วันที่ ๑๑ - ๑๕ เมษายน ๒๕๖๙ ผมอยู่บ้านตลอด ๕ วัน หลบความร้อนด้วยการไปนั่งอ่านหนังสือ และทำงานในห้องนอน เกือบตลอดวัน พอ ๑๖.๓๐ น. ก็ออกไปนั่งที่ระเบียงบ้าน ท่ามกลางอุณหภูมิ ๓๘ องศา เพื่อทำความคุ้นเคยกับอากาศฤดูร้อน ว่า “มันเป็นเช่นนี้เอง” โลกร้อนขึ้น เพราะพวกเราเป็นต้นเหตุ
ยังดี ที่มีพัดลมเป่าซ้ายขวา ช่วยลดความทรมานลงได้บ้าง แต่ผมบอกตัวเองว่า การได้ฝึกอยู่กับความเป็นจริงของธรรมชาติ คือส่วนหนึ่งของชีวิต ช่วยให้ประสบการณ์ชีวิตครบถ้วนขึ้น มีความอดทนมากขึ้น ยอมรับสภาพของโลก และสภาพแวดล้อมมากขึ้น ยอมรับว่า เราต้องปรับตัวอยู่กับสภาพแวดล้อม
ผมบอกตัวเองว่า รับรู้และรู้สึกสภาพเช่นนี้เสียให้หนำใจ เพราะอีกไม่กี่ปีก็จะไม่ได้รับรู้แล้ว
จากฤดูร้อน สู่มรณานุสติ
วิจารณ์ พานิช
๓๐ เม.ย. ๖๙
