดโอกาสดีๆแบบนี้ ดังนั้นจึงรออ่านบันทึกอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อคุณลุกขึ้นมาเปิดคอม แต่ยังไม่มีใครเขียนถึง เช้านี้พอลุกขึ้นมาจากเตียง ก็มาเปิดหาต่อ ดีใจที่ได้อ่านบรรยากาศในงานค่ะ
  • พี่โอ๋น่ารัก และถ่ายทอดเก่ง อยากเข้ากลุ่มพี่โอ๋เรื่อง "เพื่อนช่วยเพื่อนแนะนำการเขียน" อยาก share ความคิดเห็นด้วยค่ะ ^__^
  • สุดท้ายนี้ เอ..ทำไมคุ้นชื่อกับคุณหน้าของคุณรัตติยา โดยเฉพาะนามสกุล  ^O^

 

 

 

อ.คุณรัตติยา ครับ

         สุดยอดคุณลิขิตเลยครับ แหมถ้าบันทึกเร็วกว่านี้วันเดียว คงจะเป็นความรุ้อันโอชะที่ผมจะนำไปต่อยอดเรื่องที่ผมจะนำไปพูดในบันทึกนี้

^
^
^
^
^

แหะๆๆ สงสัยนอนมากมาหลายวัน เลยเพลียจัด นิ้วไม่ยอมเชื่อฟัง พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกไปหมด

  • เมื่อคุณลุกขึ้นมาเปิดคอม ---> เมื่อคืนลุกขึ้นมาเปิดคอม
  • เอ...ทำไมคุ้นชื่อกับคุณหน้าของคุณรัตติยา ---> เอ..ทำไมคุ้นชื่อกับคุ้นหน้าของคุณรัตติยา

เหอ..เหอ.. ขอตัวไปนอนพักต่อดีกว่า ฟื้นตัวแล้วค่อยเข้ามาอ่านต่อใน นัดพบ Blogger ม.อ. (3) นะคะ (หวังว่าคงมีภาค 3 อิอิ)

บ๊าบ บายค่ะ

ตามครูนงมาคะ

... ได้ประเด็นจากคุณรัตติยาเยอะเลยค่ะ ... ขออนุญาตินำเอา idea ไปแตกกระสานซ่านเซ็น ในกรมอนามัยต่อนะคะ ... ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณหมอสมบูรณ์
P
          ขอบคุณมากค่ะที่แวะมาให้กำลังใจ  พวกเราใน ม.อ.ทุกคน ก็หวังเช่นเดียวกับคุณหมอค่ะ
คุณ Bright Lily
P
       พวกเราวางแผนกันว่า ถ้าสิงห์เหนือ อีสาน มาจริง ๆ เราจะจัดทัวร์ไปต่อกันแถบอันดามัน สัก วัน สองวัน ดีไหมค่ะ  งานนี้ มอบหน้าที่ ให้คุณ Bright Liky เป็นไกด์นำเที่ยวนะคะ  เอาให้สำลักความสุขกลับไปทุกคนเลย ดีไหมค่ะ

นู๋ซี คนสวย

P
         เรามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการให้กำลังใจพี่ ๆ หลาย ๆ ท่าน เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันมากขึ้น ร่วมกันนะคะ

คุณ K-jira

        คุณทำดิฉันงง มาก ๆ เลยนะคะเนี่ย  ดิฉันรู้สึกได้นะคะว่า เราต้องรู้จักกันแน่ ๆ ที่สำคัญ คณ K-jira ก็ต้องสนิทกับสามีดิฉันด้วย จริงไหมค่ะ  ยังไงเฉลยให้ดิฉัน รู้ผ่านทาง e-mail ก็ได้นะคะ  ไม่งั้น นอนไม่หลับแน่

เอาหล่ะครับโลกเริ่มกลม...แล้วหล่ะครับท่านผู้ชม...คิก...คิก..

ครูนง ค่ะ

  • ขอบคุณสำหรับข้อคิดเห็นค่ะ  อันนี้ ต้องขอยกความดีให้จิตดีข้างในตัว เพราะกว่าจะตัดสินใจ post บันทึกนี้ขึ้น คิดแล้วคิดอีกว่า เราควรจะสรุปสั้น ๆ หรือ เขียนให้ละเอียดตามที่ลิขิตได้ จิตแรกบอกว่า อย่าเลยเขียนสั้น ๆ หนะดีแล้วเพราะถ้าเขียนยาว คนอ่านอาจจะเบื่อพาลไม่อยากอ่าน แต่อีกจิตนึง ก็คอยแย้งว่า เขียนให้ละเอียดสิดี อย่างน้อยอาจจะเป็นประโยชน์สำหรับคนอื่น ๆ ที่ยังลังเลใจ ไม่กล้าเขียน
  • สุดท้ายจิตหลัง ก็ชนะคะ  ถือซะว่า บันทึกนี้ "เพื่อนช่วยเพื่อน ไม่เฉพาะ blogger ในม.อ.เท่านั้นนะคะ หวังว่าจะเป็นประโยชน์สำหรับท่านอื่น ๆ ด้วยค่ะ

