คนดี ๆ ก็ควรต้องได้รับการชื่นชมจากสังคม และอย่างน้อย วันนี้ มหาวิทยาลัยก็ได้ชื่นชมเขาแล้วเช่นกัน
อันที่จริงก็ตั้งใจแรงกล้าว่าจะเขียนบันทึกถึงเรื่องการพิจารณานิสิตเป็นผู้แทนมหาวิทยาลัยเพื่อส่งเข้าสู่การคัดเลือกเป็น นิสิตนักศึกษาพระราชทาน ในกลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  แต่ด้วยภาระกิจอันหลากล้นในแต่ละวัน  เลยทำให้เรื่องสำคัญเรื่องนี้  ต้องถูกพับเก็บไว้ในลิ้นชักความทรงจำ  จวบจนล่วงมาถึงวันนี้  จึงมีอันต้องหักดิบเลี้ยวกลับมาเขียนบันทึกนี้ให้แล้วเสร็จซะที  มิเช่นนั้นเห็นทีจะไม่ได้เขียนเลยก็เป็นได้....
รางวัลนักศึกษาพราะราชทาน... เกิดขึ้นจากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน  ทรงพระราชปรารภแด่ ฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (ม.ล.ปิ่น  มาลากุล)  เมื่อปีพ.ศ. ๒๕๐๖  ดังใจความว่า

"มีนักเรียนจำนวนมาก  ซึ่งมีความประพฤติดีและมีความมานะพยายามศึกษาเล่าเรียนได้ผลดี  รวมทั้งมีโรงเรียนซึ่งจัดการศึกษาดี  จนนักเรียนได้รับการเรียนดีเป็นส่วนรวม  นักเรียนและโรงเรียนที่มีคุณสมบัติดังกล่าวสมควรจะได้รับรางวัลพระราชทาน  และทรงยินดีจะพระราชทานรางวัลให้" 

พระราชปรารภดังกล่าว  เป็นยิ่งกว่าวิสัยทัศน์อันกว้างไกลในการกระตุ้นให้มีการพัฒนาการศึกษาอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง  ให้ความสำคัญต่อบุคคลและองค์กรที่ทำคุณประโยชน์ด้านการศึกษาแก่แผ่นดิน

มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  ได้ทำการแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นมา ๑ ชุดเพื่อทำหน้าที่พิจารณาคัดเลือกนิสิตเป็นผู้แทนมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่  ๑๑  มกราคม  ๒๕๕๐  โดยผมทำหน้าที่เป็นกรรมการและเลขานุการ  ซึ่งคณะกรรมการได้คำนึงถึงกระบวนการคัดเลือกที่ต้องดำเนินการอย่างมีหลักเกณฑ์  เที่ยงตรง บริสุทธิ์ยุติธรรม เพราะรางวัลดังกล่าว คือ รางวัลอันทรงเกียรติและทรงคุณค่าทั้งตัวผู้ได้รับ,  ต่อสถาบัน และต่อสังคม...
เป็นการพิจารณาคัดเลือกที่ใช้เวลายาวนานและเนิ่นนานกว่าครั้งไหน ๆ  ( ๔  ชั่วโมง) ทั้ง ๆ ที่มีนิสิตสมัครเข้ารับการพิจารณาคัดเลือกเพียง ๖ เท่านั้น  โดยก่อนหน้านี้มีนิสิตให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก  แต่เมื่อศึกษาเรื่องคุณสมบัติเป็นที่ชัดแจ้งแล้ว  หลายคนมีอันต้องปลงใจสละสิทธิ์  เพราะคุณสมบัติมิใช่เน้นย้ำแต่เฉพาะ "เรียนดี"  เท่านั้น หากแต่ยังมีความเป็น "คนดี"  ที่ต้องทำกิจกรรมเพื่อสังคมและมีคุณงามความดีเป็นที่ประจักษ์ต่อสาธารณชนด้วยเช่นกัน
....
คุณสมบัติเช่นนั้น  คือภาพลักษณ์ของการเป็น "คนเก่ง" (MAN  POWER)  และ "คนดี" (MAN  HOOD)   หรือการเป็นคนที่มี "ความรู้คู่คุณธรรม"   ขณะที่กองกิจการนิสิต ก็ชูปรัชญาการพัฒนานิสิตและผู้นำนิสิตในภาพลักษณ์ของการเป็นคนที่มี "คุณภาพ  คุณค่า และคุณธรรม" เป็นที่ตั้ง
แต่สำหรับผม,  ในกระแสโลกาภิวัตน์ในโลกยุคไร้พรมแดนเช่นนี้  บางคนก็อาจเรียกได้ว่าเป็นโลกหรือสังคมสองภาษา (Bilingual  Society)  และบางทีนอกเหนือจากคุณลักษณะข้างต้นแล้ว  ผมก็ยังต้องเน้นย้ำว่า  คุณลักษณะเช่นนั้นก็จำเป็นต้องมีความเป็นสากลด้วย  !
ความเป็นสากลที่ผมกล่าวถึงนั้น  เป็นความสามารถที่ใช้ได้กับยุคสมัยและทุกสังคม  ซึ่งเราอาจเรียกได้ว่าเป็น "ความสามารถสากล"  (Global  Competence)  ที่นิสิตจะต้องรู้ชัดเจนในศาสตร์สาขาที่เรียน  รอบรู้วิทยาศาสตร์ - เทคโนโลยี และมีทักษะภาษาที่สอง  (โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ)  รวมถึงการมีลักษณะการใฝ่เรียนรู้ตลอดชีวิต  และที่ขาดไม่ได้ก็คือมีความเป็น "คนไทย"  อยู่ในหัวใจอย่างเต็มล้น

