เมื่อวานได้อ่านหนังสือสารคดี แล้วพบเรื่องราวที่ต้องนำมาแลกเปลี่ยนใน block ให้ได้เลย เรื่องของ แนวคิดความคงอยู่จริงของวัตถุ

หนังสือเค้าเขียนว่า ในเด็กอายุตั้งแต่ 6 - 8 เดือนนั้น ไม่ได้มีการพัฒนาแนวคิดเรื่องของ ความคงอยู่จริงของวัตถุ (object constancy) แนวความคิดคือ "พ้นตาพ้นความคิด ไม่เห็นคือไม่มี" เป็นคำที่อ่านแล้วยิ่งสะดุดในความคิดมาก

สิ่งที่บอกต่อคือว่าทำไมเด็กเมื่อไม่ได้เห็นหน้าแม่ซักแป๊บหนึ่ง หรือเด็กที่เข้าโรงเรียนวันแรก จึงร้องไห้จ้า เพราะว่าเด็กจะรู้สึกว่า เค้าไม่เห็นแม่ แม่ได้จากเค้าไปแล้ว นั่นคือความรู้สึกของเด็ก

แต่ที่สะดุดใจเนื่องจากว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ก็อยากจะมีตัวเองที่เป็นแบบนี้บ้าง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเคร่งเครียดกับชีวิต ทำไมต้องทำโน่นทำนี่ให้ทันโลกทันสังคม

เมื่อกลับบ้านก็อยากที่จะให้งานที่ติดค้างสมองมาจากที่ทำงานหลุดลอยไป ทำใจให้สบายบ้างแต่อย่างไรก็ปล่อยวางไม่ได้ซักที่ พอมาเจอแนวคิดนี้บวกกับความไม่ยึดติดความคิดและตัวตนก็แวว๊บเข้ามาทันที