คุณหมอนนท์ ค่ะ  (ขออนุญาตเรียกคุณหมอนนท์ เหมือนท่านอื่น ๆ นะคะ)

P 
          ยินดีมากเลยค่ะ ที่คุณหมอเห็นว่าสิ่งที่ดิฉันตั้งใจถ่ายทอด จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ยินดีม้ากมากค่ะ
ลิขิตได้สุดยอด
  • เป็นบันทึกของคุณลิขิตที่ยอดเยี่ยมมากค่ะ
  • ได้ทั้งสาระและบรรยากาศค่ะ จนอยากเข้าร่วมแจมด้วยจัง น่าสนุกนะคะ
  • ถ้ามีครั้งหน้าเมื่อไหร่บอกด้วยจะบินไปแจม...
  • สวัสดีครับ
  • ผมมาเพื่อยืนยันสนับสนุนแนวคิด " gotoknow เป็นขุมความรู้ที่เปิดกว้าง"
  • เป็นกำลังใจในการทำงานเสมอไป...
  • ว้ามาช้าอีกแล้วมัวแต่ไปต่างจังหวัดมาครับ
  • มาให้กำลังใจ
  • แรกก็ไม่กล้าเขียน(กลัวไม่มีคนอ่าน)
  • ทำไปทำมาพี่ๆน้องๆเพื่อนๆมาอ่านกันมากจนปลื้ม
  • ขอบคุณครับที่แวะบอกไปให้รักษาสุขภาพ
อ่านแล้วได้ความรู้มากเลยค่ะ ทำให้รู้สึกอยากเขียนขึ้นมาทีเดียว เป็นกำลังใจให้ค่ะ หว้าเองไม่กลัวการเขียน ถึงไม่มีใครอ่านเราก็อ่านเองค่ะ

สุดยอดจริงๆค่ะ จำได้ว่าตัวเองพยายามพูดทุกประเด็นที่คิดเตรียมไว้ โดยเริ่มจากการถามผู้ที่อยู่ในวง แล้วโยงใยไปถึงสิ่งที่ต้องการสื่อ นอกจากคุณรัตติยาจะพิมพ์ลงในโน้ตบุ้คตามอย่างรวดเร็วแล้ว ยังมีการเสริมประเด็น ส่งรับกับพวกเราได้ตลอดเวลา เรียกว่ามีประสาทที่ยอดเยี่ยมจริงๆค่ะ น่าอัศจรรย์

ประทับใจทั้งคุณลิขิต (ตอนนั่งอยู่ด้วยกันก็ประทับใจแล้ว อ่านบันทึกนี้ยิ่ง...บอกไม่ถูกเลยค่ะ ...สุดยอดนี่แหละ...ใช่เลย) และพวกเราน้องพี่ชาวม.อ.ที่คุยกันในวง รู้ได้เลยค่ะว่าเรา"สื่อ"ถึงกันได้ และจะช่วยเหลือกันแน่นอน

ขอปรบมือให้คุณลิขิต ค่ะ
1 2 3  เยี่ยม...
.
บันทึกแรกๆ  ก็กังวลเหมือนกันค่ะ  ว่าเขียนแล้วจะมีคนอ่านมั๊ย    กลัวว่าจะเขียนอะไรที่ไม่เข้าท่า
เขียนไปเขียนมา    ความกลัวและกังวล  เหล่านั้นจะหายไปค่ะ  (ไกลกังวล) ใครจะอ่านหรือไม่อ่านก็ไม่รู้น่ะนะ    รู้แต่ว่าเราอยากเขียน   เขียนเองอ่านเอง  และชอบเองค่ะ   บางทีมีเหมือนกัน  ที่พอเขียนจบ   มานั่งอ่าน    แล้วก็ชมตัวเองว่า  อืม...เขียนดีจัง  อ่านสนุกด้วยนะ    คิดได้แบบนี้ก็ยิ้มได้แล้ว    พอมีใครซักคนมาอ่านแล้วเอ่ยปากชม    ยิ้มจะกว้างมากขึ้น
^_____^
ลองทำดู....หนูทำได้
  • เยี่ยม เยี่ยม..ครับ คุณลิขิต (beeman ให้รางวัลในใจ)
  • ขอปรบมือให้ดังๆ ๓ ครั้ง (ถ้าจะรับของจริงๆ ต้องมาทวงที่พิษณุโลกครับ)

