…ฟ้ามืด…ในจินตนาการ

…ยามเย็นพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า…ความมืดเข้าครอบคลุม …ผู้คนมุ่งหน้ากลับบ้าน บนท้องถนนเต็มไปด้วยรถยนต์หลากหลายที่สาดไฟส่องเป็นแนวยาว สอดแทรกด้วยเสียงแตร… ทางเดินไม่มีที่ให้หยุดยืนพูดคุย เพราะคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่เร่งฝีเท้า พร้อมเสียงเอ็ดอึงโหวกเหวกฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อเวลาผ่านไป…และผ่านไป…ภายนอกอาคารบ้านเรือนสองข้างทาง เริ่มซาเสียงลง มองเห็นแสงไฟที่ยอยสว่างไสวติดต่อกัน ตามด้วยเสียงโพล้งเพล้งๆ ควัน และกลิ่นอาหารลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า และค่อยๆหายไปกับความมืด…ไกลออกไป…มองเห็นแสงเดือน และแสงดาวพราวอยู่ลิบๆ…

แม้วันที่ฟ้ามืด

ยังมีพระอาทิตย์ส่องแสง

นกกาส่งเสียงร้อง