คืนนี้เมื่อสี่สิบปีก่อน นอนพักค้างที่ จ.อุดรธานี เพราะวันรุ่งขึ้นมีนัดหมายเดินทางไปโรงเรียนที่สอบบรรจุได้ เพื่อเริ่มต้นชีวิตการทำงานในหน้าที่ครูอย่างเต็มตัว ก่อนหน้านั้นเข้ารับการอบรมเตรียมความพร้อมที่ จ.ขอนแก่นอยู่หลายวัน กับอีกหลาย ๆ คน ซึ่งเป็นผู้สอบได้ของเขตการศึกษา ๙
“จะสู้จิ๋วไหวหรือ?” ครูแว่นชวนให้ไปสมัครสอบที่เขตการศึกษา ๙ จ.อุดรธานี บ้านของมันเอง เพราะรับเอกชีววิทยาถึง ๖ คน ขณะเขตการศึกษา ๗ จ.พิษณุโลก รับเพียงคนเดียว “จิ๋วจะสมัครที่นี่” ครูแว่นยกชื่อนี้มาขู่อีกครั้ง (ฮา) เพราะทุกคนรู้ดีว่า ตลอดสี่ปีที่เรียนด้วยกันมา ผลการเรียนเธอเป็นเบอร์ต้น ๆ
ผลสอบออกมา จากผู้เข้าสอบเจ็ดสิบกว่าคนตัวเองได้อันดับ ๖ พอดิบพอดี วันรายงานตัวเข้ารับการอบรมเตรียมความพร้อมและเลือกโรงเรียน คนหนึ่งมาช้า ตัวเองจึงได้เลือกเป็นคนที่ ๕ แทน ซึ่งเหลือสองโรงให้เลือก จำได้ว่าวันนั้นที่ไม่เลือกคือพรเจริญวิทยา อ.พรเจริญ จ.หนองคาย ส่วนโรงที่เลือกคือแวงใหญ่วิทยาคม อ.แวงใหญ่ จ.ขอนแก่น
แต่หลังจากนั้นระหว่างการอบรม ผู้สอบได้อีกคนที่เลือกโรงเรียนโนนสังวิทยาคาร อ.โนนสัง จ.อุดรธานี ไว้ มาติดต่อขอเปลี่ยนโรงเรียนกับโรงที่เราได้ ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด สำหรับตัวเองแล้ว พอรู้ว่าโนนสังอยู่บนเส้นทางที่สามารถเดินทางกลับพิษณุโลกได้สะดวกกว่าแวงใหญ่ จึงไม่ลังเลที่จะตอบตกลง
โรงเรียนที่บรรจุเข้ารับราชการเป็นครูครั้งแรกจึงเป็น “โนนสังวิทยาคาร” อ.โนนสัง จ.อุดรธานี ด้วยประการฉะนี้
พรุ่งนี้เมื่อสี่สิบปีก่อน ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๒๙ วันที่เริ่มต้นชีวิตครู!
๒๙ นะคะ โอ้โห