ตามมาอ่านและมาชม "ยอดมาก"ค่ะ + ขอบคุณด้วยค่ะ (สำหรับเงาะหวาน อร่อยเหาะมากๆ )

ปล.เมื่อวานเข้าไม่ได้เลย เพิ่งรู้ว่า G2K มีปัญหา

พี่เก่งจัง หนูจะพยายามทำให้ให้แบบพี่บ้างนะคะ ต้องบอกตัวเองให้ สู้โว้ย! (เอ๋ จะหยาบคายมั้ยคะกับประโยคนี้) ข้าน้อยขอคาราวะท่านอาจารย์
นูแป๊ด..ด.ด.ด.ด.ด.ด เยี่ยมมากค่ะ
  • มาทักทายอีกรอบ โอโห แฟนๆมาเต็มเลยครับ
  • ขอบคุณมากครับ

แวะเอา link มาแปะครับ

จะได้ไม่ต้องหานาน 

คุณเมตตา

โลกหนะเพิ่งเริ่มกลม  แต่ดิฉัน กลมมานานแล้วค่ะ

คุณหมอปารมีค่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอ  จะพยายามทำให้ดีขึ้นค่ะ

คุณเล็กค่ะ

ถึงแม้จะไม่ค่อยได้ f2f กัน  แต่เราก็เจอกันทุกคืน ใน blog จริงไหมค่ะ รับรองว่าเป็นการเดินทางที่เร็วกว่าวิธีไหน ๆ

คุณแผ่นดินค่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ พยายามที่จะฝึกให้เขียนได้แก่น เหมือนบันทึกที่คุณแผ่นดินถ่ายทอด ค่ะ

อ.ลูกหว้า ค่ะ

ดีใจค่ะ ที่เราต่างรุ้สึกว่าไม่กลัวการเขียน เห็นด้วยที่ว่า ถึงไม่มีใครอ่านก็ไม่เป็นไร เราอ่านของเราเองก็ได้ ดังนั้น เรามาเป็นแนวร่วมให้คนอื่นหมดความกลัวในเรื่องนี้ เหมือนเราเถอะคะ

คุณครูขจิต

ขอบคุณนะคะ ถึงแม้ครูขจิต จะงานยุ่งขนาดไหน แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะละเลยการเอาใจใส่เพื่อน ๆ เป็นเพราะเรากล้าเขียน เราจึงได้มีโอกาสรู้จักกัน จริงไหมคะ

คุณโอ๋ค่ะ

บันทึกนี้จะไม่สมบูรณ์ได้เลย ถ้าวันนั้น เราขาดคนถ่ายทอดที่ดีอย่างคุณโอ๋ ค่ะ

คุณnidnoi คะ

นี่ถ้าเป็นพี่เม่ย  พี่เม่ยคงบอกว่า 123  เยี่ยมจริง ๆ เยี่ยมจริง ๆ และเยี่ยมจริง ๆ ใช่ไหมค่ะ

อ.Beemanค่ะ

รู้สึกเป็นเกียรติและปลื้มสุด ๆ เลยค่ะ ที่อาจารย์แวะมาให้กำลังใจ  ดิฉัน จะถือว่า เป็นสัญญาใจระหว่างเราแล้วนะคะ  เจอกันคราวหน้าจะไปให้อาจารย์ปรบมือดัง ๆ 3 ครั้ง  อิ อิ (หรือจะเปลี่ยนเป็นน้ำผึ้งหอมหวาน ก็ไม่ว่ากันนะคะ ยอมแลกค่ะ)

คุณศิริ

ขอบคุณมากค่ะ  อยากบอกย้ำอีกครั้งว่า หลาย ๆ คนในพยาธิ- เป็นแบบอย่างให้ดิฉันค่ะ

 หนูแป้นสุดสวย

หนูมีตัวอย่างดี ๆ อยู่ข้างกายหนูแล้ว จิงป่าวเอ่ย

ป้าอัมพร

ตอนนี้กำลังฝึกหัดเขียนให้ได้อารมณ์ (วัยสะรุ่น) แบบป้าอัมพร อยู่นะคะ

คุณสายลมแสงแดดค่ะ

ตกลง comment รึเปล่าค่ะ งงงง