ชีวิตผมเกิดในครอบครัวที่ยากจน มีพี่น้อง  5  คน ชาย 4 หญิง  1  โชคดีที่พ่อได้เป็นภารโรงโรงเรียนประถม(โรงเรียนวัดพรหมประดิษฐ์) อำเภอนาหม่อม  จังหวัดสงขลา  เรือกสวนไร่นามีน้อยมาก  ความเป็นอยู่ตอนเด็กๆ อัตคัดมากๆ  ผมจำได้ว่า พ่อพูดกับ พวกเราตลอดเลยว่า  พ่อมีที่ดินอยู่แปลงหนึ่ง จะขาย เพื่อสร้าง "สวนเรียน"  ให้กับพวกเรา ทั้ง  5  คน  ("สวนเรียน"ในที่น้ีหมายถึง ไว้เป็นทุนการศึกษาให้กับลูกๆทุกคนนะครับ)  ให้พวกเราทำเอาเอง  ใครตั้งใจก็ทำได้มาก  ใครข้ีเกียจก็ทำได้น้อย  แต่ทรัพย์สมบัติ ของพ่อมีอยู่แค่น้ี 

           ผมคิดดูแล้วคนที่จะสร้าง"สวนเรียน"ได้ใหญ่ที่สุดคือ พี่ชายคนโต เพราะเป็นคนที่เรียนเก่งที่สุด และเรียนอยู่ที่ต่างอำเภอ ส่วนผมอยู่ ช่วยงานบ้านสาระพัดเท่าที่จะทำได้  ส่วนน้องๆยังอยู่ระดับ ประถม  ผมเป็นคนขี้เกียจเรื่องเรียนที่สุดเลยในบ้าน ก็คิดอยู่เสมอว่า เราน่า จะสร้าง"สวนเรียน"ได้น้อยที่สุด

           ตอนพี่ผมเรียนจบสอบบรรจุเป็นข้าราชการครู เป็นเครื่องบอกว่า พี่ได้สร้าง"สวนเรียน"ของพี่จนได้รับผลแล้ว และที่สำคัญ  พี่ได้แบ่งปันผลนั้น แก่น้องๆ ช่วยน้องสร้าง"สวนเรียน"ร่วมกับพ่อ ผมก็ได้พลอยรับอานิสงฆ์ นั้นด้วยพร้อมกับน้อง ๆ ทุกคน

           ตอนน้ีพี่ผมจบปริญญาโท  ส่วนผมปริญญาตรีจาก"สวนเรียน" ที่พ่อแบ่งให้  1 ใบ และจากผลของ "สวนเรียน"นั้น อีก 1 ใบ เป็น  2 ใบ ส่วนน้องๆ ก็สร้าง"สวนเรียน"จากที่พ่อและพี่แบ่งให้คนละ  1 ใบ  ตอนน้ีเรากำลังได้รับผลจาก"สวนเรียน"ของพ่อ ทำมาหา เลี้ยงครอบครัวของตนเอง 

           ผมจำได้ว่า เมื่อ"สวนเรียน"แต่ละสวนที่พ่อสร้างให้นั้นได้รับผล ในแต่ละใบพ่อมีความภูมิใจมากๆ มาคิดดูอีกที ก็พ่อภูมิใจที่ท่านอุตส่าห์ ขายที่ดินเพื่อสร้างสวนเรียนให้กับพวกเรา และพวกเราสามารถทำให้ "สวนเรียน"ของแต่ละคนนั้นเป็นผลขึ้นมาได้