เสียงข้างมากของคณะกรรมการมีมติเห็นชอบให้ นายอนุสรณ์  ตาดทอง นิสิตชั้นปีที่ ๓ สาขาบริหารรัฐกิจแลกิจการสาธารณะ  จากวิทยาลัยการเมืองการปกครอง  เป็นผู้ผ่านการพิจารณาคัดเลือกเป็นตัวแทนเข้าสู่การพิจารณาคัดเลือกในระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่กำลังจะมีขึ้นในวันที่  ๒๓  มกราคม ๒๕๕๐   ณ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 
อนุสรณ์  ตาดทอง  เคยได้รับการเชิดชูเกียรติการเป็นนักเรียนดีเด่นในระดับมัธยมศึกษา ทั้งในฐานะมารยาทดี  เรียนเก่ง  อนุรักษ์วัฒนธรรมไทย  ร้องหมอลำและเป็นหมอสูตรรุ่นเยาว์ที่ชนะเลิศการประกวดในระดับจังหวัด 
ในสถานะการเป็นนิสิตถือว่าเป็นผู้มีผลการเรียนดี (๓.๔๕)  เคยดำรงตำแหน่งนายกสโมสรนิสิตวิทยาลัยการเมืองการปกครอง ,  เคยรักษาการในตำแหน่งนายกองค์การนิสิต  ปัจจุบันเป็นประนชมรมยุวชนประชาธิปไตย  และอื่น ๆ อีกจำนวนมาก  แต่ที่สำคัญก็คือ  การมี "ตัวตน" ที่ชัดเจนในการเป็น "ผู้นำนิสิต"  ในภาพลักษณ์ของการเป็นคนเรียนเก่งและทำกิจกรรมเพื่อสังคม
.........
ถัดจากวันนั้นอีกหนึ่งวัน,  ผมเรียกเขามาพบ พูดคุยกันหลายเรื่อง โดยเฉพาะการทำความเข้าใจประเด็นต่าง ๆ  ที่คณะกรรมการได้ฝากถึงเขา  ทั้งในข้อดีและสิ่งที่ต้องปรับแต่งให้สมบูรณ์
ผมบอกกับเขาแต่เพียงว่า...ผลการพิจารณาในระดับภูมิภาคจะเป็นเช่นไรก็มิให้วิตกกังวล  แต่ขอให้ทำหน้าที่ให้สมบูรณ์  เพราะการได้เป็นผู้แทนของมหาวิทยาลัย  เข้าสู่เวทีแห่งการพิจารณาคัดเลือกเป็นนิสิตนักศึกษาพระราชทานนั้นก็ถือว่ามีเกียรติอย่างยิ่งแล้ว...
ที่สำคัญก็คือ....ถ้าไม่นับการเรียนแล้ว  ผลพวงของการทำกิจกรรมเพื่อสังคมอย่างต่อเนื่องและยาวนานของเขา  ทั้งจากระดับมัธยมสืบมาจนสู่อุดมศึกษา  ได้สะท้อนด้านคุณค่า ๓ ประการที่ชัดเจนแล้ว คือ คุณค่าที่มีต่อตัวเขาเอง  คุณค่าที่มีต่อสถาบัน  และคุณค่าที่มีต่อสังคม..
คนดี ๆ  ก็ควรต้องได้รับการชื่นชมจากสังคม  และอย่างน้อย  วันนี้ มหาวิทยาลัยก็ได้ชื่นชมเขาแล้วเช่นกัน !